Wishville
(...δέκα χρόνια στην πιάτσα πλέον, πέμπτος δίσκος, προσπάθησαν ήδη να γίνουν διάσημοι με το shoegazing, έπειτα με το grunge, τί άλλο να κάνουν; Βαρέθηκαν και το ίδιο προσπαθούν και για εμάς!)
Υπάρχει άραγε ακόμη εναλλακτικό ροκ; 'Εναλλακτικό' όπως ο Bob Mould και 'ροκ' όπως ο Frank Black ; Πρέπει να υπάρχει μωρέ κάπου, και καλά θα ήταν να το ανακαλύπταμε. Αρκεί να μην είναι σαν το 'νέο' πρόσωπο των Catherine Wheel. Να μην είναι μια παρέα Βρετανών που από τότε που ανακάλυψαν ότι θέλουν να γίνουν Αμερικάνοι υστερούν σημαντικά, και σε φλέγμα και σε νεύρο. Η μελαγχολική ροκ φωνή του Rob Dickinson μένει ξεκρέμαστη από την έλειψη ιδεών του αφεντικού της και καταντάει να μας τραγουδά νυσταλέα ροκ στιχάκια σωτηρίας, απόγνωσης, αναζήτησης, απόρριψης... (ο γνωστός κατάλογος, ξέρετε..). Κι εγώ γιατί άραγε θυμόμουν ότι οι Catherine Wheel πριν προσθέσουν το 'The' στο όνομα τους είχαν έναν όμορφα άστρωτο σκληρό εναλλακτικό ήχο, που ναι μεν «κοίταζε χαμηλά», είχε όμως ικανή ποσότητα τοξίνης μέσα του για να σε κρατάει σε εγρήγορση. Πλέον ακολουθούν μια στρωμένη (όσο δεν πάει) ροκ φόρμα και ρυθμούς φοβισμένους και άτολμους για κάποια έκπληξη.
Το χειρότερο όμως είναι η στα όρια του αστείου έλειψη... τραγουδιών. Τέρμα, η μπάντα ξέμεινε! Ίσως για αυτό το βγάλανε με μόλις εννιά τραγούδια το cd και μας δίνουν και ένα mini-live δώρο (είναι τίμιοι όμως, δεν είναι;). Στο σημείο που ένας δίσκος οφείλει να προ-δείξει τη δυναμή του (στο πρώτο τραγούδι δηλαδή) οι Catherine Wheel αρκούνται σε ένα τυπικότοτο blues/rock χτύπημα με τίτλο για γέλια- 'Sparks Are Gonna Fly'. Και παρακάτω που πρέπει να την απο-δείξει, τα πράγματα δεν είναι αισθητά βελτιωμένα. Ούτε θα γύριζαν να κοιτάξουν οι Cracker το χορωδιακό ρεφραινάκι του 'I love gasoline'. Μια υποψία αξίας ενυπάρχει στο 'All Of That', κάπου στη μέση του δίσκου, όπου η μπάντα κάνει διάλειμμα για ευαίσθητες στιγμές και ως γνωστόν οι αυτοσαρκαστικές μπαλλάντες συνήθως 'πιάνουν τον ακροατή'. Όχι όμως και όσες με πλαστικό δράμα διηγούνται ανώδυνα αδιέξοδα - 'Idlelife'.
Κάπου λένε το εξής οι The Catherine Wheel λοιπόν : 'there's a melody that keeps me off the line'. Αν βρουν και τα υπόλοιπα πράγματα που τους κρατάνε εκτός, έχει καλώς. Για να βρούμε κι εμείς το άξιο λόγου Εναλλακτικό Ροκ που λέγαμε. (θα έλεγα και για τη φοβερή συσκευασία τώρα, δε βαριέσαι όμως! Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε δισκάδικο ζητήστε να τη δείτε...)
