Comfort eagle

Ας ξεκινήσω ανάποδα: Αυτό το δισκάκι παίρνει ένα αστραφτερό, πανάξια κερδισμένο και αναμφισβήτητο εννιάρι!

Τι το κάνει τόσο ξεχωριστό; Τι έχουν οι Cake που τους ξεχωρίζει από τον πολτό των pop/rock γκρουπούσκουλων που παίζουν με τα νεύρα μας, όταν δεν μας αφήνουν παγερά αδιάφορους;

Φάνκι παιχνιδιάρικη διάθεση. Τους αρέσει να παίζουν ακριβώς αυτά που παίζουν με τον τρόπο που τα παίζουν (μην το θεωρείτε αυτονόητο), και αυτό φαίνεται και μεταδίδεται στον ακροατή. Φλερτάρουν με το funk όσο ακριβώς πρέπει ώστε να μη γίνονται κουραστικοί και δήθεν. Παίζουν όσο πρέπει κοφτά και ρυθμικά ώστε να ξεσηκώσουν χωρίς να αποξενώσουν το λευκό, μέσου και πάνω μορφωτικού επιπέδου και εναλλακτικών ροκ καταβολών ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται, και αυτό είτε τους βγαίνει αυθόρμητα, οπότε είναι φοβεροί, είτε είναι υπολογισμένο, οπότε τους βγάζουμε το καπέλο για άλλους λόγους.

Γερές μελωδίες. Δηλαδή καλά τραγούδια. Αυτό δεν σηκώνει και πολλή ανάλυση. Η pop/rock από τα 60s μέχρι σήμερα είναι κτήμα τους. Την ξέρουν, παίζουν στα δάχτυλα τους κανόνες της, τα στερεότυπά της και τις ανατροπές τους, και φτιάχνουν με δοκιμασμένα υλικά καινούργιες και πρωτότυπες απολαυστικές τρίλεπτες συμφωνίες (όχι απαραίτητα σε ντο).

Προσωπικότητα, φρεσκάδα, χιούμορ και στυλ. Όπως είχα ξαναγράψει παλιότερα για κάποιον άλλο, αυτά ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. Δεν διδάσκονται και δεν κλέβονται.

Δεν φτάνουν αυτά για να ενθουσιαστεί κάποιος; Για μένα περισσεύουν.

Ζητώ δημόσια συγγνώμη από το Μπάμπη και από όλους τους (χιλιάδες) αναγνώστες του μικ για την καθυστέρηση. Έχω κοντά δυο μήνες το δισκάκι και δεν έγραφα λέξη. Το απολάμβανα! Μονορούφι, από το 'Opera Singer' ως 'World of Two', χωρίς διακοπή, ξανά και ξανά, γι αυτό και δεν ξεχωρίζω τραγούδια. Ο Peter Hammill είχε πει κάποτε ότι δεν γράφεις όταν είσαι ευτυχισμένος, απλά το ζεις. Όταν είσαι πολύ πιο περιορισμένων δυνατοτήτων και πρέπει να γράψεις για κάτι που δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις, πώς να τα καταφέρεις;