Take them on, on your own
Κάπου διαισθάνομαι πως και περισσότερο χρόνο να άφηναν οι Black Rebel Motorcycle Club μέχρι να κυκλοφορήσουν το «δύσκολο» δεύτερό τους album, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Το rock'n'roll ποτέ δεν ήταν μόνο μαύρα t-shirts και δυναμική σκηνική παρουσία με δυο-τρία κιθαριστικά riffs. Πέρα από τη μυθική στάση ζωής που αρέσει να αναφέρουν και συχνά να εκθειάζουν οι πάντες, σχετικοί και άσχετοι, το rock ήταν ανέκαθεν τραγούδια, ήταν έμπνευση, ήταν ιδέες, ήταν έπαρση, ήταν συνθήματα, ήταν ξανά τραγούδια.
Το 'Take Them On, On Your Own' είναι απογοητευτικό, όχι επειδή είναι ένα άσχημο μουσικά album. Σε αυτό έχουμε να πούμε πράγματα και τίτλους, θα τους διαβάσετε εξάλλου. Είναι απογοητευτικό επειδή ακούγεται υπερβολικά ασφαλές, κλειδωμένο και προβλέψιμο. Είναι επειδή αυτοαναιρείται, επειδή είναι ασύμβατο με την ανατρεπτική εικόνα που καλλιεργήθηκε από τους ίδιους και το μουσικό marketing πριν κάνα δυο χρόνια.
Όταν στο ντεμπούτο τους υπήρχαν τραγούδια με φόντα να γίνουν anthems (και έγιναν, αυτό είναι ιστορία πια), όπως τα 'Love Burns', 'Red Eyes And Tears', 'Spread Your Love' και το 'Whatever Happened To My Rock'n'Roll (Punk Song)', στο παρόν δεν υπάρχει τίποτα να τα διαδεχτεί με την ίδια σημαντικότητα. Είναι απλώς ο δεύτερος δίσκος που κάποτε θα έβγαινε, για να βγει και που αυτοί οι τρεις Αμερικάνοι πρόσεξαν το δυνατόν να διατηρήσουν σε αυτόν τις σαφείς επιρροές τους από τον βρετανικό ήχο, κυρίως των The Jesus And Mary Chain, ακόμα σε ισχύ και να διεκπεραιώσουν τα υπόλοιπα με χαμέρπεια.
Το νόημα και ο συμβολισμός, ειδικώς του 'Whatever Happened To My Rock'n'Roll (Punk Song)', κατατρέχει και απαξιώνει σχεδόν ολόκληρο το νέο τους cd. Είναι το boomerang αυτού του συγκροτήματος. Είναι το ερώτημα που θέτουμε εμείς αυτή τη φορά σ' αυτούς και δεν μπορούν πια να δώσουν, όχι την πρότερη, αλλά και καμιά άλλη απάντηση.
Βεβαίως, σαφώς και υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν εδώ. Αποκαλύπτονται μετά από μερικά ακούσματα και μας κάνουν να βλέπουμε με συμπάθεια τους Peter Hayes, Robert Turner και Nick Jago ως συνθέτες. Το 'Shade Of Blue' ας πούμε, περισσότερο αργό και μελωδικό, αντί τραχύ. Το 'And I'm Aching', μια μπαλάντα που θα έγραφαν οι Oasis, αν ήταν Αμερικάνοι. Το 'Suddenly', ένα θλιμμένο pop τραγούδι που βρέθηκε σε λάθος δίσκο και εποχή - με σωστότερη ταξινόμηση θα μπορούσε να είχε βγει στη Βρετανία των nineties, πιθανώς από τους Suede. Τα ρυθμικά 'We're All In Love' και 'Six Barrel Shotgun', ανάμεσα στα άλλα.
Το 2003 μάλλον δεν θα είναι η χρονιά των Black Rebel Motorcycle Club. Τουλάχιστον οι The White Stripes στάθηκαν συμβατοί με τις προσδοκίες. Τούτοι εδώ έδωσαν ένα πολύ μέτριο album που αν και είναι μόλις το δεύτερό τους, ακούγεται βαρετό και ήδη ξεπερασμένο (γερασμένο ήθελα να πω, αλλά αφήστε καλύτερα).
Και μοιραία θα περάσει στην απόρριψη, όπως και καθετί άλλο που δομεί και χτίζει ψεύτικες, μα πολύ ψεύτικες, διαφυγές στην αστική ρουτίνα.
