Notes from the underground
Τι καλύτερη ευχή για ένα πλάσμα της νύχτας από το να βρει τον δικό του ιδανικό τόπο. Κάποιον από αυτούς που έβγαλε η φαντασία του Clive Barker ας πούμε. Και είναι μερικά που τα καταφέρνουν, την ίδια ώρα που άλλα διαλύονται. Ένα τους, ο Ronny Moorings, γεννήθηκε στην Ολλανδία, στο Amsterdam της οποίας συμμετείχε τους πρώτους Clan Of Xymox το 1984.
Έχοντας ήδη κλείσει έναν επιτυχημένο κύκλο στην εταιρία καταφύγιο για κάθε παρεμφερές στα 80's - την 4AD του Ivo-Watts Russell - και ακόμη έναν ως Xymox και με περισσότερο ηλεκτρονικό ήχο από το '89 και μετά, επανήλθαν το '97 στο πρώτο τους όνομα, εκμεταλλευόμενοι την καθολική αναγέννηση του γοτθικού. Και μπορεί οι Clan Of Xymox ως όνομα να μην μπαίνουν στην μεγαλύτερη κατηγορία σε βαθμό επίδρασης, φέρουν όμως σεβασμό και ήταν συχνά που η electro-gothic-pop τους βρέθηκε με ουσία, ανέλπιστα ενδιαφέρουσα.
Διανύοντας τελευταία μια περίοδο ιδιαίτερα σκοτεινή - την οποία πολλοί έτρεξαν να συγκρίνουν με την πρώτη τους - δίνουν συνακόλουθα το τελευταίο κεφάλαιό της με το 'Notes From The Underground', τρίτο studio album από την επάνοδο. Εδώ ο Ronny Moorings οδηγεί τα πάντα. Είναι εξάλλου και ο μόνος από την πρώτη τους σύνθεση που παρέμεινε στο συγκρότημα. Κιθάρες και πλήκτρα αλλάζουν ρόλους ή συνυπάρχουν μαζί έντονα. Ειδικά στις πρώτες ο Ronny Moorings πρέπει να έχει κάνει διατριβή πάνω στα riffs του 'The First And Last And Always'. Δεν είναι ο πρώτος θα μου πείτε και σίγουρα όχι ο τελευταίος. Μα αυτός συνυπήρξε θα σας απαντήσω. Είναι αυτό άραγε μια ετεροχρονισμένη αποδοχή του ανώτερου;
Ή η σκληρή του στροφή στα φωνητικά, μια προσεχτική αναδρομή στους διδάξαντες. Ο Andrew Eldritch είναι παντού, την μια έντονα ('I Want You Now', 'Liberty') και σε όλες τις υπόλοιπες διακριτικά αλλά σαφέστατα εκεί. Ο Peter Murphy επίσης ('Number One'), ο Robert Smith την παρά άλλη ('At Your Mercy', 'Anguish', 'Something Wrong') - άπαντες ανακατεμένοι, με αντίστοιχες ηχητικές στροφές για να μην χάνουμε την όποια έστω λογική. Σε αυτό στάθηκαν σχεδόν όλοι στα έντυπα του είδους. Δεν είναι δα και λίγο να επανέρχεσαι με τον απλούστερο τρόπο των δύο συστατικών (ο πρωταρχικά κλασικός γοτθικός ήχος και η μοντέρνα ηλεκτρονική παραγωγή) και να κηρύττεις τόσο γυμνά ότι γίνεσαι σκοτεινότερος μεγαλώνοντας, ότι αποποιείσαι και το παραμικρό που ενέχει φωτεινότητα, ότι δεν υπάρχει κάτι έξω από το μαύρο που αγαπάς να φοράς. Σπουδαία μούσα η φετιχιστική μορφή της Mojca Zugna, στο μπάσο, υπεύθυνη και για το γραφίστικο μέρος της έκδοσης.
Σκοτεινό electro-gothic της παλιάς σχολής των χαμένων ψυχών. Να τι είναι το 'Notes From The Underground'. Και δεν ξεφεύγει ούτε θέλει να ξεφύγει στιγμή από το δρόμο του, ξέροντας ότι στην όποια παρέκκλιση κινδυνεύει να αφοριστεί. Αυτό είναι που το κάνει τελικά τόσο ανέλπιδα παρελθοντικό, δεμένο λες σκοινί κορδόνι στο άρμα όσων παρήλθαν.
