With lasers

Θα μπορούσε αυτό εδώ το review να αναλωθεί σε ευτελείς αναλύσεις περί κακόγουστων μιγάδων, που προέρχονται από τη μεσαία τάξη της Βραζιλίας, σφυροκοπάνε το funk της φαβέλας, δεν ξέρουν να ντύνονται, να προγραμματίζουν κάτι παραπάνω από ένα Casio ή ένα 808 και κυρίως που τραγουδάνε με προφορά βραζιλιάνου σέντερ φορ του Άρη που κάνει δηλώσεις στον Γιώργο Μήνο μετά το 0-3 μες στο Χαριλάου, με χατ-τρικ του Βρύζα.

Υπάρχει πάντα και η επιλογή της αναφοράς στο καταραμένο το σύστημα της πολυεθνικής διανομής μουσικής, που πλέον κατατρέχει και τις ανεξάρτητες, τώρα που έγιναν και αυτές πολυεθνικές. Η Sub Pop θέρισε με τις/ τους C.S.S., η Domino αντεπιτίθεται με τους συμπατριώτες/ φιλαράκια/ συνπεριοδεύοντες, συναυτιστικούς Bonde Do Role. Είναι και οι ελεκτρο-σόκ γραμματοσειρές που χρησιμοποιούν για τα λογότυπά τους, που μοιάζουν επικίνδυνα. Αυτό λέγεται εξαπάτηση σε τρίτο επίπεδο, αλλά είναι άλλη ιστορία.

Μια στιβαρή και ιστορικά τεκμηριωμένη μουσική γνώση θα αναφερόταν άμεσα στους Bow Wow Wow και στο πώς μια ιδιότυπα sexy ασχημούλα περιβάλλεται από δύο μαντράχαλους, με σκοπό να στηθεί υπογείως ένα trend προορισμένο να αλώσει με απόλυτο τρόπο το mainstream. Τα μισά τραγούδια του δίσκου ήδη παίζουν σε διαφημίσεις, επιδείξεις μόδας κ.λπ. βοηθητικά της μουσικής καταξίωσης.

Δεν θα πω λέξη για το 'baile funk'. Έχω αποφασίσει να μην ασχολούμαι με αδόκιμους μουσικούς όρους που δεν έχω εφεύρει εγώ.

Η αλήθεια είναι ότι αφ' ης στιγμής δεν καταλαβαίνεις λέξη από όσα λέγονται εδώ πέρα και υποσυνείδητα περνάει στο μυαλό σου το ρεφρέν του James Bond με το εύηχο, πλην άστοχο, "σασί-σασί-σασί-τζέιμσ-μποντ-ισ-τραβεστί" ή αντιστοίχως καλοδέχεσαι τη χωριάτικη σαλάτα-ρίμα των λέξεων "μαρίνα-γκαζολίνα-καϊπιρίνια-αμφεταμίνα-αι-τριτ-γιου-λαϊκ-γκορίλα", ποσώς σε ενδιαφέρει η στιχουργική ικανότητα των Bonde Do Role. Οπότε σου μένει η μουσική...

Η οποία μουσική μακράν απέχει από το ευφυές electro-funk των C.S.S., που όσο και να το παίζουν "άτεχνοι" και "απαίδευτοι", το δουλεύουν το πράγμα με ικανότητα, ρυθμικότητα, γνώση και έμπνευση περισσή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία hip-punk έκδοση της Τενεκεδούπολης, όπου ο καθένας βαράει-λέει και πατάει όποιο κουμπί θέλει με την ελπίδα το τελικό αποτέλεσμα να αναγάγει την D.I.Y. αισθητική σε ύστατο χαράκωμα των άσχετων.

Υπό αυτές τις συνθήκες το άλμπουμ ξεκινάει με finger-tapping κιθαριά (που μετά τη Marnie Stern απενεχοποιήθηκε στα αυτιά ημών των ανεξάρτητων), εμπεριέχει ευτελή latin ριφάκια στα πλήκτρα και ανόητους τσάμπα-samba ρυθμούς, χλευάζει τα μεταλλικά ριφάκια (δανειζόμενο πάντως αρκετά και από αυτά - Office Boy).

Από κοντά οι συνήθεις τακτικές του ancient -πλέον- school hip-hop..., η pseudo-trash αισθητική και τα ηχητικά εφέ του arcanoid και του tetris, που ομοίως τείνουν να γίνουν καθεστώς στα υπόγεια dance-floor των zeros. Το Bondallica υποτίθεται είναι ειρωνικά σαρκαστικό απέναντι στους ήρωες του metal, αλλά δεν αναφέρεται σε τίποτε περισσότερο από το χιούμορ τύπου Σεφερλή.

Στις τρεις πρώτες ακροάσεις διασκεδαστικό, στις τρεις επόμενες γελάς και με το άκουσμα και με το ότι προηγουμένως διασκέδαζες με αυτό. Δεν βλέπω πιθανό να το ακούσετε σε κάποιο beach bar μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, που τελείωσε, οπότε προβλέπω ότι μέχρι... τον Οκτώβριο (!) και ο δίσκος και η αισθητική του θα έχουν πεθάνει και επισήμως.

Επίσης κουράστηκα να διορθώνω συνέχεια το κείμενο από λάθη στο όνομα του γκρουπ: bonde de rolo, bendo de rolo, bonde de role... Αμάν πια!

Με αγανάκτηση!