Moratoria
Η Ατόλλη Μπικίνι (άγνωστη η σχέση της με το ομώνυμο εξάρτημα ένδυσης) είναι ένα κακόμοιρο νησάκι στον Ειρηνικό που οι αμερικανοί "περιποιήθηκαν" στα '50's με αναρίθμητες πυρηνικές δοκιμές. Οπωσδήποτε καθόλου καλό μέρος για να ζει κανείς ίσως όμως ο Joe Gideon (φωνή, κιθάρα), πνευματικός πατέρας του τετραμελούς ομώνυμου αυτού νέου group με έδρα το Λονδίνο είδε κάποια μεταφορική σχέση με το τοπίο του σύγχρονου βρετανικού rock.
Όποιοι κι αν είναι οι συνειρμοί, οπωσδήποτε προϊδεάζουν για βαρύ και σκοτεινό κλίμα στην πρώτη δουλειά τους και το ομότιτλο instrumental υποδέχεται πράγματι.με απειλητική όσο και ψυχεδελική ηλεκτρονική ατμόσφαιρα που μετατρέπεται σε post-rock, με τα riffs όμως να κυριαρχούν. Με τον τρόπο αυτό οι Bikini Atoll δείχνουν από την αρχή ότι θέλουν να κινηθούν σε δύο άξονες.
Ο πρώτος είναι το post-rock με προεξάρχοντες τους Mogwai στους οποίους παραπέμπει το υπόβαθρο αρκετών από τα τραγούδια εδώ, χωρίς όμως να παραβλέπουν και την απέναντι ήπειρο όπως μαρτυρά το 'Clear Water Gravity' όπου γνέφουν ευδιάκριτα στους Lift To Experience ή το δεύτερο instrumental 'Black Dog' που κοιτά προς τους Kinski. Εκεί όμως που οι περισσότεροι post-rockers απλώνουν τις ιδέες τους σε υπερδεκάλεπτα instrumental ψάχνοντας την εξέλιξή τους ή περιμένοντας κάποιες καινούργιες, οι Bikini Atoll αναζητούν διαφορετικές ισορροπίες όπως φαίνεται άλλωστε και από την συγκρατημένη χρονική διάρκεια των (περισσότερων) τραγουδιών.
Ο δεύτερος άξονας των Bikini Atoll είναι το κιθαριστικό rock καθώς παντού υπάρχουν έντονα riffs, συνήθως επάνω από το post-rock "χαλί". Υπάρχουν όμως και καθαρόαιμα rockers, όπως το 'Cheap Trick' αλλά και το 'Then Amplify' (το single του δίσκου μαζί με το 'Desolation Highway'), από τις καλύτερες στιγμές, τραγούδι που μεταφέρεται επάνω στην βαριά και στιβαρή γραμμή του μπάσου με κάποιες post-punk νύξεις. Οι παραπομπές εδώ αρχίζουν από τους Bunnymen και τον McCulloch και φτάνουν μέχρι τους Television και τους Velvets ή ακόμη και τους Pavement χωρίς να απουσιάζει και η americana ('Black River Falls').
Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες καλές στιγμές κινούνται ανάμεσα στους δύο αυτούς άξονες, όπως το έντονο και σκοτεινό 'Cinnamon' με την επίμονη απαγγελία του Gideon (ίσως η πλησιέστερη στους Bunnymen στιγμή) και το post-rock υπόστρωμα. Προς το τέλος οι Bikini Atoll απλώνονται περισσότερο, όπως στο πολύ καλό 'Desolation High-way' όπου πλησιάζουν την αισθητική των Mogwai. Εδώ η βαριά ατμόσφαιρα διογκώνεται και πέφτει χωρίς να χαλαρώνει την ένταση στο ελάχιστο, ενώ τα επίμονα riffs είναι και πάλι πανταχού παρόντα.
Το 'Moratoria' προσπαθεί να συνδυάσει το indie rock με την post-rock αισθητική, υπάρχουν όμως αρκετές στιγμές όπου η έμφαση γίνεται μονόπλευρη ή που μένουν απλά μετέωρες, μαρτυρώντας την αναποφασιστικότητα του Gideon για την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει. Συχνά όμως τα αποτελέσματα είναι ενδιαφέροντα και ίσως αποτελούν μια νέα πρόταση, πράγμα που πιθανόν να υπαινίσσεται και ο τίτλος (ανακωχή).
