Conor Oberst
Φσσσσστμπινγκ.... ωραία, και τώρα που έγινε η αλλαγή και ο Conor Oberst δεν ονομάζεται Bright Eyes αλλά Conor Oberst and the Mystic Valley Band και ο δίσκος (ακούσατε γειτόνοι) τιτλοφορείται "Conor Oberst" τι έγινε... Μην άλλαξε τάχα η μουσική κατεύθυνση, μην οι στίχοι μιλάνε για πουλάκια και λουλουδάκια του αμερικάνικου νότου; Nope, τίποτα από όλα αυτά... ας μην ανησυχούν οι απανταχού φίλοι της συμπαθούς folk του νεαρού τραγουδοποιού... Όλα βαίνουν καλώς και παραμένουν στάσιμα (με όλα τα θετικά και αρνητικά που κρύβει η πρόταση αυτή).
Το ξέρω (όχι από προσωπική εμπειρία, μην παρεξηγηθώ) πως είναι δύσκολο να είσαι παιδί-θαύμα, να γράφεις τραγούδια όμορφα από τα 15 σου, να χεις δίσκο στα 16 σου και να πετυχαίνεις αριστουργήματα στα 23 σου και ξαφνικά να πρέπει να μεγαλώσεις. Ως καλλιτέχνης δύο τα τινά, υποθέτω: Ή συνεχίζεις το δρόμο σου ως έχει ή αλλάζεις τελείως ρότα... δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία... Ο Conor Oberst διάλεξε το δεύτερο. Ίσως γιατί δεν έχει κάποιον άλλον τρόπο να πει αυτά που θέλει, ίσως γιατί δεν ολοκλήρωσε ακόμα στο μυαλό του το folk όραμα που του εγεννήθη σε τρυφερήν ηλικία.
Προσωπικά μου αρέσει και αυτός ο δίσκος. Ίσως όχι όσο το I'm wide awake..., λιγότερο από το Cassadaga, αλλά σίγουρα περισσότερο από τον επόμενο... αν συνεχίσει σε αυτές τις φόρμες... Γιατί ναι, τα δείγματα είναι εξαιρετικά σε κομμάτια όπως το "I Don't Want to Die (In the Hospital)" και το "Cape Canaveral", η στιχουργία του είναι άμεση, ζεστή όταν πρέπει, πολιτική όποτε χρειάζεται, όμως ο υπόλοιπος δίσκος κινείται σε τόσο χλιαρά επίπεδα που μπροστά του η καλοκαιρινή άπνοια μοιάζει ανεμοθύελλα. Εντάξει υπερβολές, όμως κάπως πρέπει να πω πως ο κος Bright Eyes πήρε το στραβό τον δρόμο ή καλύτερα, έμεινε πολύ στον δρόμο που ο ίδιος χάραξε.
Για τους αδαείς, αλλά μόλαταυτα περίεργους να ανακαλύψουν την τραγουδοποιία του Conor Oberst, αναγνώστες, θα ήθελα να την ονομάσω post-folk (αμερικάνικη να ξηγούμαστε) για να αντυπωσιάσω. Δεν θα το κάνω όμως και ας με πιέζει ο θεός της μοντέρνας γραφής. Είναι η εξέλιξη (μουσική, μην βαράτε) των μεγαθήριων της αμερικάνικης λαϊκής τέχνης, λίγο Dylan τότε που ηλεκτριζόταν, λίγο Springsteen τότε που άφηνε κατά μέρος την ένταση (Nebraska, Ghost of Tom Joad) και αχταρμάς πίσω τους όλοι οι τίμιοι μουσικο-παλαιστές του είδους (Peter Seger, Guthrie, Donovan). Έγχορδα λοιπόν, κιθάρες του νότου και μια διστακτική σταγόνα σύγχρονου αμερικάνικου (και πάλι) ροκ. Κουπλέ, ρεφρέν, ξαναμανά ρεφρέν, σπαραξικάρδια η φωνή του Oberst (ένας Waits με υψηλότερες κλίμακες...:), φωνάζει, ψιθυρίζει, γίνεται φίλος σου, συναγωνιστής σου, ο προδρομένος εραστής που θα ήθελες να ήσουν, με μια λέξη: οικείος. Τίποτα το τρομερό, τίποτα το φοβερό. Απλά πράγματα και κατανοητά. Αυτή όμως η απλότητα (που κατά πολλούς είναι το πιο δύσκολο ζητούμενο) που αποθεώθηκε στους προηγούμενους δίσκους, εδώ μετατρέπεται σε άνευρο σερβίρισμα ξαναζεσταμένου φαγητού. Ίσως πρέπει να κοιτάξει πίσω, τους μέντορες του (Springsteen, Dylan κοκ) και να καταλάβει πως την αλλαγή την έφερναν οι ίδιοι όταν βαριόντουσαν και δεν την περίμεναν να πέσει στα σκέλια τους (όπως περίπου δοκίμασε αυτός στο προ τριετίας "Digital Ash in Digital Urn")...
Μικρό είναι το παιδί κι έχει κάνει πολλά, απλά κάποια στιγμή η ηλικία δεν θα είναι με το μέρος του αλλά φορτίο που θα πρέπει να το ξεφορτώνει σιγά σιγά με κάθε νέα του δουλειά... Εν αναμονή... έως τότε: Φέρτε πίσω τους Bright Eyes....
