Locus

Έχω χάσει πολλά κεφάλαια από τη δισκογραφία του Rob Mazurek είτε ως Duo, είτε ως Trio, είτε ως Orchestra, και ενδέχεται στο ενδιάμεσο να το έχει γυρίσει και σε big band και να μην το έχω πάρει πρέφα. Ψάχνω τα περασμένα review των Πανότα και Παυλίδη να ξεσηκώσω καμιά ατάκα και να την παρουσιάσω μορφοποιημένη ή ακόμη και πανομοιότυπη και καλά εντός ταπεινού πλαισίου και δικαιώνομαι για την επιλογή μου.

Κάπου γράφει ο Παυλίδης για το Axis Alignment του 2002 (δίσκο στον οποίο τότε θα έβαζα 6 γιατί δεν άντεχα να τον ακούσω και τώρα θα έβαζα 10 για να αποζημιώσω τον χαμένο χρόνο που δεν τον άκουγα) ότι είναι άστοχο να κριθεί μέσα στο πλαίσιο της ποπ ή ροκ μουσικής. Σωστό. Αλλά δεν ισχύει για το Locus. Συνεπώς, με βολεύει και με το παραπάνω ο δανεισμός.

Και δηλώνω ευθύς-εξαρχής, ότι έστω και χωρίς φωνητικά, ρεφρέν, κραυγές, κατακραυγές ή ευκολομνημόνευτα μουρμουρητά. Έστω και στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιασμού, που κανείς από εμάς τους κανονικούς ανθρώπους δεν καταλαβαίνει που αρχίζει και που τελειώνει. Έστω και στο πλαίσιο τεχνικών δυνατοτήτων, που συνήθως δεν τις θέλετε στη μουσική σας (και καλά κάνετε, ούτε και εγώ). Ε, έστω και έτσι, το Locus είναι ένας δίσκος που ορμάει με ιδιοφυή τρόπο ακόμη και στα χωράφια της pop, καθώς κάθε άλλο παρά απόμακρο και δύσπεπτο είναι, και ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο να το κρίνεις, στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξεις. Στο ροκ ούτως ή άλλως ορμάνε οι πάντες, οπότε δεν τίθεται θέμα.

Απορώ δηλαδή οι ηχολήπτες, οι μηχανικοί, οι ηλεκτρολόγοι, οι υδραυλικοί που πέρασαν τυχαία για μία βλάβη, ακόμη και οι καθαρίστριες του στούντιο στην καθημερινή ρουτίνα της εργασίας τους, πως τα αντιμετώπισαν όλα αυτά, αν τυχόν έτυχε να βρίσκονται κάπου εκεί στις ηχογραφήσεις, στις μείξεις ή έστω στο τελικό mastering, ακόμη και τυχαία. Βγήκαν έξω να διαδώσουν το μήνυμα ή μας άφηναν να μένουμε στην άγνοια μέχρι να κυκλοφορήσει κανονικά ο δίσκος; Δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί δεν ήμασταν στη γειτονιά, και ούτε καν ξέρουμε για ποια γειτονιά πρόκειται. Ίσως να το ηχογράφησαν και στα προσωπικά τους studio οι άνθρωποι. Έτσι, δεν συνηθίζεται, πλέον;

Διότι από άκρη σε άκρη, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι (και ειδικά σε αυτό το τελευταίο), το Locus είναι ένας θρίαμβος της μουσικής πάνω σε οτιδήποτε προσπαθεί να την ισοπεδώσει: τα trends, τις πλαστικές παραγωγές, τους κλειστοφοβικούς μουσικούς- χειριστές υπολογιστών, και τους μεροκαματιάρηδες παραδοσιακούς οργανοπαίχτες, που κάθονται και κλαίνε το παιχνίδι που τους έπαιξε η τεχνολογική μοίρα, πριν προλάβουν να συμπληρώσουν τα ένσημα. Στα έξι λεπτά του Blink Out ακούς όλο το τελευταίο άλμπουμ των Forest Swords σε ιδανική σύμπραξη με πνευστά που δεν μουχλιάζουν, αλλά αναγεννούν το είδος (όποιο και αν είναι αυτό), κάνεις το σταυρό σου, θυμάσαι ότι δεν είσαι και φανατικός χριστιανός, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Το Danke που έμεινε για το τέλος είναι κάτι ακόμη καλύτερο από αυτό που ήδη όλοι περιμέναμε, ένα παρανοϊκό σπαγγέτι γουέστερν παρανάλωμα, με ξεσαλωμένο drone ηχητικό παρασκήνιο και με μία και μοναδική νότα στα πλήκτρα να δίνει τον τόνο ενός ώριμου rave. Και όλα αυτά μαζί να αποτελούν την αφορμή και την αιτία για να κλείσουν οι Chicago Underground Duo το επόμενο Primavera και όχι τυχόν κάποιος dubstep ημίθεος, που προσβάλει την αισθητική των όσων είναι σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου γύρω του.

Επιτέλους, λίγη μουσική μέσα στο βαρετό 2014, το οποίο μας έσπρωξε ακόμη περισσότερο στη μανία των επανεκδόσεων, για τις οποίες αναμένεται να κάνουμε TOP-11 τον Δεκέμβρη, αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση.