Long voyage

Στο, ιστορικά ακόμη νωπό και πρόσφατο, παρελθόν των 90's, η Πορτογαλική μουσική σκηνή επέδειξε ένα εύρος προσφοράς που έπιανε από την ρηχή πνευματική έκφραση των Madredeus και έφτανε μέχρι κάποιους αγγελιοφόρους για υποψιασμένους και απαιτητικούς μουσικόφιλους, ανάμεσά τους και οι Cello. Ενδιάμεσα παρεμβάλλονταν από ένα βήμα μέχρι ένα χάσμα, ανάλογα τι ήθελε ο καθένας να δει.
Δυστυχώς, η νέα μας συνάντηση μαζί τους με απογοητεύει βαθιά, όπως συνήθως συμβαίνει όταν ονειρεύεσαι και περιμένεις πολλά από κάτι και τελικά μένεις, την κρίσιμη ώρα της αποκαλυμμένης αλήθειας, με την ασαφή γεύση των ημί-.
Δεν ανέμενα, βέβαια, να επαναληφθεί η αφελής αθωότητα του πρώτου τους album ('Alva', 1993) ή ο το-κάνω-όπως-ξέρω-εγώ ηλεκτρονικός ρομαντισμός του δεύτερού τους ('A L'Ombre Du Temps', 1995), όμως μια πενταετία μέχρι το ολοκαίνουργιο 'Long Voyage' αποδεικνύεται τελικά χρόνος υπερβολικά λίγος και ανεπαρκής για να συγκεντρωθούν τραγούδια με ταμπεραμέντο στην γραφή και ποιοτική σταθερότητα. Τόσο που είναι να αναρωτιέται κανείς : 'Μα καλά τι έκαναν τόσα χρόνια;'

Το μοιρασμένο, ατάκτως και ανισομερώς, υλικό πνίγει κάποια έξοχα, επιβλητικά σε σημεία, δείγματα μοντέρνας γραφής, με ανυπέρβλητη άποψη και βάθος ['Spleen (Et Ideal), 'Delire', 'Choses Du Monde'] μέσα στα υπόλοιπα, άλλα συμπαθητικά, άλλα κοινά, άλλα λίγα, άλλα απλώς ελαφριά pop τραγουδάκια (και το υποκοριστικό δηλώνει στην κυριολεξία πολλά), με εμφανείς εμπορικούς στόχους. Αν δεν υπήρχε και η εκτενής χρήση της Γαλλικής γλώσσας, που δίνει έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και η, επιτυχημένη είναι γεγονός, χρήση των τεχνολογικών δυνατοτήτων, θα βλέπαμε κατάκαρδα μια ασύγκριτη μετριότητα.
Cristina Martinez μπαίνεις στον θάλαμο με τα αναπάντητα γιατί. Λόγω όμως του πρότερου αξιόλογου έργου σου, έχεις μια ακόμη ευκαιρία να διορθώσεις. Αν αποτύχεις, σε περιμένει η πυρά και λάβε υπόψη πως αυτό είναι η δήλωση κάποιου που όταν γράφεις στα ευχαριστήρια '... and all those who have supported us since the very beginning!', τον συμπεριλαμβάνεις μέσα.
Το 'Long Voyage' CD μοιάζει με χάρτινο πύργο, προσομοίωση δηλαδή κάτι σημαντικού και δυνατού που όμως σκορπίζει με το πρώτο φύσημα του αέρα.