In the reins
Ο τίτλος που αρχικά θα ευχόμασταν να ταίριαζε στο δίσκο, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν "καλώς ορίσατε για μια ακόμη φορά στο μαγικό, spaghetti-western, αλά Morricone κόσμο, των Calexico ". Δυστυχώς, οι προσδοκίες μας δεν βγαίνουν πάντα αληθινές και μάλλον θα πρέπει να συμβιβαστούμε και να μάθουμε να ζούμε με το αναπάντεχο και το αρνητικά επερχόμενο και απροσδόκητο.
Απ'την άλλη όμως, ούτε καν λόγος περί απογοήτευσης από το νέο δίσκο των Calexico. Απλά ακούμε κάτι διαφορετικό απ'αυτό που είχαμε προετοιμάσει τον εαυτό μας ότι θ'ακούσει και το σφάλμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί κατά πάσα πιθανότητα να προέρχεται από την πλευρά του ακροατή/οπαδού, παρά από τον ίδιο το καλλιτέχνη. Η θέση που μπορούμε βέβαια να πάρουμε αυτή τη στιγμή είναι κάπου ενδιάμεσα. Να μοιράσουμε δηλαδή την ευθύνη ανάμεσα στον δημιουργό και τον ακροατή.
Το πρώτο που πρέπει να διευκρινήσουμε είναι ότι δεν πρόκειται για τη καινούρια δισκογραφική δουλειά των Calexico, αλλά για μια συνεργασία, ένα μίνι άλμπουμ, με στόχο να ενισχύσουν και να μορφοποιήσουν κατάλληλα τις ιδέες του Sam Beam (Iron and Wine), δίνοντάς τους ένα πιο ελκυστκό σχήμα. Μη περιμένετε λοιπόν την πολυμορφία του ήχου των Calexico, με τα εθιστικά ξεσπάσματα, τις εντυπωσιακές ενορχηστρώσεις και τις έντονες τόσο μουσικά όσο και λυρικά διακυμάνσεις. Τα τραγούδια είναι βασισμένα στη φωνή του Beam και από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να θέσει τα κομμάτια σε μια ρεαλιστικότερη βάση, κάνοντας τα περισσότερο απλοϊκά και τη μουσική να έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Χωρίς αμφιβολία ο δίσκος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί νυχτερινός, χωρίς να καταντά μονότονος, αποκτώντας έτσι έναν 'εσωστρεφή' χαρακτήρα που τον κάνει ιδανικό για ατομικές και μη, αποδράσεις. Χαρακτηριστικό παραμένει το slide της κιθάρας του Joey Burns και τα κρουστά του John Convertino, ενώ τα φωνητικά του Bean θυμίζουν αρκετά την αιθέρια φωνή του τραγουδιστή των Belle Sebastian. Κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το "Burn that broken bed", με μια απίθανη φωνητική γραμμή και τις δύο τρομπέτες να ψελλίζουν τις πιο όμορφες νότες με τον πιο ψυχεδελικό τρόπο.
Τώρα, ποιο είναι το νόημα ενός μίνι άλμπουμ και όχι ενός σίνγκλ ή ενός ολοκληρωμένου δίσκου; Δεν έχει σημασία η απάντηση, αλλά το γεγονός ότι λείπει η αίσθηση της ολοκληρωμένης δουλειάς. Η αίσθηση του ότι κάτι γίνεται ολοκληρωτικά και είναι σε θέση να σε συνεπάρει. Μένεις απλά και μόνο με τη γεύση μιας δοκιμής, ενός πειράματος, χωρίς να έχεις μπει στη κλασική διαδικασία του τύπου 'κατανάλωση - χώνεψη' και πάλι απ΄την αρχή.
Όπως και να'χει όμως, ταξίδι στο αμερικανικό νότο είναι αυτό, που δεν μπορείς εύκολα ν'αγνοήσεις, με τους οπαδούς της νεοcountry / americana, να έχουν την ευκαιρία να γευτούν άφθονη ευχαρίστηση όσο καιρό και αν την έψαχναν.
