Musick to play in the dark 2

Η περίπτωση των Coil, αυτή δηλαδή του δίδυμου των John Balance και Peter Christopherson, έχει ήδη καταγραφεί ως μια από τις περισσότερο ιδιόμορφες, πρωτοπόρες και για αυτό σημαντικές της πρόσφατης πολιτισμικής εξέλιξης (μην την χαρακτηρίσουμε αυστηρά μουσική, διότι περιορίζουμε την μεγαλύτερη εμβέλειά της). Κάθε νέα τους κυκλοφορία είναι αδύνατον πλέον να μεταβάλλει, έστω κατά ελάχιστο, αυτή την άποψη. Απλώς συντηρεί (ποιος ξέρει από πότε) έναν, ριζωμένο, μύθο, ο οποίος ήταν αρκετά ευφυής ώστε να διαπιστώσει πολύ έγκαιρα ότι δεν γίνεται να επαναλάβει προτάσεις τόσο αυθεντικά μοναδικές (το 'Horse Rotorvator' album του 1987 για πρώτο παράδειγμα) και για αυτό προχώρησε σε άλλους δρόμους, συχνά νέους, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Η ενότητα 'Musick To Play In The Dark', είναι μια επιστροφή σε συνθετικές φόρμες, οι οποίες σε πρώτη αξιολόγηση και πάντα συγκριτικά, μπορούν να θεωρηθούν ήπιες, με την έννοια του τραγουδιού να βρίσκει πάλι τον δρόμο της σε album των Coil. H σκοτεινότητα που ένας τέτοιος τίτλος περικλείει (αν μπορείτε, μαντέψτε ως ποιο βαθμό αυτή είναι αληθινή και μετά πατήστε το play), συνδυάζεται με την μελωδικότητα και χέρι-χέρι ταξιδεύουν προς τις έσω χώρες. Κάτι σαν μια ανασκόπηση και εκ βαθέων αυτοκριτική όσων πιστεύει, έχει πράξει, θα μπορούσε να κάνει, ονειρεύεται, το δίποδο πλάσμα που ονομάζεται άνθρωπος. Καλειδοσκοπική τακτική, με όχημα την εκλεκτική psycho-ambient/electronica που αυτοί οι δύο μαέστροι στήνουν, με την ισότιμη συμμετοχή του Thighpaulsandra (κατά κόσμο Timothy Lewis). Σαμάνοι, μυστικιστές ή οτιδήποτε άλλο, οι Coil είχαν ανέκαθεν αύρα.
Στα αυτιά μου ακόμη γυρίζει το έξοχο 'The Dreamer Is Still Asleep', με το οποίο έκλεινε το πρώτο μέρος του 'Musick To Play In The Dark' (του '99). Το δεύτερο συνεχίζει ακριβώς από εκεί, τόσο που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ένα album ως διπλό CD set και να είχαμε τελειώσει μια και έξω.
Τι και αν δυσκολεύομαι να καταλάβω τους στίχους των 'Tiny Golden Books' και 'Ether'; Στα σπλάχνα του κρύβονται κάποιες απίθανες στιγμές, με κορυφαία το 'Where Are You?'. Ο John Balance άλλοτε ερμηνεύει βαριά, άλλοτε επιλέγει μια παραμορφωμένη computerized φωνητική εκδοχή και άλλοτε απλά ψιθυρίζει. Διαφορετικά πρόσωπα για κάθε συναισθηματική έκφραση. Φαντάζομαι ότι εάν ο Syd Barrett ξεκινούσε με είκοσι χρόνια καθυστέρηση, κάπου εδώ θα κατέληγε.
Τι μπορούν ακόμη να προσφέρουν και τι να περιμένουμε από τους μεσήλικες Coil στην τρίτη τους δεκαετία; Κάποιοι θα απαντήσουν απολύτως τίποτα. Οι γνωστοί βιαστικοί, οι ίδιοι που απαντούσαν το αυτό μετά το 'Horse Rotorvator', το 'Gold Is The Metal', το ... και από τότε πέρασαν τόσα χρόνια που όσο και αν φαντάζουν αρκετά, οι Coil τους διαψεύδουν.