Uber alles

Ο μέγας Mark E. Smith (ο πιο φτωχός superstar) είπε - δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση - ότι ο καθένας ακούει αυτό που θέλει στη μουσική. Ακούει αυτό που του επιτρέπουν να ακούσει, τα φίλτρα που δημιούργησαν τα βιώματά του κι ότι ο ήχος είναι ουσιαστικά ένα είδος καθρέφτη όπου βλέπουμε τον εαυτό μας. Γιαυτό σ' ένα δίσκο μπορεί να υπάρχουν μερικά σημεία όπου συναντούνται οι προτιμήσεις δύο ακροατών, αλλά και πολύ περισσότερα όπου απέχουν παρασάγγας.
O Καναδός Chilly Gonzales, ζει στο ανατολικό Βερολίνο και δεν κουράζετε να υπενθυμίζει στις συνεντεύξεις του ότι έχει εβραϊκή καταγωγή. Στον τίτλο του πρώτου δίσκου του, μετά από δύο δωδεκάιντσα, παίζει με τις μνήμες των κατοίκων της τελευταίας πατρίδας του και συστήνεται ως 'hip hop διασκεδαστής'. Μέγα λάθος. Χάνει αμέσως την εκτίμηση των σκληροπυρηνικών που θα τον βρουν πιο μελάτο κι απ' τον Eminem κι όσοι τσιμπήσουν απ' το 'διασκεδαστής' θα φύγουν απ' την ακρόαση με μαυρισμένη καρδιά. Ναι, αυτά βρίσκω πως είναι καλά νέα! Γιατί είναι ωραίο το μελαγχολικό πέπλο που σκεπάζει το Gonzales uber alles, όχι μόνο επειδή δε ζει κανείς μόνο με δίαιτα υστερίας, βρισιδιού και φτηνών συνθημάτων, αλλά και γιατί δεν μπορεί οι καλλιτέχνες του 'dance' να νοιώθουν σαν ψάρια στη στεριά μόλις σβήσουν τα φώτα της πίστας. Ωραιότατο βρίσκω και το γεγονός ότι ο Chilly δεν περιορίζεται σε κάποιο μουσικό λούκι και εμφανίζεται ως πολυσχιδής προσωπικότητα στα 13 κομμάτια του, όπου συνήθως τραγουδάει αυτός και κάνουν φωνητικά ή βγάζουν κραυγές, άγνωστες τραγουδίστριες. Κάθε τραγούδι του έρχεται από άλλο κόσμο, από άλλο, άσχετο, τόπο και χρόνο. Το "Why don't we disappear?" είναι ένα τραγούδι που θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει στα sixties από την Dusty Springfield, το "Walked for hours" θα μπορούσε να είχε ηχογραφηθεί το '80 στο στούντιο των Tuxedomoon στο San Francisco, στο "Clarinets" η Kate Bush τζαμάρει με τους Fila Brazilia και το "Gringo star" θα τα ζήλευαν και οι Mantronix. Κι ο Leonard Cohen που προβάρει το "Famous blue raincoat" στο διπλανό δωμάτιο του Chelsea Hotel, δεν ακούγεται σαν ξένος όταν στέλνει παρεμβολές στο "Past your bedtime". Όμως ο Gonzales είναι καλός σεφ πάνω απ' όλα. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, οι καλοί σεφ είναι αυτοί που μας απέμειναν. Τα υλικά τα εξαντλήσαμε. Αλλά αυτό που με κάνει να του βγάζω το καπέλο, είναι πως όχι μόνο δε θυμώνω ακούγοντας τόσες επιρροές και δάνεια, αλλά επιβραβεύω τον πλούτο των ακουσμάτων του! Έ, αυτό θέλει ταλέντο για να το πετύχεις!.
Άλλος για το Sgt Gonzales lonely hearts club band;