BlakRoc
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Damon Dash συνιδρυτής της Rocka-A-Fella records, μαζί με τους Jay Z και Kareem "Biggs" Blurke, άκουσε τους Black Keys και έπαθε την πλάκα του!
Θέλησε λοιπόν να τους γνωρίσει από κοντά και όπως είθισται μετά από κάθε επιτυχημένο μουσικό ραντεβού, κατέληξαν στο ...στούντιο. Επειδή όμως αποδείχτηκε αυτό που για πάντα ήμαστε σίγουροι, ότι δηλαδή το blues-rock δίδυμο από το Οχάιο είναι λίαν ανοιχτόμυαλο και έτοιμο για πειραματισμούς, κάλεσαν και το ράπερ Jim Jones. Απ' έξω έτυχε να περνά κάποια στιγμή ο Mos Def, είδε την πόρτα ανοιχτή, είπε να προσφέρει κι αυτός τον οβολό του. Για να μην τα πολυλογώ, μέχρι την ολοκλήρωση του άλμπουμ είδαν φως και μπήκαν οι ακόλουθοι: RZA, Q-Tip, Pharaohe Monch, Nicole Wray, Ludacris, Noe, Raekwon, Billy Danze, μέχρι και ο μακαρίτης ο Ol' Dirty Bastard, προφανώς από κάποιες ηχογραφήσεις που είχαν μείνει στο συρτάρι.
Όταν ακούς όλα αυτά τα ονόματα μαζί και έχοντας ήδη κατατάξει τους Black Keys στην ελίτ μουσικών της τελευταίας δεκαετίας, ούτε λίγο ούτε πολύ περιμένεις κάτι το συναρπαστικό. Εκτός βέβαια αν ισχύσει το όχι και σπάνιο σε αυτές τις περιπτώσεις: "Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι" (βλ. το φετινό Spirit Of Apollo των N.A.S.A. για παράδειγμα).
Στο Blakroc δεν λαμβάνει χώρα καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις. Το άλμπουμ είναι ενδιαφέρον και αξιοπρεπές. Δυστυχώς όμως, δεν ανοίγει τα φτερά του για δυσθεώρητες πτήσεις. Παραμένει ενοχλητικά (αν λάβουμε υπόψη τις προσδοκίες) γήινο. Με άλλα λόγια, η ομάδα παίζει τόσο όσο χρειάζεται για να κερδίζει και να μην απογοητευτεί ο κόσμος. Φεύγοντας από το γήπεδο, θα πας να πιεις χαρούμενος τις μπύρες σου, αλλά οι αναφορές στο ματς δεν θα είναι και πολλές.
Η ατμόσφαιρα ως επί το πλείστον είναι σκοτεινή, ένα μίγμα αστικών beats που φλερτάρουν με το ροκ και την παράδοση, τα samples έχουν αντικατασταθεί από τις μπλουζιάρικες εμπνεύσεις των Keys και ότι πιο κοντά στο πρότζεκτ μπορώ να σκεφτώ είναι αποσπασματικά το άλμπουμ του David Holmes και των Free Association, ιδιαίτερα στα κομμάτια που χρωματίζονται από την υπέροχη soul φωνή της Nicole Wray, μόνο που εκείνοι τολμώ να πω το κάνανε και νωρίτερα και μάλλον καλύτερα. Κατά τ' άλλα και ο Tricky θα σας έρθει στο μυαλό και το Real Gone του Tom Waits.
Highlights το μεθυστικό What You Do To Me με τα χαρακτηριστικά 60s πλήκτρα, για στιχουργικούς λόγους το Dollaz & Sense ("If it don't make dollaz then it don't make sense...") όπου τα είπανε όλα και το λες και ξεπήδησε από το soundtrack του Ghost Dog, Stay Off the Fuckin' Flowers στο οποίο περιέργως δεν συμμετέχει o RZA αλλά ο Raekwon.
Αν υπάρχει πάντως κάποιο συμπέρασμα, είναι ότι το Blakroc είναι και παραείναι άξιο ακροάσεων. Δε φταίμε εμείς που μόνοι τους έχουν βάλει τον πήχη τόσο ψηλά τα "Μαύρα Κλειδιά". Ε, ας συνυπολογίσουμε ότι το εκείνο το ματς που λέγαμε παραπάνω ήταν και εκτός έδρας. Με χαρά θα είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε ανάλογες ιντριγκαδόρικες εμπνεύσεις και ηχογραφήσεις που σε γεμίζουν ανυπομονησία για το αποτέλεσμα.
Είμαι περίεργος βέβαια να δω ποια θα είναι η αντιμετώπιση των straight-rock οπαδών των Black Keys στο παρόν πόνημα. Σύμφωνοι, έχουν πεθάνει προ πολλού οι ξεκάθαρες κατηγοριοποιήσεις, μπορώ να σκεφτώ αρκετούς "μουσάτους ρόκερς" όμως που όταν ακούνε ρίμα, τους σηκώνεται η τρίχα κάγκελο και όχι από ενθουσιασμό!
