Unresolved Issues

Αυτό που κάνει ο Κωστής Δρυγιανάκης είναι κάτι σαν εσωτερικό ταξίδι. Μια πνευματική άσκηση. Σαν διαλογισμός. Που συνεχίζεται δεκαετίες τώρα. Έχει ενδιαφέρον ας πούμε ότι σχεδόν πάντα τα έργα του έχουν πάνω κάτω την ίδια διάρκεια που είναι περίπου μια ώρα. Η διάρκεια μιας προσωπικής εσωτερικής ενατένισης και άσκησης. Δηλαδή παρατηρούμε ένα συγκεκριμένο μοτίβο που σε κάθε έκδοση μοιάζει με τη διαδικασία μιας ολοκληρωμένης αναπνοής που δίνει το ρυθμό και το έναυσμα για την επόμενη.

Η εργασία του Κωστή Δρυγιανάκη είναι θα έλεγα αναγνωρίσιμη. Ακολουθεί αυτό το μοτίβο με επιμονή και σεβασμό. Θα μπορούσαμε να τον πούμε πειραματιστή και να είναι μια από τις φορές που αυτό όντως ισχύει και δεν θα φοβόμαστε μην πετάξουμε απλώς μια εύκολη λέξη. Ας ακολουθεί πιστά μια διαδικασία που πάντα είναι φανερή στα έργα του. Βρίσκει τον τρόπο να λειτουργήσει πειραματιζόμενος για να εμφανίσει κάθε φορά νέα περίεργα ακουστικά φαινόμενα. Πάντα χρησιμοποιεί ήχους που παράγει ένα πλήθος ανθρώπων, μουσικών που ο ίδιος επιλέγει, αλλά και άλλους ήχους που βρίσκει ή φτιάχνει ο ίδιος. Και πάντα όποιος κι αν συμμετέχει, ο Δρυγιανάκης είναι εκεί. Ακούμε και αναγνωρίζουμε το έργο του.

Από αυτό το πειραματικό λοιπόν έργο, κάτι που πραγματικά αναβλύζει και το κάνει να λειτουργεί, να είναι δηλαδή έργο σημαντικό, είναι μια έρπουσα πνευματικότητα. Μια κατάσταση μυστηριώδης και κάπως ανεξήγητη, μια αίσθηση διακριτικής ζωντάνιας, σαν ένα αόρατο ον να σέρνεται μπροστά σου και γύρω σου ύπουλα την ώρα που βυθίζεσαι στην ακρόαση. Ο «διαλογισμός» του Δρυγιανάκη μάλλον αποδίδει.

Κάθε φορά μπορεί να παρατηρήσει κανείς σε κάθε νέο έργο, μια περαιτέρω εκλέπτυνση, ένα ραφινάρισμα όλων των παραπάνω στοιχείων. Όχι από άποψη τεχνικής, μια τεχνική δική του που ο ίδιος ο Δρυγιανάκης έχει με τα χρόνια προτείνει και έτσι κι αλλιώς και αυτή τελειοποιείται, αλλά από άποψη αισθητικής. Στο “Unresolved Issues”, το τελευταίο μέχρι στιγμής έργο του, αυτή η μια ώρα που διαρκεί είναι απολαυστική για αυτούς που δεν είναι «ξένοι» με αυτά τα… πειράματα. Μέσα σε μια ώρα μπορούν να γίνουν πολλά ή και τίποτα. Εδώ γίνονται πολλά. Μέσα από την αυστηρή αλλά με θέρμη και στόχο επεξεργασία τους, όλα αυτά τα πολλά αποκτούν μια ρέουσα ενότητα, με τις εντάσεις της, τις αντιθέσεις της, τις διακριτικές παύσεις της (και η αναπνοή έχει παύσεις). Επίσης παρατηρούμε μια παράξενη δραματικότητα που μπαινοβγαίνει στη σύνθεση και αναβλύζει από διάφορους ήχους. Νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει κάπου γύρω σου, διάφορα περιστατικά εκεί που η όρασή σου δεν φτάνει, πίσω από τοίχους, στη δίπλα αυλή, πίσω από την πλάτη σου. Κάτι που δεν καταφέρνουν πολλοί «πειραματιστές» που οι ήχοι τους είναι απλώς ασυνάρτητοι ήχοι.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στην ποιητική.