Beat the devil΄s tattoo
Oι Black Rebel δεν ανήκουν πλέον στα cool παιδιά. Φταίει εν μέρει η πολυεθνική, φταίει ότι έμειναν και τόσο καιρό χωρίς χιτάκι. Ίσως και να φταίει ότι ξεκίνησαν με ένα τέλειο ντεμπούτο, οπότε ό,τι και να ακολουθούσε δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Εκεί, οι Black Rebel ρωτούσαν "whatever happened to my rock'n'roll?", και αυτή η ερώτηση είχε μια έπαρση, μαζί με μια νεανική αυθάδεια, σα να μας έλεγαν: αφού δεν υπάρχει πια σωστό r'n'r, θα σας δείξουμε εμείς τι είναι σωστό r'n'r.
Και για πολλούς, δεν τα κατάφεραν. Έμειναν μόνο στην ερώτηση, χωρίς ουσιαστικά να δώσουν την απάντηση, πολύ απλά γιατί η απάντηση δε θα μπορούσε να ήταν ένα αναμάσημα του ψυχεδελικού ροκ ήχου των 70s με δάνεια μέχρι παρεξηγήσεως από Jesus And Mary Chain και Spacemen 3. Καθώς όμως οι Black Rebel εξελίσσονται από δίσκο σε δίσκο (χωρίς στα αλήθεια να αλλάζουν κάτι), αρχίζεις και υποψιάζεσαι ότι αυτή ακριβώς ήταν η ιδέα εξαρχής: δε μας έταξαν κάτι καινούριο, ούτε το έπαιξαν ανανεωτές. Το "whatever happened to my rock'n'roll?" εννοούσε το r'n'r του Darklands και του Marc Bolan, το χάσιμο των πρώιμων Verve και του Taking Drugs To Make Music To Take Drugs To. Δεν ήταν κάποια υπόσχεση ότι θα χαράξουν νέους δρόμους, και όσοι πίστεψαν κάτι τέτοιο (είτε για τους Black Rebel, είτε για τους The Strokes), το έκαναν χωρίς να έχουν ακούσει τη μουσική πολύ προσεκτικά.
Το προαναφερθέν Darklands είναι ο δεύτερος δίσκος των Jesus And Mary Chain. Ορισμένοι τον βρίσκουν βαρετό, άλλοι τον βρίσκουν αριστούργημα. Δεν είναι ότι οι μεν έχουν δίκιο και οι δε έχουν άδικο. Εξαρτάται από το τι ψάχνει κανείς. Και αυτό ακριβώς είναι και το νόημα των Black Rebel. Αν θες μια ώρα γεμάτη με μεστό, τίμιο, παλαιομοδίτικο r'n'r, τότε οι Black Rebel είναι οι αξιότεροι αναβιωτές αυτού ακριβώς του ήχου. Αντιγραφείς; Ίσως. Ακόμα κι έτσι, όμως, είναι διαβολεμένα καλοί στο πώς παίζουν, στις μελωδίες που γράφουν, στο πώς τις εκφέρουν.
Στο νέο δίσκο: οι Black Rebel παρουσιάζουν μια ιδανική ισορροπία μεταξύ του γνώριμου ψυχεδελικού r'n'r τους και του folk ήχου που είχαν εξερευνήσει με το θαυμάσιο (και υποτιμημένο) "Howl". Οι ίδιοι, είναι σα να το γλεντάνε: περιμένουν κανένα τριάρι με τεσσάρι στο αφελές βαθμολόγιο του Pitchfork και αδιαφορούν επιδεικτικά (έχοντας πρόσφατα κυκλοφορήσει κι έναν δίσκο με drones, έτσι για σπάσιμο). Δομούν το νέο album έτσι ώστε να γίνεται όλο και καλύτερο από το 4ο κομμάτι και μετά, γνωρίζοντας ότι θα έχουν ξεφορτωθεί όλους τους ανυπόμονους πριν μπει το 3ο τραγούδι. Hit single δε θα υπάρξει: albums με hit singles φτιάχνουν οι Kings of Leon, και το κάνουν μια χαρά, αλλά οι δίσκοι που πραγματικά μένουν δίνουν το βάρος στο σύνολο, όχι απλά μερικά καλά συστατικά, αλλά κυρίως ένα συναρπαστικό, δεμένο αποτέλεσμα.
Πάντως, το Devil's Tattoo κάθε άλλο παρά κυλάει σα μια συμπαγής μάζα με 13 τραγούδια που ακούγονται ως ένα (όπως ίσως το προηγούμενό τους). Και για αυτό δεν ευθύνεται μόνο το ότι οι πιο ηλεκτρισμένες στιγμές του δίσκου εναλλάσσονται με ιδιαίτερα κομμάτια "τύπου Howl", αλλά κυρίως διότι το group βρίσκεται σε εντυπωσιακά μεγάλη φόρμα στο συνθετικό τομέα, κι έτσι μας προσφέρει τη μία κορυφή μετά την άλλη. Η υψηλότερη από αυτές ακούει στο όνομα "Aya". Είναι το δέκατο κομμάτι, οπότε κάποιοι θα το χάσουν λόγω θέσης. Και ίσως αυτό πραγματικά να συνέβη με το rock'n'roll. Να ήταν πάντα εδώ, αλλά να μην είχαμε το χρόνο, τη διάθεση ή την υπομονή να το ψάξουμε.
Whatever happened to the listeners?
