Ever decreasing circles

Αν τα συγκροτήματα έπαιζαν σε κατηγορίες, όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες, οι Clock Strikes Thirteen θα έμπαιναν στην ερασιτεχνική.
Το 'Ever Decreasing Circles', είναι ένα album παλιομοδίτικης, κιθαριστικής, pop. Είναι προβλέψιμο, είναι ανέμπνευστο, είναι αφάνταστα βαρετό. Ειλικρινά δεν θυμάμαι τελευταία να έχω ακούσει κάτι τόσο πρόχειρο και αδούλευτο. Με την ανάπτυξη του εναρκτήριου κομματιού, το μυαλό μου έπλασε μια κουρασμένη εκδοχή των Courage Of Lassie, σε στιγμές μεταξύ κωμωδίας και παρωδίας. Κάτι οι διφωνίες ανδρικών και γυναικείων φωνητικών, κάτι το μουσικό ύφος, αυτή η εικόνα επανήλθε αρκετές φορές μέχρι το τέλος. Η άνευρη, νωχελική, παράθεση του, έτσι και αλλοιώς, αδύναμου υλικού, καταντά εξοργιστική. Ειδικά οι άνθρωποι πίσω από τα μικρόφωνα πρέπει να βρίσκονται σε λάθος τόπο, πιθανότατα σε κάποια ξενυχτισμένη παρέα, λίγο πριν το διαλύσουν για ύπνο.
Οι Clock Strikes Eleven έχουν, κακώς, υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές τους και ενώ το πράγμα πήγαινε για ένα demo απευθυνόμενο σε κολλητούς, φίλους, άντε και καμιά εταιρία (και δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα αν γίνονταν έτσι), τελικά κατέληξε, ούτε και αυτοί ξέρουν πώς, σε κανονικό album. Αυτό δυστυχώς δεν κρύβεται και εγώ στην θέση τους δεν θα πανηγύριζα καθόλου. Αλλά είπαμε...η άγνοια!

Σε στιγμές, όπως αυτή, οι αυθόρμητες διαθέσεις μου με προδίδουν και λυπάμαι που πρέπει να το γράψω, αλλά προσπεράστε και ξεχάστε το συντομότερο δυνατό αυτό το CD. Τα ράφια της μουσικής ιστορίας λυγίζουν από τέτοιες κυκλοφορίες, όλες στα αζήτητα. Μια ακόμη δεν θα τα βαρύνει περισσότερο.