High
Ξεκίνησαν αρχές της δεκαετίας του ογδόντα από τρεις νέους της Γκλασκώβης, που είχαν ξεμπερδέψει με τις πανεπιστημιακές τους υποχρεώσεις. Οι Paul Buchanan, Robert Bell και ο Paul Joseph Moore πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν ένα σινγκλ το 'I love this Life' στην RSO πριν αυτή κλείσει. Για καλή τους τύχη όταν βρέθηκαν χωρίς εταιρία τους παραγγέλθηκε ένα τραγούδι από την Linn (κατασκευάστρια hi-fi) για να μπορέσει να πιστοποιηθεί η ποιότητα ενός νέου αναλογικού μηχανήματος. Ειδικά για την περίπτωση ηχογράφησαν το 'A walk across the rooftops' ένα τραγούδι παιγμένο από πολλά όργανα που στα περάσματά τους ηχούσαν το καθένα ξεχωριστά (για να διευκολυνθεί η ηχητική δοκιμή). Η προσπάθειά τους άρεσε, με συνέπεια να δει το φως κάποιας ημέρας του 1983 ο πρώτος τους δίσκος που πήρε και το όνομα του τραγουδιού. Και εκείνη η μέρα λάμπρυνε ακούγοντας τραγούδια που το ιδιότροπο ambient folk τους δεν είχε ξανακουστεί. Είκοσι χρόνια μετά ακούγεται αρυτίδωτο, νέο, από τις λίγες φορές που συναντήθηκαν τόσο αρμονικά, ηλεκτρονικής ποπ επιρροές με μια σπάνια εσωτερικότητα ψυχής.
Το 1989 κυκλοφορεί το 'Hats' στην Virgin. Ακόμα με καταδιώκει η θελξίπικρη αύρα του, ο μεγαλοπρεπής ρομαντισμός μιας αργόσυρτης γλυκιάς καθημερινότητας, η ευγένεια της αριστοκρατικής ηρεμίας που αποπνέει. Σ' αυτούς χάρισε κριτική, καλλιτεχνική, εμπορική αναγνώριση και δημιουργήθηκε μια πλειάδα θαυμαστών που με αγωνία περίμενε το επόμενο βήμα τους. Το 'Peace at last' όμως το 1996 στη Warner δεν ήταν καλό, μ' έκανε να φοβάμαι τι θα επακολουθήσει..
Όταν πρωτόβαλα το 'High' στο στέρεο μου αυτά σκεφτόμουν για να έρθει το πρώτο track 'Days Of Our Lives' να διαλύσει τους φόβους μου. Απλό, απέριττο, παραπέμπει στα πρώτα τους βήματα, συγκινεί με την οργανική του κορύφωση στο μέσο του. Το 'I Would Never' που είναι και το πρώτο σινγκλ μπορεί να αποτελέσει με τη μελωδικότητα του, διαβατήριο για μαζικότερα ακροατήρια. Το 'Broken Loves' καταφέρνει να ακουστεί αισιόδοξο ενώ το 'Because Of Toledo' όμορφο μέσα στον συναισθηματισμό του αποτελεί μια από τις ιδιαιτερότητες του άλμπουμ. 'She Saw The World' και η πιο up-tempo στιγμή τους. Μόνο που από ότι φαίνεται μόνο στο 'A walk across the rooftops' είχαν τη δυνατότητα για επιτυχημένα παρόμοια. Το 'High' έχει όλα τα στοιχεία για να είναι το δεύτερο σινγκλ, αν και εγώ θα προτιμούσα το 'Soul Boy' μια που όλο του συνιστά μια ερωτική εξομολόγηση τέτοιας τεχνοτροπίας, που απευθείας αναπαριστά την αριστουργηματική ατμόσφαιρα του 'Hats'. Τα 'Everybody Else' κερδίζει με την καλή διάθεση που μεταδίδει καθώς το 'Stay Close' ρίχνει την αυλαία αναδεικνύοντας παράλληλα εκτός από τον συνθετικό οίστρο και την ερμηνευτική ικανότητα του Buchanan.
Οι Blue Nile επέστρεψαν λοιπόν με εννέα νέα ποιήματα που απαρτίζουν ένα σύνολο που ξορκίζει την αστοχία του 'Peace at last' και πλησιάζει το μεγαλείο των δύο πρώτων τους. Δεν ξέρω αν ηλικιακά θα προλάβουν ένα ακόμα επόμενο, θα το ήθελα πάντως. Έτσι και αλλιώς δεν μας επισκέπτονται συχνά, μόνο που τώρα τεκμηριώνουν ότι τους αξίζει η υπομονή.
(Η βαθμολογία μικρό ρόλο παίζει)
