In praise of shadows
Enter slowly...
...πέρασε το Πάσχα στην εξοχή / έντονες μυρωδιές της φύσης / με ηρέμησαν με σταμάτησαν / μαργαρίτες χρώματα και ρυθμός / αργός παιδικός προσωπικός / παλιά παίρναμε το δώρο και θέλαμε να το χαρούμε εκείνη τη στιγμή / μεγαλώσαμε και γίναμε υπομονετικοί / πρόλαβα να ακούσω το In Praise of Shadows / ταξίδεψα το βράδυ / ταξίδεψα το πρωί / στο δρόμο στο καράβι / το είχα στο νου / περίμενα να το ξανακούσω / πέρασαν μέρες / δυο τρεις τέσσερις / ανάσταση / κερί / και ξανά στο δρόμο / και ξανά συντροφιά / In Praise of Shadows / ο νους θέλει να κατατάξει / να συγκρίνει / να αποφασίσει / πίσω πάλι / όταν κούναγε / η Pangea / χωρίστηκε / διαμελίστηκε / στο γυάλινο σπίτι / στο χωράφι / στη κηδεία των ονείρων / εκκλησία χωρίς κεραμίδια / στο διπλανό χωριό / πόλεις χωρίς ακροπόλεις / κάμπος / το σπίτι μου / η μουσική μου...
Περί Chicago Underground Duo/Trio/Quartet/Orchestra όρα παρουσιάσεις παρελθοντικές. Περί Rob Mazurek και Chad Taylor ομοίως. Tο "In Praise of Shadows" είναι το τέταρτο άλμπουμ του Duo και το ένατο συνολικά της κολλεκτίβας. Nομίζεις ότι η παρέα από το Σικάγο έχει πάρει το θέμα προσωπικά: οδηγεί την παγκόσμια jazz σκηνή με αίσθημα ευθύνης και συμπαντική αισθητική. Συγκριτικά με το προηγούμενο άλμπουμ τους "Axis & Alignment" του 2002 το "In Praise of Shadows" ακούγεται έτη φωτός μακριά. Tα τύμπανα ακούγονται διαφορετικά, η παραγωγή είναι πιο τζαζέ, οι post rock τεχνικές παραμερίζονται προς χάρη του αυτοσχεδιασμού και της αφομοίωσης ευρασιατικών και αφρικανικών στοιχείων πάνω στην free jazz παράδοση. Tα κύρια όργανα είναι η κορνέτα, το πιάνο, τα τύμπανα και το βιμπράφωνο. Tα δύο τελευταία ο Chad Taylor μπορεί και τα παίζει ταυτόχρονα.
Στο "In Praise of Shadows" το ντουέτο μοιάζει να αναπολεί την ελευθερία έκφρασης του πρώτου άλμπουμ του "12 Degrees of Freedom". Σε μερικές συνθέσεις η free jazz μπολιάζεται από κλασικό μινιμαλισμό. Στο "The Glass House" (είναι τυχαίο ότι θυμίζει Philip Glass;) υπερισχύει η φόρμα ενώ στο "The Light in Between" η ανάπτυξη είναι πιο ρευστή, με τα σχεδόν Stockhausen μέρη να αποτελούν τη βάση. Tο "Falling Awake" που ανοίγει είναι βατό, κατανοητό, απαραίτητο για το στίγμα και τη διατήρηση της συμμετρίας - μια τυπική Chicago Underground σύνθεση. H πεμπτουσία του άλμπουμ είναι το ομώνυμο κομμάτι, το "In Praise of Shadows". Ένα αιώνιο δωδεκάλεπτο που κινείται με υπέροχο τρόπο από το αργό στο ταχύ, από την ηρεμία στο σόλο τυμπάνων, από το γλυκό φύσημα στο αγχωτικό φτύσιμο. Kαι όλα αυτά σε μια δυνητική κατάσταση: ο ακροατής γίνεται μάρτυρας μιας "ηχητικής" κυματοσυνάρτησης, που περιγράφει όλες τις πιθανές θέσεις των ήχων, των χρωμάτων και των συνδυασμών αυτών, και η οποία ξαφνικά καταρρέει και υλοποιείται σε σύνθεση, μοναδική και συγκεκριμένη, με όλες τις υπόλοιπες πιθανότητες να αποτελούν αντικείμενο κάποιου φανταστικού μουσικού σύμπαντος.
Ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι κάποιο από τα εννέα άλμπουμ της κολλεκτίβας ήταν κακό, αδιάφορο, κουραστικό; H free jazz δεν έχει αυστηρούς μορφολογικούς κανόνες, στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό, στο αναπάντεχο φύσημα, στο αιθέριο χτύπημα. Nομίζω ότι το "In Praise of Shadows" είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει ποτέ από το ντουέτο (το ίδιο πίστευα και για το "Axis & Alignment"). Πιθανώς μέχρι την επόμενη επίσκεψή τους.
