Belle Epoque

Καλώς ή κακώς, εμείς εδώ, έχουμε ένα μικρό πρόβλημα με ό,τι τυχόν μπορεί να χαρακτηριστεί έντεχνο, έναντι του οποίου παραδεχόμαστε ότι είμαστε προκατειλημμένοι και το αντιμετωπίζουμε έως και εχθρικά. Κάθε τόσο σπάει αυτός ο κανόνας, με αποτέλεσμα ο υπογράφων να έχει ακούσει και γράψει μέχρι και για την Νατάσα Μποφίλιου και μάλιστα καλά λόγια (κανείς δεν είναι τέλειος). Πέρσι έσπασε ο κανόνας στην ευτυχέστατη συγκυρία του εξαιρετικού δίσκου του Χρήστου Οικονομίδη, όπου το δίπολο μελοποίηση & ενορχήστρωση, καθιστούσαν μεν επικίνδυνο το φλερτ με το έντεχνο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν άφηνε περιθώρια για προκαταλήψεις (με την ευκαιρία, πόσο κρίμα που δεν ακούστηκε ΠΟΥΘΕΝΑ η 'Προσευχή', ούτε καν και στα υποτίθεται "σχετικά" ραδιόφωνα, να δω που θα ξαναβρούνε τέτοιο τραγούδι!). Αυτά για να προ-εξηγούμαστε.

Οι Chromatic Sequence δεν ξέρω αν κατατάσσονται στους έντεχνους ή όχι, μέσα από τα Δ.Τ. πάντως τονίζεται η σύμπραξη της ηλεκτρονικής με την κλασσική μουσική. Και όποτε χρησιμοποιείται η λέξη σύμπραξη, αντί του crossover, τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Όχι ότι με το crossover είναι καλύτερα δηλαδή, άλλα τέλος πάντων. Τελικώς, όμως υποσκελίζουν και αυτοί τις όποιες "υποψίες" και παραδίδουν και πάλι ένα μουσικό αποτέλεσμα, που υποχρεώνεσαι να προσέξεις, αδιαφορώντας για το που αυτό κατατάσσεται. Και αν το προσέξεις, χωρίς πολύ δυσκολία θα αντιληφθείς ότι πρόκειται περί ιδανικής πρότασης για ελληνική μουσική σήμερα. Ισόποσα λόγιο και υπόγειο, αρμονικό και όταν πρέπει ενοχλητικό, ποιητικό, αλλά και τραγουδιστικό και, όπως το προτιμάμε, περισσότερο ηλεκτρονικό παρά κλασσικό εν τέλει.

Σε ορχηστρικά κομμάτια, όπως το Villains On The Streets, όπου γίνεται εύμορφη χρήση των κλασσικών οργάνων, πάνω σε προβλεπόμενη ηλεκτρονική βάση, το όλο πράγμα παραπέμπει μεν στη μουσική που συνοδεύει ντοκιμαντέρ και οδοιπορικά, ίσως και να αγγίζει κάποια ενδιαφέροντα άκρα του νευρικού new age (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα), αλλά η ουσία του δίσκου μετατοπίζεται όπου υπάρχουν στίχοι, δηλαδή τραγούδια. Προεξέχον το ομώνυμο του δίσκου, με υποδειγματική αλληλουχία στους στίχους και στις εικόνες, με εξαιρετική απλότητα στην ενορχήστρωση και στη σύνθεση, να πατάει μεν πάνω σε όσα περιμένουν οι έντεχνοι, αλλά να μην ενοχλεί και τους υπόλοιπους. Ίσα, ίσα. Το τραγούδι από την πρώτη ακρόαση, μου δημιούργησε την αίσθηση ότι κάπου το έχω ξανακούσει, στην θετική της μορφή όμως.

Και στο παραπάνω τραγούδι, αλλά και στα υπόλοιπα του δίσκου, που βγαίνουν να συναγωνιστούν ως τέτοια, η δεδομένη μουσική παιδεία του συνόλου, δεν στέκεται εμπόδιο (ευτυχώς) στο να ηχογραφήσουν τελικά το κάτι που πρέπει να πουν και όχι δήθεν τα πολλά και διάφορα, που μπορούν. Ομοίως και στο τελικό ('Αλήθεια'), όπου πλέον εμφανίζεται ξεκάθαρα η αναβίωση μιας περιορισμένης στα 80s προσπάθειας για ελληνικό τραγούδι απαλλαγμένο από νάϋλον ντέφια και ψόφια κέφια, η οποία όμως τελικά υποτάχτηκε είτε στα πρώτα, είτε στα δεύτερα. Γενικώς, η αίσθηση ότι η ελληνική μουσική παράδοση δεν είναι απαραίτητα συνυφασμένη με μπαγλαμάδες που παίζουν ροκ, είναι ευχάριστα δεδομένη σε όλο το δίσκο, και όποιοι τυχόν την αναζητούν και αλλού, θα μείνουν (μείνουμε) ιδιαίτερα ικανοποιημένοι.

Αυτή η αίσθηση είναι τελικά που έχει σημασία, όχι μόνο για το εν λόγω άλμπουμ, αλλά εν γένει για την παρουσία και τους σκοπούς των Chromatic Sequence, συνεπώς θεωρώ ότι αναφορές σε όρους τύπου trip hop, breaks, classicotronica κλπ, όχι μόνο περιττεύουν, αλλά και λανθάνουν. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει, ότι το να μοιραστούν κάποτε την σκηνή με τον Murcof θα ήταν μία κακή ιδέα. Κάθε άλλο.

Κάτι μόνο λείπει, τουλάχιστον στις πρώτες ακροάσεις, σε σχέση με εκείνο το εκπληκτικό '7 Μέρες Μακριά', που είχε συνεπάρει πολλούς εδώ μέσα. Ίσως και να εμφανιστεί με τον καιρό, οπότε σε πραγματικό χρόνο...