The lemon of pink
Το πιο ενδιαφέρον που διάβασα για το ‘The lemon of pink’ αφορά σε μια υπόθεση: αδειάστε μερικά κουτιά από διαφορετικά puzzles, δέστε ένα μαντήλι στα μάτια και αρχίστε να συναρμολογείτε στα τυφλά ό,τι πιάνετε. Αυτό που θα αποκαλυφτεί στο τέλος μπορεί να μην αντέχει σε ενήλικες απαιτήσεις, όμως περιγράφει αρκετό από το περιεχόμενο αυτού του cd.
Οι The Books, λοιπόν, είναι πρωτίστως μάστορες του κολλάζ. Δεν ξέρω αν το γνωρίζουν, αλλά στη Γαλλία με την ανατολή της δεκαετίας του ’50 οι Pierre Schaeffer και Pierre Henry βάσισαν ολόκληρη την φιλοσοφία της musique concrete πάνω στο make music from recordings και τη γενικότερη χρήση του εγγεγραμμένου ήχου ως "υλικού".
Οι The Books είναι επίσης αβανταδόροι και πολύ πιθανό κάποιοι ξεχασμένοι ντανταϊστές που η μηχανή του χρόνου έβγαλε στον 21ο αιώνα. Όπως και αν έχει, όταν οι Nick Zammuto και Paul de Jong, δούλευαν πάνω στο υλικό αυτού του δεύτερου δίσκου τους στο North Adams της Μασαχουσέτης, το πάτωμα πρέπει να ήταν γεμάτο από παλιούς δίσκους. Και διαισθάνομαι ότι οι δυο τους μαζί πρέπει να έχουν πάρα πολλούς τέτοιους, ειλικρινά.
Οι The Books, ξανά, είναι μοντέρνοι κλέφτες, όπως όλοι όσοι παίρνουν έτοιμους ήχους και κάνουν το sampling να εχθρεύεται την αυθεντικότητα (μόνο με ανακύκλωση θα πάμε εφεξής δηλαδή;). Εντούτοις, απομυθοποιούνται, τόσο οι ίδιοι, όσο και η γραφή τους, διότι σε όλα τα διανοητικά τεστ πέρασαν χωρίς σκονάκι στους πολύ έξυπνους έως ιδιοφυείς. Κοινώς μας δουλεύουν και το απολαμβάνουν παράφορα.
Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό που κάνουν και όπως το κάνουν, δεν πρωτοτυπούν. Το ‘The lemon pf pink’ αποτελεί αν θέλετε μια ακόμη δοκιμή με παλιά συστατικά που μόνο οι νέες αναλογίες στη χρήση τους είναι το μοναδικό καινούργιο στην υπόθεση. Οι δύο του ντουέτο ράβουν, κόβουν, ράβουν εκ νέου, παίρνουν τις ταινίες, παίζουν με το "μπρος-πίσω", τις επιταχύνουν, τις επιβραδύνουν, κάνουν κοντολογίς όλη τη δουλειά κάποιου στο μοντάζ. Και όταν τρέχουν ό,τι έφτιαξαν, αυτό είναι προς έκπληξη όλων μουσική. Όχι, όχι δεν το ξεχνούν, πάντα θυμούνται πως ο μεν Nick Zammuto είναι κιθαρίστας και ο Paul de Jong τσελίστας, ασχέτως αν με κάθε ευκαιρία υπεκφεύγουν των ρόλων τους.
Πώς μετά από όλα αυτά το ‘The lemon of pink’ ακούγεται και είναι, αν το κοιτάξει κανείς στο βάθος, ένα σύγχρονο folk album, αυτό θέλει όντως αποσαφήνιση, πέραν της πρώτης που βρήκαμε εμείς και η οποία έγκειται στη χρήση περισσότερο σε σχέση με τον πρώτο δίσκο τους του 2002 αυθεντικών φωνητικών σε στυλ τροβαδούρου. Γεγονός που αναδεικνύει την καλεσμένη Anne Doerner σε πρωταγωνίστρια του ομότιτλου, εναρκτήριου track (σα να την ακούω και στο ‘There is no there’, ή μου φαίνεται;), και τον ίδιο τον Nick Zammuto σε ξάδελφο του Will Oldham στις ειδικές του ικανότητες το να δίνει χρηστική αξία στα αυλάκια και scratch κάθε βινυλίου, κακομεταχειρισμένου και μη. Όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι αυτοματισμοί, η μεγάλη χρήση του sampling δεν είναι πάντοτε ένα θαύμα. Είναι και μια κατάρα, κάτι σαν τον Frankenstein της μουσικής.
Οπότε ακόμη και όταν οι The Books κερδίζουν επάξια με το ‘The lemon of pink’ μερικά χειροκροτήματα, αυτά είναι για την πραγματικά άψογη υποκριτική στο ψέμα τους. Το διακινδυνέψαμε αλλήλοις, εξάλλου. Το πολύ...
