Belus
Εάν δεν έχετε παρακολουθήσει έστω και ελάχιστα την υπόθεση της δισκογραφικής επιστροφής του κατά κόσμον Burzum, κατά ληξιαρχείον Varg Vikerness, δεν έχετε ιδέα περί του τι εστί πραγματική λαχτάρα για νέο άλμπουμ. Μείνατε μετεξεταστέοι στο νεσκουήκ.... Ένα και μονάχο riff διαρρέει που ελάχιστα δευτερόλεπτα διαρκεί και ανοίγουν συζητήσεις επί αναλύσεων για το αν πρόδωσε το black metal, αν το έριξε στο ambient και πάλι, αν τα έχει φτιάξει με τον Kevin Shields κ.λ.π. Μετά από έντεκα χρόνια και έντεκα εκατομμύρια διαρροές το λοιπόν, το Belus είναι η ηχητική πραγματικότητα του ανθρώπου που έχει καταφέρει να κάνει το black metal μέχρι και hipster's item.
Υπάρχει μία πλευρά του δίσκου λοιπόν που δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Και είναι αυτή που σχετίζεται με την όποια φιλοσοφική ή μη, θρησκευτική ή μη, πολιτική ή μη, μυθολογική ή μη υπόσταση του. Χωρίς να παραβλέπω ότι όλοι αυτοί οι επιμέρους παράγοντες οδηγούν τόσα χρόνια τον Vikerness να εμπνέεται και να ηχογραφεί μουσική, που πορεύεται μάλλον μόνη της τελικά και πέρα από τα είδη στα οποία ενίοτε κατατάσσεται. Ο μόνος... Μπέλλος που ξέρω είναι ο θρυλικός παοκτσής και εις μνήμην αυτού ο σχετικός σύνδεσμος και γενικά οι μυθολογίες, οι μυθοπλασίες, οι θεογονίες, ο Ησίοδος και η ιστορία της Ευρώπης με αφήνουν αδιάφορο. Παγερά, για να είμαι και στο κλίμα του δίσκου.
Δεν με αφήνει καθόλου αδιάφορο όμως ένας τύπος ο οποίος, άσχετα από το όποιο παρελθόν του (και δεν εννοώ μόνο το προσωπικό/ηθικό, αλλά και το μουσικό), έρχεται εν έτι 2010 να θέσει νέα στάνταρ στην υπόθεση "στρώματα θορύβου το ένα πάνω στο άλλο". Διότι από τη μία άκρη στην άλλη το Belus επανατεστάρει τα όρια αντοχής της συγκεκριμένης τακτικής σε διάφορες ταχύτητες, ποτέ στο πολύ-πολύ γρήγορο όμως, με διαφοροποιημένες μελωδικές βοήθειες και με φωνητικά που εναλλάσσουν την καταγωγή του δημιουργού με την περιγραφική διάθεση που δείχνει να τον έχει συνεπάρει τελευταία. Οπαδοί των κλασσικών Ministry του ΚΕΦΑΛΗΞΘ θα ακούσουν στο Belus ένα παγανιστικό αντίστοιχο του αστικού χάους που προσπάθησε να οριοθετήσει ο Al Jourgensen πολλά χρόνια πριν, ίσως ανώτερο στο ότι δεν καταπιάνεται με θέματα της επικαιρότητας, ίσως κατώτερο για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Υπάρχουν όμως κάποιες εξαντλητικές λεπτομέρειες που κάνουν τη μεγάλη διαφορά σε σχέση με όσα μέχρι τώρα ακούγαμε υπό το όνομα Burzum. Ο ήχος δεν ισοπεδώνει πλέον τους αποδέκτες του, σαν ένας απόλυτα συμπαγής ηχητικός εμετός που καταρχήν επιτίθεται και στη συνέχεια λατρεύεται από τον ακροατή. Στο Kaimadaltha's Nedstigning ας πούμε ξεχωρίζει μέσα από το μπετόν μία και μόνη επιληπτική κιθάρα που σε συνδιασμό με παρόμοιας αισθητικής φωνητικά θα μπορούσαν με άνεση να χωθούν σε κάποιο ακραία εκδοχή του ήχου των A Place To Bury Strangers. Το Morgenwde είναι έτοιμο να δεχθεί ως επίστρωση ένα νεορομαντικό spoken word που μέχρι και από ποιητή των δρόμων της Νέας Υόρκης θα μπορούσε να προέλθει.
Όχι ότι ξαφνικά θα γίνουν noise indie act τα δρώμενα των Burzum, αλλά έχω την αίσθηση ότι παρά τη δεδηλωμένη επιθυμία του Vikerness να ηχογραφεί πλέον μουσική απαλλαγμένη από τα σύνδρομα της εκάστοτε εποχής και να προσεγγίσει την έννοια του νεοκλασσικού συνθέτη, το άνοιγμα των συνόρων στον ευρύτερο ακραία ροκ και μέταλ χώρο, δεν είναι απίθανο να τον βρει να μπαινοβγαίνει με άνεση σε αυτά και χωρίς να το καταλάβει -έστω και χωρίς να το επιδιώξει- να γίνει επιτέλους ο πραγματικός pop star που πάντοτε απέφευγε να είναι. Ή μήπως δεν απέφευγε;
Κατά τα λοιπά από την αρχή μέχρι το τέλος και χωρίς σχεδόν καμία διακοπή, το Belus είναι πράγματι ένα άλμπουμ υψηλής συνθετικής έμπνευσης, εκλεπτυσμένης τεχνικής επεξεργασίας, λεπτομερειακής, αλλά όχι εκνευριστικής, εκτελεστικής ενασχόλησης και στο επίπεδο της αισθητικής εξωτερικεύει μία απροσδιόριστη οργή, που για πρώτη φορά μοιάζει περισσότερο σαν γεννετήσιο χαρακτηριστικό, σαν χάρισμα της φύσης προς τον κάτοχο της, και όχι σαν επίκτητη συνήθεια με αποδέκτες, στόχους και θύματα. Είναι η κραυγή του Λύκου και όχι η προσπάθεια μίμησης αυτής.
Τα παρανοϊκά τύμπανα, οι θαμμένες μελωδίες και οι βασανιστικές ταχύτητες, -αργές- γρήγορες ή ραγδαία εναλλασσόμενες- των Burzum όχι απλά στα καλύτερα τους, αλλά αισθητά βελτιωμένα και στο επίπεδο της ηχογράφησης. Εκτός φυλακής γαρ πλέον ο τύπος...
