Head Tilt

Έκρηξη ιδεών χαρακτηρίζει το δισκογραφικό ντεμπούτο των Bora Barx από τη Θεσσαλονίκη, το οποίο μοιάζει με ελεύθερη περιδίνηση διερχόμενη από μια σημαντική ποικιλία ειδών και ρυθμών: αδιαφορώντας για ζητήματα κατάταξης, το Head Tilt αρέσκεται να απλώνει τις χρονικές διάρκειες (το μικρότερο τραγούδι αγγίζει τα 4 λεπτά) και να ανακατώνει την τράπουλα των αναφορών –punk καταβολές, rock γούστα, μαύρες γκρούβες, prog εξορμήσεις κ.ά.– σε βαθμό ζαλιστικό για όσους αρέσκονται να αποκωδικοποιούν δίσκους βάσει των ηχητικών τους συσχετίσεων.

Ένα τέτοιο άνοιγμα της βεντάλιας, βέβαια, μπορεί να οδηγήσει σε μέγα κομφούζιο. Αλλά δεν είναι τυχαίο ότι, αν και νεοσύστατοι, οι Bora Barx απαρτίζονται από ανθρώπους με τριβή στον μουσικό πλουραλισμό, περπατημένους στο πώς, ίσως, μπορεί να ανακατευτεί το τάδε με το δείνα: πίσω δηλαδή από τα βασικά φωνητικά της performer/μουσικού/χορογράφου Μαρίας Σιδέρη, βρίσκουμε εδώ τον Πάνο Παπάζογλου των Underwater Chess (κιθάρα), αλλά και τους Λαμπρινή Γρηγοριάδου (μπάσο) & Δημήτρη Οικονόμου (ντραμς) των Million Hollers –παρεμπιμπτόντως, μάλιστα, αμφότερα τα σχήματα αυτά έχουν φέτος καινούριες δουλειές. Για την ιστορία, το γκρουπ υπάρχει σε πρωτόλεια μορφή (με πυρήνα τη Σιδέρη και τον Οικονόμου) από το 2017, αλλά πυροδοτήθηκε ουσιαστικά το 2019.

Μεγάλο ατού για το Head Tilt είναι η εξωστρέφεια την οποία επιδεικνύει, πότε με τις εντάσεις του και πότε με τις χορευτικές του παρεκκλίσεις, που αποσκοπούν στο δίχως προφάσεις λίκνισμα των γοφών. Με παιξίματα ακριβείας και χάρη σε μια σφιχτοδεμένη παραγωγή (δική τους, παρέα με τον GeorgieBoy), οι Bora Barx αποδεικνύονται σε θέση να κρατούν την ενέργεια μα και την ενάργεια αυτής της διάθεσης, δίχως να χάνουν τον βηματισμό τους ή να ξεπέφτουν σε «κοιλιές» –ούτε καν όταν προβαίνουν σε απότομες αλλαγές ή όταν καταφεύγουν στο ομαδικό τραγούδι.

Υποθέτω ότι η μπάντα θα ήθελε να καταγραφούν στα συν και οι στίχοι της, στους οποίους θίγονται ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας των φύλων. Είναι ένα ευαίσθητο σημείο εδώ, γιατί ζούμε σε χρόνια κλιμάκωσης του δημόσιου λόγου γύρω από τέτοια θέματα· με αποτέλεσμα πολλοί καλλιτέχνες να μιλούν γι' αυτά ανέξοδα και δίχως εμβάθυνση και πολλοί γράφοντες για alternative lifestyle να πριμοδοτούν, σε ένα δούναι και λαβείν που οπωσδήποτε κακό δεν κάνει στην «υπόθεση» (τα προβλήματα είναι πραγματικά), μα μπορεί να μην σημαίνει απαραίτητα και κάτι.

Πάντως δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η ειλικρίνεια των Bora Barx: η πρόσφατη συμμετοχή τους στη συναυλία για τα 16 χρόνια της κατάληψης στη Φάμπρικα Υφανέτ, δείχνει ρίζες στην όλη προβληματική. Εκείνο ωστόσο που μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι η αποτελεσματικότητα των αγγλικών και ενίοτε γαλλικών τους στίχων. Λόγια τύπου «Fighting the policies of lunatic clowns» ("Explosive Machine") ή «What's the problem if I change my name from boy to girl» ("Swap"), κρατούν τα πράγματα σε ένα απογοητευτικά πρωτόλειο επίπεδο. Εξαντλούνται δηλαδή σε μια εύκολη επίκληση προς όμοια σκεπτόμενους, παρά ξετυλίγονται ως στιχουργική με βαρύτητα και αυταξία. Αντιθέτως, στο "La Vierge" κουμπώνει ωραία το πρόσχαρο «alone she represents her sex on the Mount Athos» με την παραπομπή στη Γαλλίδα δημοσιογράφο Maryse Choisy, η οποία το 1929 [φαίνεται να] μπήκε στο Άγιο Όρος ντυμένη άνδρας, ζώντας εκεί για έναν ολόκληρο μήνα (υπάρχει και σχετικό βιβλίο της, το Un Mois chez Les Hommes).

Ένα ακόμα σημείο όπου θα τα χαλάσουμε με τους Bora Barx, είναι ότι, παρά τον ορίτζιναλ χαρακτήρα της μουσικής τους, δεν «βγαίνουν» τελικά σε σπουδαία τραγούδια. Περνάς καλά όσο διαρκεί το Head Tilt και θαυμάζεις πολλά απ' όσα αναφέρθηκαν και πιο πάνω. Εν τέλει, όμως, συμβαίνει κάτι ανάλογο με την περσινή διεθνή περίπτωση των Black Midi –μιας επίσης νέας μπάντας, που μπήκε στη δισκογραφία με χαρακτήρα και ιδέες: μετά από δύο, τρεις ημέρες δεν θυμάσαι πια κανένα τραγούδι δίχως τη βοήθεια σημειώσεων, όπου θα βρεις λ.χ. γραμμένο το "Elixir". Εδώ, λοιπόν, προκύπτει ένα θέμα κεντρικής σημασίας για το όποιο μέλλον φιλοδοξούν να έχουν οι Θεσσαλονικείς. Ασφαλώς, δεν αναιρεί για την ώρα ούτε τις καταγραφόμενες αρετές, ούτε το γεγονός ότι το ντεμπούτο τους είναι μια συμπαθητική δουλειά, η οποία ούτε στην εναλλακτική μίρλα χτίζει, ούτε και καταφεύγει στα ίδια και στα ίδια. Στο επόμενο δισκογραφικό ραντεβού, όμως, όλα τούτα θα βρίσκονται πια στα «δεδομένα».

Bandcamp