Black Rebel Motorcycle Club
Αν το καλοσκεφτείς είναι σκέτη κοροϊδία να αγοράζεις δίσκους σαν αυτόν σήμερα - ήχος από δεύτερο και βάλε χέρι σε τιμή πρώτου. Αλλά τί να κάνεις, σημείο των καιρών (από πότε αλήθεια;) οι όλο και πιο μειωμένες απαιτήσεις του αγοραστή. 'Βγαίνει τίποτα καλύτερο', είναι η αποστομωτική ερώτηση της εποχής, 'από Black Rebel Motorcycle Club, White Stripes, Strokes...'
Γιατί ο δεκαεφτάχρονος οπαδός του κιθαριστικού ήχου το '67 μπορούσε να χάσει το μυαλό του με τους Blue Cheer (ανακάλυψαν το hard rock λένε οι μισοί - η τιμή αυτή ανήκει στο 'You really got me' λένε οι άλλοι). Ο δεκαεφτάχρονος του '69 ενηλικιωνόταν με τη διαδικασία του επείγοντος, χάρη στην παράνοια των Stooges (μπορεί να τους πρόφεραν και Στούγκς, αλλά αυτό δεν είχε σημασία). Οι συνομήλικοί τους του '71 'μαγεύονταν' απ'τους Black Sabbath, οι του '74 με τους καταιγιστικούς, απλούς, αλλά χωρίς προηγούμενο Ramones, τα μικρότερα αδέρφια καλόπεσαν σε Sex Pistols, Wipers, Sonic Youth, και μετά γέμισε ο κόσμος (μας) Black Rebel Motorcycle Clubs.
Που λένε ότι στη μουσική τους μπορείς ν'ακούσεις «αντιχήσεις από Dylan, Stones, Joy Division, Velvet Underground όπως επίσης και πιο μοντέρνες επιρροές όπως Ride, Stone Roses και Spacemen 3». Για το πρώτο και τρίτο όνομα, έχω τις αντιρήσεις μου, για το τελευταίο επαυξάνω - πραγματικά τους έχουν μαδήσει.
Είναι τρεις φωτογενείς τύποι (στο booklet δε θα βρείτε στίχους - μόνο φωτογραφίες, φωτογραφίες, φωτογραφίες) απ'το San Francisco που ξεκίνησαν το '98 σαν Elements. Κυκλοφόρησαν αυτοχρηματοδοτούμενο ep, άλλαξαν όνομα που βρήκαν στην (αγαπημένη) ταινία 'The Wild One' με τον Marlon, άλλαξαν πόλη (L.A.) και μέσα στη χρονιά που μας αφήνει κυκλοφόρησαν ομώνυμο lp που συγκεντρώνει 11 από τα 16 κομμάτια των 4 ep τους που είχαν προηγηθεί (επτά b-sides, πολλά δεν είναι;) Ειρήσθω εν παρόδω, είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών στο μεσοδιάστημα.
Θα το ξεχνούσα: Η μουσική τους είναι αυτή που φαντάζεσαι ακούγοντας πως οι λεγάμενοι αντιπαθούν κάθε μουσικό όργανο που παίζεται με το στόμα (εξαιρείται η φυσαρμόνικα), δεν είναι κρουστό, δεν έχει τέσσερις ή έξη χορδές. Κιθαριστικό, ραδιοφωνικό ροκ, με βρετανικά φωνητικά και τάση ψυχεδελοχασίματος. Δε θα βρείτε έκφραση οργής ή θλίψης ή έντονες γενικά καταστάσεις. Κυλάει ομαλά, προσεκτικά και χωρίς εκπλήξεις, βαρετά στα οκτώ τελευταία χιλιόμετρα, πολλά τραγούδια ξεπερνούν χωρίς λόγο το πεντάλεπτο...
Και ως απάντηση στο ερώτημα που θέτουν με τον τίτλο του τρίτου τραγουδιού: Συνεχίζει να ζει στα χέρια λιγώτερο γραφικών, που μπορούν και το κάνουν να ακούγεται φρέσκο, επικίνδυνο και ενδιαφέρον. Με ή χωρίς κιθάρες.
