Sun comes up

Είχα πολύ καιρό να ακούσω τον δίσκο των Common Sense. Είναι που τον έχω και σε βινύλιο μόνο. Αν και δεν είναι ..."μουσικοφιλικώς correct" πρέπει να ομολογήσω ότι πάντα αντιπαθούσα το βινύλιο, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. Εξαιτίας πάντως κάποιων ρομαντικών και οπισθοδρομικών "βινυλιακών" κολλημάτων, ο δίσκος αυτός των Common Sense δεν βγήκε ποτέ σε CD (εν έτει 1995 παρακαλώ!), με αποτέλεσμα σήμερα να είναι δυσεύρετος. Και δεν είναι ο μόνος!

Ένας δίσκος που έχεις καιρό να ακούσεις μοιάζει με παλιά αγαπημένη. Μπορεί να έχεις ξεχάσει πολλά, λεπτομέρειες, εκφράσεις, βλέμματα, αλλά κάποια χαρακτηριστικά έχουν εντυπωθεί με πύρινο σίδερο στη μνήμη! Έτσι γίνεται και με τους δίσκους.... Όταν φέρνω στο νου μου το "Sun comes up", πολλά έρχονται στο νου μου. Το υπέροχο εξώφυλλο, πίνακας του διάσημου ντανταϊστή ζωγράφου George Grosz, με τον εμβληματικό τίτλο "Metropolis". Tο αφοπλιστικά τρυφερό βαλσάκι του "Musica", ένα κομμάτι που κάτι μετριότητες σαν τους All About Eve θα είχαν ...παραβεί πολλούς νόμους για να το έχουν στο ρεπερτόριο τους. Τα φευγάτα πλήκτρα του Χρήστου Αλεξόπουλου που χρωματίζουν με ιδιαίτερο τρόπο το "σαρδόνιο 16 ways to kill the master", ένα τραγούδι-ύμνο, που πολλοί καταπιεσμένοι εργάτες θα το συνυπέγραφαν ευχαρίστως! Το "Draft", το οποίο άνετα θα έβρισκε θέση στον πρώτο παγανιστικό δίσκο των Dead Can Dance. Τη φωνή της Τατιάνας Σταυρουλάκη, μιας από τις πιο αισθαντικές γυναικείες φωνές που έχω ακούσει στον χώρο της ελληνικής μουσικής. Όχι και λίγα για ένα διάστημα τόσων χρόνων, όσο ελεφάντινη μνήμη και να διαθέτει κάποιος!

Και όταν τον ξανάκουσα, ήταν σαν μην πέρασε μια μέρα! Και συνειδητοποίησα πάλι πόσο σφιχτός και μεστός δίσκος ήταν, με ελάχιστες μέτριες στιγμές. Ο δεύτερος δίσκος (φευ) δεν ήρθε ποτέ... Η συνήθης ιστορία και κατάρα της ελληνικής σκηνής!

Τώρα μετά από τόσα χρόνια μαθαίνουμε ότι ξαναμαζεύτηκαν (χωρίς τον Αλεξόπουλο πια, ο οποίος ακολουθεί μια μοναχική ιδιόρρυθμη solo πορεία). Φοβάμαι όμως ότι το momentum έχει πια χαθεί...