Electrozali
Αν κάποιος απορεί όταν διαβάζει -κόντρα στην πανταχού και κοινή ανθρώπινη πεποίθηση ότι ο κόσμος παραείναι μεγάλος και στη ζωή μας μέρος του μόνον προλαβαίνουμε να γυρίσουμε- "ο κόσμος είναι επίπεδος, μικρός, κενός κι απύθμενος" στον Norbert Bolz και δεν ξεχωρίζει το ειδικό ειρωνικό πνεύμα (που με κρυμμένη μορφή όντως υπάρχει), τότε δίσκοι σαν την "Electrozali" του Biomass, κι ιδίως η χορογραφική ροή που χαράζουν, διευκολύνουν πάρα πολύ τον αντίλογο με επιχειρήματα. Ποιος τελικά έχει μεγαλύτερο πρόβλημα, ο κόσμος που 'ναι αυτός που είναι ή εμείς που γράφουμε γι' αυτόν και δεν ξέρουμε πώς;
Όταν ο Πάνος Κυβελέας έκανε το ταξίδι προς τη Νάπολι της Ιταλίας, κατά βάση πήγαινε για να σπουδάσει τη φαρμακευτική. Υποθέτω ότι το 'κανε επιτυχώς, σε βιογραφικά στοιχεία του κάπου διάβασα ότι επαναπατρίστηκε. Απ' το εκεί DJ-ίλικι όμως, συγχρόνως με τις σπουδές, γεννήθηκε ο Biomass, που συν τω χρόνω ενηλικιώθηκε κι έγινε ένας ανήσυχος τύπος μουσικάριου-βιντεοποιού που φτάνει φέτος στο τρίτο του άλμπουμ. Μάλιστα, έχοντας κάνει σε κάθε του βήμα κι ένα ξεχωριστό πρότζεκτ, τα πρώτα δύο συνεχόμενα στην αθηναϊκή Quetempo. Το "Miledrops" το θυμάσαι διότι ξεκινούσε από τιμοθιλιρικές παραισθήσεις, αν κάθε που ξεκινούσε ένα τρακ φώναζες κι ένα όνομα φαρμάκου που 'δες κάποτε συνταγογραφημένο, έθετες υποψηφιότητα να βρεις και στην πραγματικότητα τους τίτλους του. Στο "Market", έγινε κομβική η απ' το '39 ηχογραφημένη φωνή της Mattie May Thomas στο ραφτήριο του αναμορφωτηρίου, δεν την ξέραμε κι από τότε δεν την ξεχνάμε. Με την "Electrozali" πάλι, ανοίγει ολοκαίνουργιο κεφάλαιο. Εδώ, ξανά μέσα από samples, συμφωνείται ένας δανεισμός μεσογειακού κι ανατολίτικου ταμπεραμέντου. Παραδοσιακά όργανα. Κρητική λύρα πρωτίστως. Ψαραντώνης ονομαστικά. Συνοδοιπόρος σ' αυτήν τη σταθερά εξελικτική πορεία, το designing του Paranormale (Δημήτρης Εμμανουήλ), που δεν έβρισκα την ευκαιρία να πω ότι έχει πνεύμα σ' ό,τι κάνει, το συμμερίζεσαι με την παρατήρηση, και φέτος με ταίρι το mastering του John Sellekaers.
Είναι τελετουργικός ο Biomass στην "Electrozali". Με ωριμότερη έκφραση από παλιότερα, περισσότερο ενδοσκοπικός αλλά και λαοκεντρικός συνάμα, υπό μία έννοια κι εσωστρεφής, αν κι όσοι τον είδαν λάιβ στο φετινό Synch θα γνωρίζουν κάτι που φανερώνεται ακούγοντας και το cd, ότι τούτο το άλμπουμ δεν έχει πρόβλημα να αναπαραχθεί ζωντανά. Ο Biomass αφήνει πίσω δεκαδικά, πρόσημα κι όλες τις περιττολογίες, και αφήνεται στο κυνήγι του κυρίως στόχου, της παγιδευτικής ατμόσφαιρας, κι αυτό το πετυχαίνει χωρίς ο ίδιος να αποξενώνεται απ' τον εαυτό του όταν γράφει, το βλέπεις στο sampling του, στο είδος της αντιμετώπισης που επιφυλάσσει στο ορίτζιναλ υλικό που διάλεξε, και πώς το συντάσσει με σχέσεις νόμων δίπλα και μαζί με θορύβους, από ποιος ξέρεις πόσες και τι είδους πηγές, άλλους επεξεργασμένους ήχους και φωνές. Στην ολοκλήρωσή του, φτάνει σε εξαιρετικά δεσίματα όπως το ομότιτλο τρακ και το "Near End" που ακούγονται τόσο γνώριμα, αλλά και τόσο εκπαιδευτικά ταυτόχρονα. Ένας σπουδαίος δίσκος, πάντα στην ιδιαιτερότητά του.
