Lustre
Τι είναι ρομαντισμός; Αν ανοίξουμε τη "βαριά" βιβλιογραφία θα δούμε ότι ο ρομαντισμός υπήρξε μια πνευματική κίνηση του 18ου αιώνα, η οποία πρέσβευε την επιστροφή στη φύση, τη νοσταλγία για το παρελθόν και μια χαμένη αθωότητα, τη δίχως όρια υποκειμενική (έως και φαντασιακή) πρόσληψη του κόσμου.
Εσείς από την άλλη νιώθετε ρομαντικός; Τι σημαίνει αυτό για σας; Χαρίζετε στην καλή σας αγκαλιές λουλούδια, αναστενάζετε στη θέα του φεγγαριού, ονειρεύεστε με το ηλιοβασίλεμα, βλέπετε τα άστρα σαν κεράκια και τα κεράκια σαν άστρα, πιστεύετε στον αιώνιο έρωτα και την άφθαρτη αγάπη;; Ακούγονται όλα αυτά χαζά, ευτελή, τετριμμένα; Στερεότυπα; Κενόλογος ποιητικισμός;
Ή μήπως ρομαντισμός σημαίνει να επανεφευρίσκεις την πραγματικότητα, να την απογυμνώνεις από τα σκληρά αντικειμενικά στοιχεία, και έτσι να καταλήγεις να ανακαλύπτεις τη γοητεία ακόμη και της ...καμινάδας του Κερατσινίου ή της ...ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος; Και ποιο είναι το αντίθετο; Υλισμός; Ρεαλισμός;
Οι Claire Voyant (με όνομα δανεισμένο από φιγούρα γνωστού κόμικ) μας έρχονται από την πρωτεύουσα της ηλιόλουστης, στερεοτυπικά συνδεδεμένης με το surf και τις ξανθιές bimbo Καλιφόρνιας, το Σακραμέντο (κλασική ερώτηση που την πατάει κόσμος στο trivial απαντώντας το προφανές Λος Άντζελες!). Δεν τους λες και εργασιομανείς, αυτός είναι μόλις ο 4 δίσκος μέσα σε μια δεκαπενταετία.
Αν θελήσουμε να τους εντάξουμε σε μουσικο-ιστορικό πλαίσιο, αν μελετήσουμε δηλαδή τη μουσική τους ρεαλιστικά (αντι-ρομαντικά!), θα τους συσχετίσουμε με μια πλειάδα μουσικών οι οποίοι εκλαϊκεύσανε ανώδυνα το σκοτεινό ιδίωμα (για όσους τα σχήματα π.χ. της 4AD έπεφταν βαριά), στομώνοντας τις θανατολαγνικές άκρες, φωτίζοντας τις ύποπτες γωνίες, και ξανοίγοντας το απόλυτο σκοτάδι προς ένα ...μούχρωμα καλοκαιρινής παραλίας με το μπαρ να παίζει κάποια από τις συλλογές του Cafe del Mar. Και να λοιπόν που απέκτησαν "απογόνους" μέχρι και οι All About Eve! Ή οι ξενέρωτοι Chandeen, θα συμπλήρωνε ένας πιο κακεντρεχής. "Αιθέρια" μουσική... (υποθέτω η ετυμολογία παραπέμπει στη βαριά ...νάρκωση που προκαλεί, όπως ακριβώς ο αιθέρας;)
Το "Lustre" πραγματικά ικανοποιεί όλα τα στερεότυπα του είδους. Η προβλέψιμα ...αιθέρια γυναικεία φωνή της Victoria Lloyd (δεν ήταν τυχαία η συμμετοχή της μπάντας σε μία από εκείνες τις συλλογές της πάλαι ποτέ Hyperium με τις "Heavenly voices"), τα μελό σύνθια που έχουν αντικαταστήσει τον μπασίστα, τον ντράμερ και τον ...βιολιτζή, η λουστραρισμένη και πολύ καθαρή παραγωγή, και οι χαμηλοβλεπούσες κιθάρες (το πιάσατε το υπονοούμενο ε;) συνθέτουν έναν ντελικάτο και αεράτο δίσκο.
Εύκολα θα μιλούσα για ξεθυμασμένο, επιφανειακό λυρισμό. Ότι δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας (μεταξύ μας, οι δάφνες είναι χρήσιμες μόνο αν θέλεις να φτιάξεις ...στιφάδο). Θα το αποφύγω όμως. Επειδή... Επειδή στο τέλος "σαχ και ματ κάνει πάντα η πραγματικότητα" που έγραφε και ο Καρούζος... Επειδή το "Shine" είναι από τα πιο όμορφα τραγούδια που άκουσα τελευταία... Επειδή το "Lost" είναι σχεδόν συγκινητικό... Επειδή ο δίσκος ως σύνολο είναι ένα αξιοπρεπές χαλί (προσοχή μη διαβάσετε με τον τόνο στην παραλήγουσα!) για ονειροπόληση, χαλάρωση και ρεμβασμό... Και επειδή όλοι έχουμε εν τέλει ανάγκη από φαντασιώσεις, από αυταπάτες, από έναν τρόπο να χρωματίσουμε λίγο διαφορετικά τον κόσμο, να δούμε τα άστρα σαν κεράκια και τα κεράκια σαν άστρα, να πιστέψουμε στον αιώνιο έρωτα... Κι ας ακούγονται όλα αυτά χαζά, ευτελή, τετριμμένα στερεότυπα... Ρομαντικά...
