God bless the Blake Babies
Από τότε που διαλύθηκαν οι Lush κάτι μου έλειπε. Η γυναικεία άποψη για το εναλλακτικό pop-rock από γυναίκες που θα μπορούσαμε να κάνουμε παρέα. Όχι από ναζιάρικα νυμφίδια, ούτε από εκνευριστικές μυγιάγγιχτες κοπελίτσες που κάνουν απέλπιδα προσπάθεια να προσέξουμε την «ευαισθησία» τους και κλαίνε για διάφορους λόγους, αλλά από γυναίκες έξυπνες, ανεξάρτητες, με έμπνευση και με πραγματική ευαισθησία που εκδηλώνεται μόνο όταν υπάρχει λόγος. (Υπάρχουν τέτοιες γυναίκες, και όποιος δεν μπορεί να τις διακρίνει είναι μάλλον δικό του το πρόβλημα).
Αυτό το κενό έρχεται να γεμίσει η επανασύνδεση των Blake Babies. H Juliana Hatfield, μετά από χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας στους διαλυμένους πια Lemonheads και όχι ευκαταφρόνητη σόλο καριέρα, αποφάσισε, δέκα χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους, να ξαναφτιάξει το group με την αρχική του σύνθεση: τον κιθαρίστα John Strohm, που μετά τη διάλυση έφτιαξε δύο group (Antenna μαζί με την τότε σύντροφό του Freda Love, και Velo-Deluxe), ενδιάμεσα έπαιξε με τους λεμονοκέφαλους σε μια τουρνέ και έβγαλε και δύο σόλο δίσκους, και τη ντράμερ Freda Love (ναι, η ίδια είναι) που αφού άφησε τον John και τους Antenna παντρεύτηκε, έκανε δύο παιδιά, και έφτιαξε τους Mysteries Of Life μαζί με το σύζυγο Jake Smith (παρατηρώ μια τάση προς τις οικογενειακές επιχειρήσεις...) το επίθετο του οποίου πρόσθεσε στο δικό της. Ο Jake Smith συμμετέχει και σ' αυτό το album, μαζί με τον πολύ Evan Dando, γεγονός που το κάνει και αυτό περίπου οικογενειακή υπόθεση.
Το αποτέλεσμα που έχουμε στα χέρια μας είναι ένα αξιαγάπητο δισκάκι, περισσότερο νοσταλγικό από σημερινό, αλλά στο συγκεκριμένο είδος το ζητούμενο είναι η απόλαυση και, γιατί όχι, η συγκίνηση, και όχι η πρωτοπορία ή η ευρηματικότητα. Το πνεύμα των Pixies και των Lemonheads πλανιέται στην ατμόσφαιρα, οι μελωδίες είναι δυνατές και στρογγυλές (αν και σε μερικές περιπτώσεις εντελώς κλεμμένες, όπως στο 'Baby Gets High' που έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει "I feel it in my fingers, I feel it in my toes..."), οι κιθάρες όσο πρέπει επιθετικές ή εκμαυλιστικές, ανάλογα με την περίπτωση, και τα φωνητικά σαγηνευτικά, όπως πρέπει να είναι όταν μιλάμε για σειρήνες της ανεξάρτητης σκηνής. Ένα τίμιο έργο ξεκάθαρων προθέσεων που στοχεύει στην καρδιά. Και όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα γίνομαι ευάλωτος σε κάτι τέτοια.
