The adventures of ghosthorse and stillborn
Υποτίθεται ότι τις αδελφές Casady ή τις αγαπάς ή τις μισείς. Τον προηγούμενο δίσκο τους, ας πούμε, ο Νικολαΐδης που έγραψε την κριτική στο MiC το φιλοδώρησε με 3, αλλά κάμποσοι το συμπεριλάβαμε στα αγαπημένα της χρονιάς. Δυστυχώς, το 'The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn' δεν μπορώ ούτε να το μισήσω ούτε και να το αγαπήσω (μιλάμε με τίποτε).
Έχουμε ακούσει κι έχουμε ακούσει τόσα χρόνια... αλυσοπρίονα, κουδούνια ποδηλάτων, κουδουνίστρες, παιδικά πιανάκια, αφρικανικά μονόχορδα, κέλτικα πενηντάχορδα, κάθε λογής ηλεκτρονικό θόρυβο... ήχους χειρουργείων, μαγειρείων, αποδυτηρίων... τσιρίδες, ψιθύρους, ρεψίματα... οπότε οι περίεργοι ήχοι και τα μονότονα φωνητικά, με κάτι οπερετικά να ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί, δεν παραξενεύουν πια κανέναν (αν και ξέρω κάποιους που τους εκνευρίζουν). Περνάμε λοιπόν στο παρασύνθημα: Έχει κάνα τραγούδι της προκοπής; Έπειτα από αρκετές ακροάσεις, μου έχει μείνει μόνον το πολύ ωραίο 'Raphael' (κράμα folk-tronica και hip hop, δηλαδή κλασική περίπτωση στη δισκογραφία των Cocorosie) και το αρκετά catchy hiphop-ίζον ή triphop-ίζον 'Rainbowarriors', που ανοίγει και το δίσκο.
Επί της ουσίας έχουμε μια από τα ίδια με τους προηγούμενους δίσκους τους, με πιο προσεγμένη και ακριβή παραγωγή από τον πολύ Valgeir Sigurdsson. Έχει δοθεί έμφαση στη ρυθμική πλευρά και δυστυχώς ο λυρισμός είναι αποστειρωμένος. Οι εκπλήξεις είναι πια ανύπαρκτες, και αυτά που έκαναν τις Cocorosie συναρπαστικές είτε απουσιάζουν είτε δε φτάνουν πια για να συγκινήσουν. Σε σημεία του cd οι Κοκοροζίνες πάνε να θυμίσουν λίγο την Bjork (ίσως ακούσια, ίσως και λόγω της παραγωγής του Sigurdsson, που ως γνωστόν έχει συνεργαστεί στο παρελθόν μαζί της), μόνον που η σύγκριση δεν τις ευνοεί.
Από την άλλη, όποτε ακούω το 'The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn' και αρχίζω τις γκρίνιες του τύπου "άντε κορίτσια τελειώνετε, μας πρήξατε", ο καλά κρυμμένος καλός μου εαυτός μού λέει: "έλα μωρέ, δεν είναι και τόσο άσχημο, όλο και κάποιες καλές στιγμές πέρα από τα δυο τραγούδια που αναφέρθηκαν παραπάνω βρίσκεις". Στο 'Werewolf' για παράδειγμα (από το 2:55 μέχρι το 3:15 που λέει και ο Πατώκος, και που εδώ δεν θα το έλεγε, σας διαβεβαιώνω).
Το έβαλα στο αυτοκίνητο και το άκουγα με την καλή μου ("αυτό είναι το καινούριο Cocorosie"; με ρώτησε με αδιαφορία). Αμέσως μόλις τελείωσε, έπαιξε το 'It's A Fine Day' στην πρωτότυπη εκτέλεση της Jane και μου είπε: "Πάντως αυτό είναι ωραίο" (δε ρώτησα αν το πέρασε για Cocorosie ή αν το σχόλιο ήταν γενικότερο). Πάντως, κατάλαβα τι εννοούσε... Μετά από περίεργα κοκτέιλ αμφιβόλου προελεύσεως και ποιότητας, ένα ποτηράκι νερό είναι ό,τι πρέπει.
