Closer

Μετά από τόσα χρόνια επέστρεψαν οι Closer στη δισκογραφία και έφεραν μαζί τους και τη "φωνή" του In The Market που όσους βρήκε τότε να (παρά) μιλάνε για τον καλύτερο αγγλόφωνο ελληνικό ροκ δίσκο που ηχογραφήθηκε ποτέ, άλλους τόσους (ενίοτε και τους ίδιους) βρήκε αντιμέτωπους το Suddenly Comes όταν (απο)χαιρετίστηκε σαν ένα αδύναμο και άνευρο sequel. Είχα διαφωνήσει με αυτή την άποψη τότε, αλλά δεν το είχα πει πουθενά. Τώρα που το λέω, εκ των υστέρων ασφαλώς, γνωρίζω ότι δεν έχει και πολλή σημασία. Το Closer είναι το τρίτο άλμπουμ της μπάντας και είναι εδώ εν μέσω ερωτημάτων, ερίδων, σχολίων, παραμουσικών και άλλων...

Έπαιξε το CD μερικές φορές και ησύχασα. Είναι πολλά τα πράγματα που είναι να ειπωθούν για το νέο άλμπουμ των Closer... και μέσα σε όλα αυτά θα ξεκινήσω με το σημαντικότερο. Δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ της ελληνικής σκηνής (αγγλόφωνης, ελληνόφωνης, ροκ, ηλεκτρονικής κ.λπ.) εδώ και χρόνια. Μάλλον είναι μες στη δεκάδα των 00s βέβαια, αλλά οι λίστες είναι φρούδες, ως γνωστόν. Είναι σίγουρα το πιο ΖΟΡΙΚΟ και το πιο ΑΝΕΤΟ άλμπουμ της ελληνικής σκηνής, όμως. Με ζοριλίκι, γιατί έγινε από κάποιους που ξέρουν και με άνεση, γιατί αυτοί οι κάποιοι δεν φοβούνται το τίποτε της επόμενης μέρας, μιας και το έχουν ήδη δει. Οπότε τα πράγματα είναι απλά...

Μια ακόμη αναδρομή πριν γυρίσουμε στα του τώρα: για εστιάστε λιγάκι στο χρονικό διάστημα της απουσίας των Closer από τα δισκογραφικά πράγματα: από το χρονικό σημείο της ολοκληρωτικής πτώσης του αγγλόφωνου-ελληνικού ροκ ήχου (με το σούπερ νόβα των Raining Pleasure να της γελάει ειρωνικά) σε αυτό της ξαφνικής, εθελούσιας και παρά ταύτα στιβαρής ανόδου. Σε αυτή την άνοδο, οι Closer, παρότι δεν ξαφνιάζουν πλέον..., εν τούτοις με την άνεση που λέγαμε και παραπάνω πείθουν για τρίτη φορά (όποιος θεωρεί το Suddenly Comes ατόπημα ή αδύναμο άλμπουμ κάνει μεγάλο λάθος, επαναλαμβάνω).

Γύρω τους υπάρχει, ατόφια και επιτακτικά επίκαιρη, η αύρα του εναλλακτικού ήχου της δεκαετίας του 90, προ της επελάσεως των Radiohead. Τίποτε περισσότερο δηλαδή, από τα απομεινάρια του ψυχωμένου "υπόγειου" μετά punk των 80s, όπως αυτό επικοινώνησε με τα βρετανικά ξεσαλώματα των 90s, κάποια εκτός χρόνου αυστραλέζικα υπολείμματα από τσιγάρα, ξύδια κ.λπ. και η ενσυνείδητη επιλογή για την αναζήτηση του ήχου που κάθε φορά δεν θα καταντάει τα πράγματα καρικατούρα όλων των παραπάνω. Και τέλος, τα τραγούδια. Αν δεν γράφεις τραγούδια, κλείσ' το το μαγαζί... Μην τα ξαναλέμε αυτά.

Θα πάρετε λοιπόν το CD και θα πάτε κατευθείαν στο νούμερο 8 να ακούσετε το Empty U, όπου όλα τα παραπάνω λαμβάνουν σάρκα και οστά και που αν κυκλοφορούσε σε white label εφτάιντσο ή σε ανώνυμο virus track στα mailbox σας θα τρέχατε από εδώ κι από εκεί να ρωτάτε σε ποιο μουσικό είδος από αυτά που δε γνωρίζετε ανήκει το τραγούδι αυτό. Ε... λοιπόν, είναι το δεύτερο ελληνικό αγγλόφωνο ροκ τραγούδι μετά το Crazy Water των Bokomolech (για την ακρίβεια έντεκα χρόνια μετά) που τολμάει να ψελλίσει ότι μπορεί και κινείται αυτόνομα και δεν έχει μείνει εκεί από όπου "εκτοξεύτηκε". Και όποιος κατάλαβε, καλώς! Και είναι και ικανοποιητικά πιασάρικο το Singles και άμα είσαι στη φάση το ψάχνεις να το ακούσεις. Πηγαίνεις εσύ σε αυτό, δηλαδή. Κι αν το γουστάρουν πρωτοετείς φοιτήτριες που ονειρεύονται τη ζωή τους μέσα από τα σίριαλ... σου είπε εσένα κανείς ότι τα τραγούδια δεν πρέπει να προσγειώνονται σε όλους, αλλά επιλεκτικά να "αγγίζουν" τους εκλεκτούς που μοχθούν και ζορίζονται; Η Mary στο Honey βάζει στη θέση τους όσους τόλμησαν να ισχυριστούν ότι κρύβεται ένα κενό πίσω από τα ρετρό αναμασήματα της ηθελημένα αντικέ απόχρωσης της εικόνας της και διαλύει την ψευδαίσθηση της σοβαροφάνειας του εναλλακτικού ροκ με δύο-τρία ουρλιαχτά που βρίσκουν τέλειο στόχο.

Όλα δε αυτά χωρίς τις σωστές κιθάρες θα ήταν ένα φιάσκο και οι Closer αυτή τη φορά το συνειδητοποίησαν για τα καλά. Δεν ξέρω αν βγήκαν εύκολα. Αν ηχογραφήθηκαν δέκα χιλιάδες φορές ή τέλος πάντως αν έπαιξε κανένα κόλπο και συμμαζεύτηκαν οι καλύτερες κιθάρες από τόνους ηχογραφήσεων. Εδώ πέρα πάντως, άκουσα τα καλύτερα "μπουκώματα" των Stereolab απέναντι στον Peter Buck που προσπαθεί να αντιγράψει τον Thurston Moore, καθώς ο τελευταίος κάνει χώρο για να περάσουν μηχανήματα και ήχοι που κάποτε του την έσπαγαν, τώρα όμως τα σεβόμαστε και τα αγαπάμε όλοι και δεν χρειάζεται να τα αναφέρουμε ξεχωριστά (μην ξανακούσω αναφορά για ηλεκτρονικά στοιχεία σε ροκ ήχο ως το τέλος του κόσμου... θα πάρει και θα σηκώσει!). Ε... και μη σφάζεστε: το Motel είναι ατόφιο δημιούργημα των Sonic Youth. Τα μπίτια πάνε και έρχονται... η ουσία μένει αλώβητη. Ο λευκός θόρυβος θα καλύψει τις ψυχές σας, απολωλότα πρόβατα! Ψάξτε βρείτε από πού είναι αυτό!

Και παύλα! Το τρίτο άλμπουμ των Closer επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο την ύπαρξη "καλού θορύβου" στην καρδιά της ελληνικής σκηνής... και έτσι και αντιληφθώ ότι το εκθέτει κάποιος, στο εξής χειροδικώ!