Sound Abstractions

“I’m a sucker for this kind of thing”. Πως θα μπορούσε άραγε να μεταφραστεί αυτή η φράση στα ελληνικά; Ίσως «τρελαίνομαι για κάτι τέτοια», αλλά δεν έχει ακριβώς την ίδια αίσθηση όταν το λες όπως με την αγγλική πρόταση…

Όπως και να ‘χει το πράγμα, αυτός είναι ένας από τους δίσκους που εμένα με σέρνουν από τη μύτη (ορίστε το είπα αλλιώς). Για δύο βασικούς λόγους. Που τελικά γίνονται ένας. Ο οποίος είναι ότι πρόκειται για ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον, συνολικό, ολοκληρωμένο έργο.

Στις «ηχητικές αφαιρέσεις» είναι πρώτον και κύριο η πλούσια μουσικότητα που πάντα δύσκολα προκύπτει σε όλες τις απόπειρες, πόσο μάλλον μέσα από έναν τζαζίζον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Πως να το κάνουμε είναι μεγάλη πίστα αυτά τα πράγματα και θέλει εκτός από εξαιρετικές ικανότητες και bollocks για να βγεις ασπροπρόσωπος. Δηλαδή θέλει να είσαι ενεργητικός, να παίρνεις πρωτοβουλίες και να μη φοβάσαι το άγνωστο. Να μη φοβάσαι να σπάσεις αυγά. Όχι σαν μερικούς μερικούς που μαθαίνουν έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο να παίζουν κάτι και τελικά καταλήγουν να μην παίζουν απολύτως τίποτα. Καμιά μουσικότητα, καμιά μουσική (αφού ούτως ή άλλως δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτά, μπερδεύτηκαν και νόμιζαν ότι είναι κάτι σαν γυμναστικές επιδείξεις).

Η τζαζ ήταν πάντα στο μυαλό μου (ειδικά το post bop και η free jazz), η πιο κοντινή (από αισθητική άποψη) μουσική σε αυτό που λέμε αφηρημένη τέχνη. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο δεύτερος λόγος που μου αρέσει αυτός ο δίσκος. Έχει αυτό το concept του παραλληλισμού της τζαζ, της ελεύθερης τζαζ, με την αφηρημένη ή αφαιρετική ζωγραφική αφού κάθε σύνθεση είναι ειδικά αφιερωμένη σε έναν ζωγράφο αυτού του χώρου. Έτσι τελείως ανοιχτά, όπως παραδείγματος χάριν αφιερώνει και ο συνθέτης Morton Feldman τα δικά του έργα σε διάφορους εικαστικούς, έτσι το κάνει και αυτό το σπουδαίο τρίο εδώ. Χωρίς καμιά… εξυπνάδα, χωρίς επεξηγήσεις και ξύλινες γλώσσες, μόνο με φλάουτα, μπάσα, κιθάρες και ντραμς, κάθε σύνθεση αυτομάτως μοιάζει με μια αφηρημένη (ή αφαιρετική-δεν είναι ακριβώς το ίδιο) ζωγραφιά.

Το ύφος είναι ενιαίο. Σε όλα τα κομμάτια παίζουν με τον ίδιο τρόπο. Η σχέση που έχει η κάθε σύνθεση με τον εκάστοτε ζωγράφο δεν είναι άμεση, είναι και αυτή αφαιρετική, αλλά υπάρχει. Δεν είναι ο στόχος να είναι άμεση. Ο στόχος είναι η μουσική και η ελεύθερη έμπνευση από τον κάθε ζωγράφο. Ακούγοντας και βλέποντας ταυτόχρονα τα αντίστοιχα έργα των ζωγράφων την αντιλαμβάνεσαι αυτή τη σχέση. Είναι διακριτή και διακριτική για να λειτουργούν τελικά όλα τα κομμάτια ως ένα αδιάσπαστο σύνολο, ένα έργο, με έντονη γεωμετρικότητα, ηχητικά σχήματα που τραγουδούν στην ειδική τους γλώσσα και με μια λογική σχεδόν οπτική. Ακούμε αφηρημένη ζωγραφική, ακούμε χρώματα και σχήματα και αντιλαμβανόμαστε άμεσα πόσο ουσιαστικά, το ίδιο, είναι όλες οι τέχνες. Απλά αλλάζει σε κάθε περίπτωση ο τρόπος, ή αίσθηση με την οποία τις αντιλαμβανόμαστε.

‘Ενας πραγματικά εκπληκτικός δίσκος. Μουσική.