Tournament of hearts
Ξύπνησα το πρωί έτοιμος για όλα. Ο ουρανός ήταν κόκκινος, η φτωχή μου καρδιά μαύρη, τα πόδια μου μυρίζανε, το στόμα μου ξερό, η γειτόνισσα άκουγε πρωινάδικα στη διαπασών και τα μάτια μου, επίσης κόκκινα. Η ζωή και η κοινωνία, εκείνο το αηδιαστικό πρωινό ήταν ιδιαιτέρως σκληρές, άκαρδες και κόκκινες απέναντι μου. Έπρεπε να ανταποδώσω και μάλιστα γρήγορα. Και εδώ είναι που μπαίνουν οι εκλεκτοί φίλοι και συνοδοιπόροι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές Constantines. Εδώ κυρίες και κύριοι μπουκάρουν και ενεργούν σαν βάλσαμο στην ξεπατωμένη αντίληψη μας, διότι μιλάμε για την καλύτερη εισαγωγή δίσκου το 2005. Μια πρώτη εμπειρία που σε χτυπάει σαν φορτωμένο τριαξονικό με απίστευτη υποβλητικότητα, τόσο καλή που σχεδόν αδικεί τον υπόλοιπο δίσκο.
Εξηγούμαι: οι Constantines είναι κάτι σαλταρισμένα κωλόπαιδα από το Οντάριο του Καναδά. Υπάρχουν στην πιάτσα από το 99 και μη ρωτάτε που ξέρω ότι είναι κωλόπαιδα, απλώς έχω ένα προαίσθημα. Η μουσική τους διαθέτει πλούσιο μπουκέτο, με μυρουδιές και μετάγευση από την τεχνοτροπία των "dues" και των ..."AC/DC" κατά περίπτωση (αν είναι δυνατόν αλλά υποθέτω ότι εκεί είναι και η μαγκιά τους) αλλά ως συνήθως μην το πάρετε αυτό τις μετρητοίς.
Αρχίζουν με μια ελεγειακού τύπου εισαγωγή (που λέγαμε πριν), πολεμικά ντράμς και κάτι τρελοκιθαριές να γλύφεις τα δάκτυλα σου? με δύναμη που μπορεί να σου δώσει τα ηχεία στο χέρι (ξέρετε εσείς, σαν τον παλιό καλό καιρό). Η κατάσταση συνεχίζει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα και εθιστικά, με μια σειρά τριών πολύ καλών κομματιών με μοναδικό πρόβλημα την αναπόφευκτη (πλην λογική με τέτοια εισαγωγή) κοιλιά, χωρίς να σημαίνει ότι ο υπόλοιπος δίσκος στερείτε αξίας. Κάθε άλλο μάλιστα, καθώς φανερώνουν και τις πιο "τρυφερές" αρετές τους, καταλήγοντας στο τέλος στην κλασική, ή κλισέ αν θέλετε, λύση της ακουστικής μπαλάντας (μη τυχόν τα παρεξηγήσουμε τα παιδιά και μας διαφύγει το γεγονός ότι δεν είναι μόνο ορμητικοί, αλλά έχουν και μια καρδιά τυρανισμένη και μαλαματένια).
Διαπιστώσεις:
1. Κρίμα που άκουσα αυτό το διαμάντι φέτος, αλλιώς θα έπαιρνε χαλαρά θέση στα πρώτα 11 του 2005.
2. Όταν ήμουνα νινί (και προφανώς δεν ήξερα πως χαϊδεύουνε και πως φιλούν στο στόμα) άκουγα, πριν βγω έξω τα βράδια και ειδικά σε περιπτώσεις έντονης-απρόσφορης συναισθηματικής κατάπτωσης, AC/DC για να ανάψουν τα αίματα. Θαρρώ, ότι τώρα στα γεράματα βρήκα κάτι αντίστοιχο.
3. Τώρα θα πρέπει να ψάξω να ακούσω και τον προηγούμενο (ο οποίος το 2003 απέσπασε 8αρι από τον εκλεκτό συνάδελφο Γιάννη Παπαιωάννου) και τέλος, προς τους αγαπητούς "Constantines":
4. Δεν σας γουστάρουμε τρυφερούς παλικάρια μου, βαράτε μακεδονομάχοι.
