Dark Pool

Το 2012 αυτό το διάφανα μυστήριο project του Stuart Argabright είχε κυκλοφορήσει μια συλλογή με χαμένες (ή έτσι θέλουμε να νομίζουμε τέλος πάντων) ηχογραφήσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 90. Φέτος επιστρέφουν, τυπικά μετά από δύο, αλλά ουσιαστικά μετά από δεκαοχτώ χρόνια, με καινούργια μουσική. Ή οποία μπορεί και να είχε ηχογραφηθεί τότε, να την είχαν εμπνευστεί τότε, να τη θυμήθηκαν πρόσφατα, ή και να μην έγινε τίποτε από όλα αυτά. Εκτός από ότι έπεσαν οι μπάρες ανάμεσα στα είδη, τα ονόματα, τις συνεργασίες, τα reunion κλπ, ένα ακόμη χαρακτηριστικό της σύγχρονης pop μουσικής, είναι το ότι αυτή δεν συναρτάται απαραίτητα με τον χρόνο που κυκλοφορεί και ως εκ τούτου η όποια φρεσκάδα και το όποιο ρηξικέλευθο της, δεν υπάρχουν ως δεδομένα στο νεαρό της ηλικίας της. Ή πολύ περισσότερο στο νεαρό της ηλικίας των δημιουργών της. Καινούργια μουσική υπάρχει παντού, ακόμη περισσότερη μουσική κυκλοφορεί σε συνθήκες παλαίωσης, είτε ήταν χαμένη, είτε όχι, και μάλλον θα φτάσουμε στο σημείο να υποχρεωθούμε κάποτε μέχρι και μεικτές λίστες να βγάζουμε, στις οποίες νέες και παλιές κυκλοφορίες θα αναμετρούνται στα ίσα για το δίσκο της χρονιάς (και θα κερδίζουν οι παλιές βέβαια).

Το indie πέθανε, σιγά το νέο, που έγραψε και ο φίλος Indictos πρόσφατα. Το indie βέβαια εδώ που τα λέμε δεν πρόλαβε να χαρεί και πολλά χρόνια ζωής. Ο θάνατος του σχεδόν με τρομάζει αν κάτσω να σκεφτώ ότι είμαι μεγαλύτερος του και δεν έχω καν σαρανταρίσει. Με την electronica τι γίνεται; Πέθανε και αυτή; Ή μήπως πέθανε μόνο ο dance ηλεκτρονικός ήχος; Ή μήπως πέθανε μόνο η intelligent electronica, όταν ξαφνικά τα πάντα έγιναν intelligent; Βετεράνος στο κόλπο, ο παραπάνω Νεοϋρκέζος, που ούτε καν ήρωας του underground μπορεί να χαρακτηριστεί, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, σε αυτή την απολύτως ελεγχόμενη σύμπραξη με τον Ιάπωνα Shinici Shimokawa, και έχοντας συνυπάρξει στο παρελθόν οι δυο τους και κάτω από άλλα ονόματα και διαθέσεις, δεν απαντάνε απαραίτητα αρνητικά στο ερώτημα περί του θανάτου, αλλά αρνούνται να εκδώσουν και το πιστοποιητικό. Η δική τους electronica είναι αυτή που ανήκει ούτως ή άλλως κάπου προς το τέλος του κόσμου, στο τέλος της διάθεσης, της ψυχικής αντοχής, και της ικανότητας για παρακάτω, συνεπώς θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο να απασχολείται με το δικό της τέλος ή το τέλος της μουσικής εν γένει.

Μεταλλική τροχιά, ενίοτε και τροχαλία, από άκρη σε άκρη, στην ραχοκοκκαλιά, αλλά και στα βάθη του δίσκου, ποσότητες distortion, σε καθεστώς υπερφόρτωσης ακόμη και για τους φανατικούς, παύσεις αιθέριων και ανατολιζέ γυναικείων φωνητικών, για να δοθεί ακόμη περισσότερη ένταση στο αμέσως επόμενο σκοτείνιασμα και ατέρμονες δυστοπικές καταστάσεις, χωρίς καμία διέξοδο. Χωρίς το εκστατικό ρεφρέν των Bauhaus, τα γηπεδικά κρεσέντα του Plastikman ή ακόμη και τις μηχανορραφίες στην παραγωγή των Autechre και του Aphex Twin, με τις οποίες αργά ή γρήγορα, λίγο ή πολύ, ίσως και να άρχιζε ο χορός. Το Dark Pool δεν το ακούς εύκολα, αλλά δεν το ακούς και με προσπάθεια που σε αφήνει κατάκοπο και ανέραστο στο τέλος. Από ένα (έγκαιρο) σημείο και μετά κυλάει μέσα σου αβίαστα, επιστρέφεις σε αυτό αχόρταγα και οδηγείσαι σε σκέψεις περί του αν πρέπει να βάλεις στο περιθώριο κάθε άλλο άκουσμα, καθότι αν μη τι άλλο αυτοί οι άνθρωποι ακούγονται να το έχουν ψάξει το πράγμα και με σοφία να έχουν καταλήξει εδώ. Συνεπώς τι να γυρεύουμε τώρα εμείς παρακάτω;

Το μεγάλο πλεονέκτημα των Black Rain είναι ότι και αυτοί από την πλευρά τους φτιάχνουν μία μουσική δυσπρόσιτη και σκοτεινή μεν φαινομενικά, αλλά εθιστική σε σημείο pop ολοκλήρωσης στην ουσία της, η οποία στην τελική της αποτίμηση μοιάζει να απομακρύνεται ολοκληρωτικά όχι απλά από τις απώτατες ρίζες της, αλλά ακόμη και από τις προφανείς καταβολές της. Future Forward χαρακτήρισε τη μουσική των Ike Yard, του πιο γνωστού ίσως project του από το παρελθόν μέχρι πρόσφατα, ο Argabright, και αυτός ο χαρακτηρισμός δείχνει να ταυτίζεται απόλυτα με τις ικανότητες και της μουσικής των Black Rain.

Για να τονιστεί το πάθος και η πίστη σε όλα αυτά και στο μέλλον μιας μουσικής, που αρνείται να αποδεχτεί το θάνατο της, θα κληθεί και πάλι η υπερβολή της βάσης του 10, με την απαραίτητη εύφημο μνεία στην Blackest Ever Black, που ενεργεί πραγματικά αλάνθαστα, με απόλυτα οργανωμένο σχέδιο και με αισθητική που δεν παρεκκλίνει εκατοστό από τους κανόνες μιας καλώς εννοούμενης αυταρχικής μουσικής νοοτροπίας, που ευνοείται και δεν περιορίζεται από τον αυταρχισμό της.