Local flavor
Αυτή η εποχή χαρακτηρίζεται από μια μανία με τη φορητότητα στα πάντα, δηλαδή και στη μουσική. Σ' αυτή την εποχή είναι αναμενόμενο να εμφανίζονται νοσταλγοί των παλιών τρόπων ακρόασης της μουσικής, και κυρίως του βινυλίου. Δεν είναι απαραίτητα κατακριτέα ούτε η μία ούτε η άλλη στάση, είναι απλά θέμα συγκυριών. Πώς όμως αξιολογείς μουσική φτιαγμένη από και για ανθρώπους της μιας πλευράς με τα κριτήρια της άλλης; Είναι δεδομένο ότι πρέπει να το κάνεις, η εποχή το επιβάλλει. Οι άνθρωποι της Siltbreeze βγάζουν αυτό το δίσκο σε βινύλιο, πόσοι θα τον ακούσουν από αυτό και πόσοι μόνο σε mp3; Και, παραπέρα, και οι δύο θα ακούσουν το ίδιο πράγμα; Οι μεν από το δεδομένο δωμάτιό τους, οι δε συσχετίζοντας το άκουσμα με το εξωτερικό τοπίο που βλέπουν εκείνη τη στιγμή, και τους ήχους περιβάλλοντος, ακούγοντάς το από το i-pod.
Πέρυσι ήταν για μια ακόμη φορά οι Cloudland Canyon με το kosmische άλμπουμ της χρονιάς που όμως δεν τα κατάφερε στο σύνολό του, φέτος μάλλον είναι οι Blues Control το ντουέτο από το Queens της Νέας Υόρκης, με το Local Flavor. Και ποιος το περίμενε αφού έχουν φτάσει μέχρι εδώ με άλλα δύο κανονικά άλμπουμ ("Blues Control" και "Puff" , και τα δύο του 2007), ένα cd-r (επίσης του 2007 - κάψτε ένα και για κανένα φίλο αν πέσει στα χέρια σας), και δύο κασσέτες μέσα στο 2006 (long live C-60!), με μια συνταγή στηριγμένη στις ηλεκτρικές κιθάρες σε space ψυχεδελικές διαθέσεις, αλλά και στα χνάρια των Grateful Dead και του τουρ ντε φορς τζαμαρίσματος, τραγουδώντας κι αυτοί τα μπλουζ μέσα στα zeroes ...
Φτάνουν λοιπόν εδώ με τέσσερα τρακς, δύο κοντά στα τέσσερα - πέντε λεπτά, ένα στα οκτώ και ένα στα δεκάξι (το On through the night που στην ουσία είναι δύο σε ένα αφού ξεκινάει με τις ευλογίες των Cosmic Jokers και του Walter Wegmuller, και κάπου στα μισά παρεμβάλλεται ένα ουρανοκατέβατο μπητ για να γυρίσει το τρακ σε Tangerine Dream μονοπάτια που θα ζήλευε και ο ίδιος ο Edgar Froese). Το χάιλαϊτ όμως εδώ είναι το αμέσως προηγούμενο, το οκτάλεπτο Tangier, με ευφυή αναλογικά συνθς και σοφά αναπτυσσόμενη μελωδία, φέρνοντας στο μυαλό τους Harmonia της εποχής του Musik Von Harmonia. Και αυτά τα δύο μετά το εισαγωγικό "μπούγκι-ροκ" Good Morning δομημένο πάνω στο ξέφρενο Fender Rhodes και τη θυμωμένη ηλεκτρική κιθάρα. Ακούγοντας και τα πνευστά στα μισά της διαδρομής νομίζεις ότι ακούς τους Roxy Music κλεισμένους στο στούντιο μαζί με τον Bevis Frond! Το δεύτερο στη σειρά, Rest on water, είναι μια φρη ανάπαυλα όπως λέει και ο τίτλος του.
Kosmische musik και μάλιστα με τρακς μεγάλης διάρκειας για το i-pod του πιτσιρικά της διπλανής πόρτας, που θα γουστάρει, και να δείτε που θ' αγοράσει και το βινύλιο όταν θα τα έχει στο παντελόνι ...
