Blackmouth

John Bergin (Trust Obey, C17H19NO3), Jarboe (Swans, Skin, The World Of Skin) και Brett Smith (Caul). Αν ήμουν δάσκαλος και τους είχα μαθητές, μόνο διαγωγή κοσμία δεν θα τους έβαζα. Όλοι τους με βεβαρημένο παρελθόν, μικρές και μεγάλες περγαμηνές, συμμετοχές, συνεργασίες. Τώρα ενώνονται για ένα project και ένα από κοινού ταξίδι στο άμορφο χάος, το έρεβος της αβύσσου και όσα ακόμη απεύχεται η φοβισμένη μας φύση ότι υπάρχουν έξω και μέσα μας.
Στίχοι, ερμηνεία, ανήκουν στην Jarboe και κινούνται, στο γνωστό, εγωκεντρικό, μερικώς ειρωνικό, αλλά εκφραστικό και παθιασμένο ύφος της. Οι δύο άρρενες είναι υπεύθυνοι για την μουσική. Ηλεκτρονική, θορυβώδης, σκοτεινή μέχρι το μεδούλι. Προσθέτω και μονότονη και για να μην παρεξηγηθώ, εγκαίρως διευκρινίζω, ότι η λέξη πρέπει να εκληφτεί με την κυριολεκτική της σημασία και όχι με αυτή του κατανάγκη βαρετού. Οι συνθέσεις ανοίγονται αργά, τόσο που, μετά από λίγο, δύσκολα θυμάται κανείς κάτι, πέρα από μια αόριστη αρχή. Νοιώθει μόνο ότι τυλίγονται γύρω του πλοκάμια, σφίγγοντας του τον λαιμό και κόβοντας, όσο χρειάζεται, την αναπνοή.
Η Jarboe αποδεικνύεται ικανότατη ηθοποιός. Διότι, όταν το κυρίαρχο, κρυφό, συστατικό είναι ο σαρκασμός (και εύλογα ο αυτοσαρκασμός) της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, υπόστασης, οντότητας, είναι δεδομένο ότι αυτός δύναται να εκδηλωθεί εξολοκλήρου μόνο μέσω των στίχων και του τρόπου απόδοσης αυτών και χωρίς υποκριτικές ικανότητες, αυτό δεν επιτυγχάνεται. Μοιάζει με ένα ψυχόδραμα, όπου οι ρόλοι όλων αυτοαναιρούνται και αναδημιουργούνται, συνεχώς. Μία άνευ φόρμας και ως εκ τούτου ρευστή, θεατρική παράσταση. Φυσικά, το έργο που παίζεται είναι ένα ακραίο, τραγικό, εγωιστικό, θέαμα, έτσι.
Το παράδειγμα του 'Seduce And Destroy' είναι διαφωτιστικό : ύπουλο βαρύ μπάσο, ογκώδεις μεταλλικές κιθάρες, στίχοι εμπνευσμένοι από κάτι ερωτικό, αλλά επικίνδυνα παράλογο (όπως : ... Mary had a little lamb & everywhere that Mary went that lamb would go / Mary kills the little lambs & everywhere that Mary goes the blood does flow/ ... will you hurt me / I never hurt you / do you love me / I will always love you...) και τους οποίους η Jarboe επαναλαμβάνει, βραχνιασμένη στα ουρλιαχτά της.
Αυτό δεν είναι το μοναδικό βέβαια. Μια προσεκτική ακρόαση θα αποκαλύψει αρκετά ακόμη τέτοια μέρη για παραδείγματα.
Σταθείτε μπροστά στον καθρέπτη και ρωτήστε τον εαυτό σας : του αρέσει η ζεστασιά των ηλιαχτίδων ή το παγωμένο φώς της χεμωνιάτικης πανσέληνου; Μόνο αν απαντήσει το δεύτερο έχετε κάποιες ελπίδες να βρείτε εδώ μέσα, έστω μερικά, ενδιαφέροντα.
Τελικά, το 'Blackmouth' είναι ένα δύσκολο album, δυστυχώς. Ακόμη και ειδήμονες του χώρου θα νοιώσουν μια δυσκολία να συμπληρώσουν το puzzle που τους ανοίγει. Είναι δημιουργημένο να εκφράσει πρωτίστως τα εσώψυχα των τριών μυαλών που το έφτιαξαν και αυτό το καθιστά, υπερβολικά, ατομικιστικό και εγωπαθές. Όποιος άλλος βρει κάτι κοινό μαζί τους, ξέρουν ότι θα τους ακολουθήσει αυθόρμητα. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να τον προσελκύσουν, μειώνοντας λίγο την αγριάδα της έκφρασής τους.
Ξέρω, ότι εξάπτω την φαντασία αρκετών με όλα αυτά, αλλά επουδενί μην αυτό σας παρασύρει. Ο κίνδυνος, οι όποιες προσδοκίες, να μην πραγματοποιηθούν, είναι μεγάλος. Αυτό το αναφέρω συμβολικά και προειδοποιητικά, σκεπτόμενος τους αμύητους.
Σίγουρα πάντως αντενδείκνυται σε όσους μετρούν προβατάκια για να κοιμηθούν το βράδι (χι, χι, χι,...).