World drifts in (live at the Barbican London) DVD
Οι δυο Calexico είναι απ'το Tucson της Αριζόνα, εκεί έχουν την έδρα τους και οι Μεξικάνοι Mariachi Luz de Luna, η Francoiz Breut είναι Γαλλίδα, ο κοντραμπασίστας Volker Zander κι ο τρομπετίστας Martin Wenk είναι Γερμανοί, o pedalsteelίστας παίζει στους Αμερικανούς Lambchop, ο τρομπονίστας στους Βρετανούς Lincoln, ο ηχολήπτης Ολλανδός, ο φωτιστής Νεοζηλανδός... Αν παρόλα αυτά θεωρείτε ότι οι Ολυμπιακοί είναι η καλύτερη περίπτωση συναδέλφωσης των ανθρώπων, δικαίωμά σας. Να θυμάστε μόνο ότι στο στάδιο απαγορεύονται τα t-shirt που γράφουν πάνω ονόματα εταιρειών που δεν είναι σπόνσορες των αγώνων...
Η συναυλία των Calexico στο βρετανικό θέατρο Barbican ξεκινά (και θα ξεκινά αιωνίως στις οθόνες μας) λιτά, 'ερημικά', μυστικιστικά, με τον ζεστό ακουστικό τους ήχο, το κοντραμπάσο και το ακορντεόν. Στην πορεία η εκστασιασμένη Francoiz Breut κάνει δυο ντουέτα με τον Burns και προς το τέλος αναλαμβάνουν οι Μεξικάνοι... Εκεί η συναυλία απογειώνεται, χάνεται η μπάλα. (Grammy σεμνότητας υπάρχει; Πόσοι θα γινόταν από πρωταγωνιστές κομπάρσοι στη δική τους συναυλία αφήνοντας ένα τσούρμο άγνωστους Μεξικάνους να κλέψουν την παράσταση;) Πως βγάζουν τόσο κέφι αυτοί οι άνθρωποι που οι μυθολογία τους θέλει να βαριούνται να σηκωθούν για να ξεδιψάσουν; Συνέλαβα τον εαυτό μου βουρκωμένο από χαρά στα τελευταία τραγούδια. Ακόμα και η παρουσίαση των μουσικών μέσα στο 'Crystal frontier' μου φάνηκε συναρπαστική.
(Γιατί οι συντοπίτες μου γοητεύονται τόσο πολύ από αραβοαιγυπτιακά τσιφτετέλια και αμανέδες, κυριλέ χασάπικα, ασήκωτα ζεϊμπέκικα με θανατολάγνους στίχους ή βαρετά να χορευτούν δημοτικά; Μήπως το περιβόητο μεσογειακό ταμπεραμέντο είναι μια μεγάλη μπούρδα τελικά; Ευτυχώς υπάρχουν και οι ισπανόφωνοι...)
Οι Calexico είναι το ροκ συγκρότημα που ενσωμάτωσε παραδοσιακό ήχο στον δικό του με την μεγαλύτερη επιτυχία από κάθε άλλο που μπορώ να σκεφτώ. Το 'Stray' με τα απίστευτα πνευστά είναι ιδανικό παράδειγμα. Ο Cobain δήλωσε ότι στην προσπάθεια να αντιγράψει Pixies έγραψε το 'Smells like teen spirit'. Δοκιμάστε να αντιγράψετε το 'Stray' αγαπητοί αναγνώστες μουσικοί. Ίσως γίνει πάλι κανένα θαύμα.
Υποπτεύεστε νομίζω πως στη συναυλία τους δε θα δείτε τίποτα από τα macho στοιχεία που αφθονούν στο ροκ, τρεχαλητά πάνω κάτω στη σκηνή, stage diving, σπάσιμο κιθάρων, καραγκιοζιλίκια με το κοινό... Η γεμάτη με μουσικούς σκηνή μοιάζει με ορχήστρα κλασικής μουσικής, το αποτέλεσμα όμως είναι fiesta, ένα τρελό πανηγύρι. Οι μουσικοί είναι οι ενσυνείδητοι εργάτες, η μουσική είναι αυτό που νοιώθουμε να μας παρασύρει στα μονοπάτια της για 90 λεπτά.
Στα extras υπάρχουν τρία κλιπ και συνεντεύξεις με σημαντικότερη αυτή του εκπληκτικού Ruben Moreno που εξηγεί ότι mariachi είναι η μεξικάνικη φολκ με όλες της επιρροές της, παιγμένη όμως με συγκεκριμένα όργανα: βιολιά, τρομπέτες, guitarron και vihuela (είδη κιθάρας). 'Χωρίς αυτά τα όργανα δεν είναι mariachi, είναι κάποιοι που τραγουδούν ισπανικά'.
Τους βγάζω το σομπρέρο. Και μετακομίζω στο Τούσον. Οι χειμώνες εδώ είναι κρύοι και δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσω καμιά Lulu Olivares.
