Axis and alignment
Tα τελευταία χρόνια η jazz / post rock / electronica σκηνή του Σικάγο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες συνθετικές εστίες του πλανήτη. Ιδιαίτερα η κολλεκτίβα Chicago Underground, που άλλοτε σαν Duo, άλλοτε σαν Trio, άλλοτε σαν Quartet, και άλλοτε σαν Orchestra, έχει καταφέρει να παντρέψει τις παραδοσιακές free και improvisation jazz φόρμες με τις σύγχρονες τάσεις και να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο ρεύμα με πολλούς φαν διαφορετικών μουσικών ειδών.
Tο τρίτο άλμπουμ "Axis and Alignment" του Duo, δηλαδή του κορνετίστα Rob Mazurek και του περκασιονίστα Chad Taylor (και έβδομο συνολικά της κολεκτίβας) δεν ξεφεύγει από τους κανόνες που έχουν ήδη θέσει με τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες τους "12 Degrees of Freedom" και "Synesthesia". Kαι αν το "12 Degrees of Freedom" του 1998 ήταν απλώς ένα τυπικό live jazz αυτοσχεδιασμού, το "Synesthesia" ήταν αυτό που μας ανάγκασε να στρέψουμε τα μάτια μας πάνω τους, καθώς τόλμησαν και μπόλιασαν αυτή τη jazz με ηλεκτρονικά στοιχεία, προηχογραφημένες ταινίες, λούπες και ότι άλλο θεώρησαν απαραίτητο, για να καταθέσουν ένα από τα πιο σημαντικά ακούσματα του 2000.
Tο "Axis and Alignment" ξεκινά ακριβώς από κει που τελείωσε το "Synesthesia". Το κοσμοπολίτικο "Lifelines" και τα οργανωμένα, σφιχτά "Exponent Red" και "Access & Enlightenment" αποτελούν την βάση καθώς, όπως συνέβη και στο "Synesthesia", ένα μεγάλο του μέρος αφιερώνεται πάλι στον αυτοσχεδιασμό. Είναι αλήθεια ότι οι Chicago Underground Duo παίζουν στα όρια, στην κόψη του ξυραφιού. Κινούνται πάνω στον φράκτη και δεν πέφτουν στη μια ή στην άλλη πλευρά, διατηρώντας μια φιλοσοφική, διανοουμενίστικη άποψη περί jazz. Tο βιμπράφωνο του Chad Taylor (διάβασα ότι ο Chad επί σκηνής είναι χάρμα ιδέσθαι και συνήθως παίζει τύμπανα και βιμπράφωνο ταυτόχρονα) κάνει πιο αισθητή την παρουσία του και σε μερικά θέματα παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο δημιουργώντας μοναδικές ονειρικές μουσικές στιγμές ("Microexit" - "Average Assumptions & Misunderstandings" - "Access & Enlightenment").
O Mazurek από την πλευρά του δεν κρύβει τις επιρροές του από την free jazz σκηνή του '60 και σε πολλά σημεία μου θυμίζει τον Don Cherry και τον Miles Davis, ιδίως στον τρόπο που φυσάει. Φροντίζει όμως, όχι να την επαναλαμβάνει, αλλά να την εξελίσει και να την ανανεώνει με ολοκαίνουρια στοιχεία electronica και post rock, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία που του προσφέρει η σημερινή τεχνολογία. Αποτελεί ήδη ιστορική μουσική προσωπικότητα του Σικάγο, με ανάμιξη σε πολλά άλλα projects του Σικάγο (όλες τις μορφές των Chicago Underground, Isotope 217, Jim O' Rourke, Tortoise, Gastr De Sol, το νέο προσωπικό του σχήμα Orton Socket κ.ά). Είναι αυτός που οδηγεί τις συνθέσεις και φροντίζει πάλι να αφήσει μερικά κλασσικά θέματα, όπως το "Rotation", που νομίζεις ότι έχει ξεπηδήσει μέσα από το "El Corazon". Το κερασάκι στην τούρτα αποτελεί η παραγωγή του John McEntire στα Soma Electronic Music Studios - ή εγώ είμαι πολύ κολλημένος ή οτιδήποτε γράφει "recorded and mixed by John McEntire at Soma Electronic Music Studios" είναι αριστούργημα.
Tο "Axis and Alignment" είναι άστοχο να κριθεί μέσα στα πλαίσια της ροκ ή της ποπ μουσικής. Και μόνο η οργανική του σύνθεση (κρουστά, κορνέτα, βιμπράφωνο, λίγο πιάνο, λίγη κιθάρα και μερικά ηλεκτρονικά, αυτά είναι όλα) αρκεί για να δώσει το στίγμα του στους εν δυνάμει αγοραστές του. Eίναι ένα γνήσιο free jazz άλμπουμ που κυκλοφόρησε σε μια post rock εποχή. H ιδιαιτερότητά του έγκειται στο ότι δημιουργήθηκε από μουσικούς - γίγαντες της σύγχρονης μουσικής που κατέχουν την παράδοση, τη συνθετική έμπνευση και την τεχνογνωσία. Οι αισθήσεις μου με πείθουν ότι είναι μια μοναδική μουσική ενότητα και το ένστικτό μου με βεβαιώνει ότι πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό άλμπουμ. Θα είμαι πάλι αυστηρός για ένα από τα καλύτερα της χρονιάς.
