Constant shallowness leads to evil
Τα πρόσφατα χρόνια ήταν όντως πολύ παραγωγικά για τους Coil και επιπροσθέτως χαρακτηρίστηκαν και από, τις πρώτες από το 1983 παρακαλώ, ζωντανές εμφανίσεις τους. Το 'Constant Shallowness Leads To Evil' παρουσιάστηκε σε μια από αυτές, τον περασμένο Σεπτέμβριο, στο Royal Festival Hall του Λονδίνου. Το CD που κρατώ στα χέρια μου αρχικά διατέθηκε μόνον εκείνη την νύχτα, συσκευασμένο σε ένα λιτό ροζ κουτί, στρογγυλού σχήματος και κυκλοφόρησε ευρέως, μετά από απαίτηση, στα τέλη της περασμένης χρονιάς.
Οι Coil εμπνεύστηκαν και έγραψαν το δραματικό αυτό έργο με τον νου προσηλωμένο στον θάνατο. Έξι τίτλοι αναγράφονται στην πάνω όψη του CD, είκοσι και τρεις διαβάζει ο ψηφιακός ανιχνευτής του CD player, νούμερα που τελικά δεν έχουν ουσιαστική συμβολή πέρα από το αναγκαίο της χρήσης. Αυτή η έκθεση δεν χωράει να μπει σε αριθμούς, όπως δεν χωράει να πιστέψω ότι το συγκρότημα αντέχει να το αναπαράγει άλλη φορά.
Το 'Constant Shallowness Leads To Evil' πονάει βαθιά. Τόσο, όσο η απώλεια που προκαλεί ο μεγάλος θεριστής. Τόσο, όσο η άγνωστη γεύση του περάσματος, την οποία μαθαίνεις οριστικά και αμετάκλητα όταν πια δεν έχεις οργανικές δυνατότητες. Και αυτός ο πόνος είναι πανομοιότυπος με αυτόν που βγαίνει μέσα από τα επιθετικά, θορυβώδη, ακραία, ηλεκτρονικά μέρη που οι John Balance, Peter Christopherson, Thighpaulsandra και Simon Norris, μεταχειρίζονται ως εργαλεία δημιουργίας και δόμησης αυτής της τραγωδίας, κάνοντας το αποτέλεσμα, σε σημεία, εξοντωτικά αφόρητο. Είναι πανομοιότυπος με τον βόμβο και τον ερεθισμό που παραμένει στα αυτιά μετά το πέρας του.
Οι δημιουργοί, σβήνουν και αναγεννιούνται αρκετές φορές στα εξήντα συν λεπτά του έργου, προσπαθώντας μάταια να συλλάβουν, έστω ένα ίχνος από φίλους που πέρασαν απέναντι και δεν γύρισαν ποτέ και μόνον στην σφαίρα της ειρωνείας, της ματαιότητας, του προσωρινού και ληξιπρόθεσμου, βρίσκουν, αν κιόλας, κάτι. Και για αυτό το κάτι εξαντλούν κάθε δυνατό απόθεμα ψυχικής ενέργειας.
Θέλει πράγματι κουράγιο για να θέσεις εαυτόν σε αυτό το trip περισσότερης της μιας φοράς. Να αντέξεις την επίθεση και καταστροφή κάθε αίσθησης, αρμονίας, λογικής.
Μήπως τελικά αυτό δεν είναι ο θάνατος για καθετί θνητό; Μήπως τελικά αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος, μέσω της μελέτης των καταστροφικών επιπτώσεων της εφαρμογής, να φυλακιστεί, έστω και κάτι απειροστό από τα ζητούμενα;
Αν ναι, τότε γιατί οι Coil κυκλοφορούν το έργο αυτό σε CD; Γιατί δεν αφήνουν την εμπειρία μόνο σε όσους το παρακολούθησαν ζωντανά και μόνον εκείνες τις, μόλις δυο, καταμετρημένες φορές;
Μπορεί να υπάρξει ακροαματική επανάληψη σε ένα έργο, όταν αυτό τελειώνει με την σιωπή στην θέση 22 και το τρελό γέλιο (ποιού;) στην θέση 23;
Ξέρω πολύ καλά ότι ο βαθμός που βάζω, κατά κανόνα, ζυγίζει την μετριότητα. Για την ειδική αυτή περίπτωση όμως, είναι απλά ενδεικτικός της αμηχανίας μου μπρος στο απερίγραπτο.
