Sonido Amazonico!

Kudos στην blogger Βίβιαν Γιαδικιάρογλου που παρουσίασε αυτό το album πριν από δύο συναπτά έτη. O υποφαινόμενος το ανακάλυψε μόλις πριν από μια βδομάδα, γεγονός που παραδέχεται ανερυθρίαστα. Και έκρινε (ήτανε να μην αρχίσουμε να μιλάμε στο τρίτο πρόσωπο, ποιος μας πιάνει τώρα...) ότι αξίζει να παρουσιαστεί μέσα από το mic.

Δεν πρέπει να υπάρχει τετράγωνο στο Μπρούκλιν σήμερα που να μην έχει και από ένα καταπληκτικό γκρουπ. Από εκεί είναι και οι Chicha Libre. Οι συγκεκριμένοι δεν παίζουν ούτε ποπ, ούτε ροκ ούτε φολκ που είναι τα τρία ιδιώματα που είναι καβάλα στο κύμα. Αναβιώνουν ένα ξεχασμένο και αδικοχαμένο είδος που άνθησε στο Περού στα τέλη των 60s αλλά ποτέ δεν ευδοκίμησε, την Τσίτσα.

Η chicha ήταν μια εξηλεκτρισμένη εκδοχή της λαϊκής μουσικής cumbia (ένα λατινοαμερικάνικο χορευτικό είδος ανάμεσα στα άλλα) του Περού με επιρροές από τα παγκόσμια ρεύματα της εποχής, το surf στο παίξιμο της ηλεκτρικής κιθάρας που την έκανε κυρίαρχο όργανο ο Enrique Delgado, το ροκ εν ρολ, την ψυχεδέλεια, την γαλλική ποπ, τη bossa nova και ότι άλλο έπιανε το αυτί τους. Το αποτέλεσμα είχε μια ακατέργαστη φρεσκάδα, μακριά από τον περφεξιονισμό των ευρωπαϊκών, αμερικάνικων και βραζιλιάνικων ποπ παραγωγών και πολύ κοντά αισθητικά με το χύμα του garage punk της εποχής που βρίσκεις σήμερα στις συλλογές Pebbles και Nuggets. Ο Οlivier Conan των Chicha Libre έχει επιμεληθεί δύο συλλογές με τα κλασσικά του είδους (The roots of Chicha 1 & 2) που πήρα μαζί με το Sonido Amazonico, και μερικά τραγούδια από εκεί μέσα μου θύμισαν ακόμη και κάποια δικά μας λαϊκά της εποχής με farfisa και το τετράχορδο μπουζούκι περασμένο μέσα από ενισχυτή να σολάρει δίκην ηλεκτρικής κιθάρας, όπως δίδαξε ο μέγας Μανώλης Χιώτης. Υπόγειες διαδρομές, εκλεκτικές συγγένειες.

Οι Chicha Libre δεν ανανεώνουν το είδος. Το αναβιώνουν παίζοντάς το με άνετη και φυσιολογική προσέγγιση, ούτε πειραματικά ούτε ευλαβικά. Κάτι σαν τους Los Lobos των πρώτων δίσκων, που παρεμπιπτόντως ήταν είναι και θα είναι θεοί. Το album ξεκινάει με το ομώνυμο instrumental που πρωτόπαιξαν οι Los Mirlos, και συνεχίζει με μερικά δικά τους στο ύφος των παλιών και μερικές από τις πιο αναπάντεχες διασκευές που μπορεί να βρει κανείς μαζεμένες. Ραβέλ. Σατί. Το Popcorn. Και, το κλου, Τζο Ντασσέν! Το γνωστό L' Ete Indien (όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα...) σε μια οργιώδη εκτέλεση που θα χειροκροτούσε όρθιος ο Ennio Morricone. Καλό γούστο, γνώση και χιούμορ.

Για εστέτ συλλέκτες ξεχασμένων ιστοριών και σπάνιων ηχητικών εμπειριών, και για συνειδητούς ταξιδευτές που δεν το βάζουν κάτω ακόμη και όταν οι συνθήκες τους κρατάνε φυσικά καθηλωμένους σε ένα τόπο.