The undisputed truth

Διαζευγμένος rapper. Δεν είναι ανέκδοτο. Ο Brother Ali στο Walking Away είναι ένας Kevin Barnes που πατάει στη γη και αντί για γυναικεία, φοράει αθλητικά ρούχα. Adidas κατά προτίμηση. Και ίσως όχι "πρώτη σειρά".

Ιστορίες και προβληματισμοί για το αν αρμενίζει στραβά το hip-hop, old-school πολιτική διάθεση και στιχουργική διείσδυση. Όχι γκόμενες, όχι ναρκωτικά, όχι αυτοκίνητα. Δεν είναι πολιτικά ορθό. Κάθε άλλο.

Μακριά από την παραγωγή Lamborghini που σε στριμώχνει με τα μεγάλα φώτα και ακούς με κομμένη την ανάσα το Graduation του Kanye West. Στρωμένες ρυθμογραμμές και soulful μπίτια, που είτε σου trojan-ίζουν το μυαλό (Freedom Ain't Free), είτε επαναφέρουν στο προσκήνιο το συνειδησιακό fun των De La Soul (Whatcha Got). Σε κάθε περίπτωση ακούγονται αλάνθαστες.

Ο εικοσιτριάχρονος Brother Ali, εκπληκτικά ώριμος σαν MC σε σκέψη και εκτέλεση. Από τα graffiti και το breakdancing στον κυρίαρχο ρόλο της κουλτούρας που επέλεξε. Δε διδάσκει, δεν προκαλεί, δεν προσκαλεί καν. Σχεδόν προφητεύει και παρατηρεί με θαυμαστή οξυδέρκεια.

Στην παραγωγή και πάλι ο Ant (Anthony Davis-Atmosphere), που επιλέγει να μην αλωθεί σε πολυπόθητα samples και εξεζητημένες λούπες. Στήνει πρωτογενές υλικό (όσο αυτό επιτρέπεται στο εν λόγω είδος), τοποθετεί έξτρα αληθινές κιθάρες και πραγματικά μπάσα εκεί που πρέπει και μόνον και όποτε το όλο πράγμα αγριεύει, τα αφήνει στην άκρη και σοφά επιλέγει τερματικό scratching και μόνο.

Αυτό μπορεί να φαίνεται συντηρητικό στα λόγια, σαν άκουσμα όμως είναι σχεδόν παυσίπονο στα χρόνια που όλοι θέλουν να ακούγονται πιο ογκώδεις από τον Jay Z και κάνουν περισσότερο θόρυβο από ό,τι αντέχουν και οι ίδιοι.

Το Undisputed Truth δεν παραλείπει να θυμηθεί ότι κατά βάση το hip-hop είναι μουσική που υποστηρίζει το fun και το attitude των δρόμων. Στο Listen Up στήνεται επαρκής ριμοπανήγυρις για να τεσταριστούν νεοφορεμένα αμορτισέρ. Άλλα μέχρι εδώ.

Στη συντριπτική διάρκειά του πρόκειται για ένα απόλυτα προσωπικό άλμπουμ του Ali. Στην επανάληψη των ακροάσεων, οι μετρημένα δαιδαλώδεις στίχοι του κερδίζουν ολοένα και περισσότερο την προσοχή του ακροατή μέχρι να φτάσουν να τη μονοπωλούν.

Μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και πάλι το Lookin' At Me Sideways ένα από τα καλύτερα "μαύρα" (κατάμαυρα) τραγούδια της δεκαετίας, καθόσον εκτός από την ηχητική αίσθηση κομίζει στο hip hop πλανήτη και την ουσία της τρυφερής soul στιχουργίας. Μακριά από τα γκαβλωμένα καψουροτράγουδα που αλώνουν τις πίστες του είδους.

Ταυτόχρονα, είναι ένα παράδοξα τίμιο άλμπουμ για κάποιον που βρέθηκε ήδη με το ντεμπούτο του (Shadows On The Sun) στην εξώπορτα του hip hop stardom. Εδώ σχεδόν αρνείται να την ανοίξει. Ένα-δυο "τρανταχτούς" καλεσμένους ήθελε και ένα "φωνακλάδικο" σουξεδάκι. Ο ίδιος προτίμησε την ίδια ομάδα παραγωγής και ίσως ακόμη περισσότερο σκληροπυρηνική διάθεση στην εμμονή του για μουσική αρτιότητα, στο περιθώριο της εφετζίδικης λοβιτούρας που επιλέγουν να υπηρετούν οι οιονεί συνάδελφοί του.

Ανώτατες μουσικές αναζητήσεις και προσωπική κοινωνιολογία σε πρώτο πρόσωπο, χωρίς διδαχές και μοίρασμα εντολών, καθιστούν το Undisputed Truth το απόλυτα απαραίτητο hip hop άλμπουμ για το 2007.

Ειδικά για όσους περνάνε ξώφαλτσα από τους δρόμους της μουσικής αυτής. Όσοι "σκάβουν" ακόμη τα underground μονοπάτια ξέρουν πως υπάρχει πολύ υλικό για να μην αφεθεί το είδος στην ανυποληψία της εξωτερικής του εικόνας.

Με ένα σίγουρο, αλλά όχι τραβηγμένο από παντού, mainstream hit -όπως το Truth Is Here- ο Brother Ali μας θυμίζει ότι τα αρενμπίδικα λύματα που αρρωσταίνουν την ηχητική μας καθημερινότητα εσχάτως, θα βρεθούν σύντομα στον πάτο που τους πρέπει. Αν όχι, θα πρέπει όλοι να κάνουμε κάτι για αυτό. Ο ίδιος έπραξε κάτι παραπάνω από ένα ιερό καθήκον.