Demons
"Το επόμενο τραγούδι μιλάει για το πώς είναι να ξυπνάς μόνη στο κρεβάτι και να... νιώθεις ωραία γι'αυτό" είπε η Margo Timmins και της ξέφυγε ένα γελάκι.
"Αυτό είναι το πιο παράξενο ροκ κλαμπ που έχω παίξει. Αναρωτιόμουν που είναι τα γκράφιτι με τους πούτσους. Τώρα ξέρω, αφού ζωγράφισα μερικούς και την επόμενη φορά που θα έρθω, θα νιώθω σαν στο σπίτι μου" είπε ο Vic Chesnutt και το ακροατήριο γέλασε τρανταχτά.
Δυο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται σ'αυτό το δίσκο. Είναι σα να διασκευάζει η Κανελλίδου Άσιμο, χωρίς ο δεύτερος να έχει λόγο στο αποτέλεσμα. Πως έμπλεξαν αυτοί οι κόσμοι; Ο αρχιτζάνκης Michael Timmins γράφει πως ήταν φανς και προσπάθησαν να διασκευάσουν τραγούδι του Chesnutt πριν από δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν τους βγήκε. Ύστερα τον πήραν για support σε περιοδεία τους και ζήλευαν που τον έβλεπαν να κερδίζει το κοινό αφού πρώτα το εκνεύριζε ή το εξόργιζε. Το 2007 συμφώνησαν για ολόκληρο δίσκο με διασκευές του αλλά αργότερα ο Vic αντιπρότεινε δίσκο με ακυκλοφόρητα τραγούδια του. Η πρόταση αυτή δεν έγινε ποτέ πράξη διότι ο ερωτιάρης Vic παντρεύτηκε πριν ένα χρόνο αυτόν που φλέρταρε σε όλη του τη ζωή.
Οι Cowboy Junkies μάλλον θα μείνουν γεροντοκόρες. Πατάνε γερά στα πόδια τους, δεν είναι απότομοι, απρόβλεπτοι, υστερικοί, σαν το φίλο τους που αποφάσισαν να τιμήσουν. Δε δίνουν αφορμή για να τους αντιπαθήσει κανείς. Στον πρώτο στίχο η Margo προφέρει κανονικά το όνομα της κατασκευάστριας και όχι όπως ο Vic Γιάμαχοουγκ. Οι Cowboy Junkies νομίζεις πως πέρασαν όλη τη ζωή τους στο studio του MTV όπου γραφόταν τα unplugged. Παίζουν ροκ και κάντρι σε αργούς ρυθμούς, μουσική που μπορεί να τυλίξει ζεστά μια ολόκληρη οικογένεια που έχει τάσεις μελαγχολίας. Η Margo δεν είναι 'γυναίκα της οδύνης' σαν την Patti και την Polly. Ο Vic ξεκινούσε από εκεί που σταματούσαν οι Cowboy Junkies (μάλλον το όνομα παραμένει η πιο τολμηρή επιλογή τους). Κανείς δεν ξέρει γιατί επέλεξε αυτούς για συνεργασία και όχι τη φίλη του Kristin Hersh για παράδειγμα. Μ'αρέσει η εικασία πως ήθελε να ακούσει τα τραγούδια του από το στόμα της δίμετρης και αισθησιακής Μαργκούς.
Το χεντριξιανό μοντέλο του All along the watchtower ακολούθησαν οι Junkies. Δεν ήθελαν να παπαγαλίσουν τα ακουστικά κομμάτια και επέλεξαν να τα γεμίσουν με ηλεκτρικές κιθάρες και όργανο. Θα μπορούσαν να τα παίξουν με σαρανταμελή ορχήστρα και να τα κάνουν chamber pop, όπως κάποιοι παίζουν τα ρεμπέτικα στα χλιδάτα θέατρα, αλλά τότε θα ξέφευγαν εντελώς απ'την αισθητική του. Στο "Ladle" που είναι ένα απ'τα καλύτερα τραγούδια του μακαρίτη κατάφεραν να μου σηκώσουν την τρίχα. Τα υπόλοιπα τα άκουσα μέχρι βαρεμάρας και κατέληξα πως δεν μπορώ να τα αγαπήσω, όπως δεν αγάπησα κανένα δίσκο τους στην ολότητά του. Δε χρειάζεται, αγαπάω τα περισσότερα απ'αυτά στην πρώτη εκτέλεσή τους. Θα επαινέσω την κίνηση και δε θα αμφισβητήσω την καλή πρόθεση. Αλλά είναι ρηχά, μη μπείτε. Ας συστήσουν το έργο του βασανισμένου Vic σε νέους ακροατές, αυτούς που προτιμούν το Sweet Jane στη δική τους εκτέλεση. Θα μ'άρεσε πάντως να έβαζαν κι ένα δικό τους τραγούδι, αφιερωμένο εξαιρετικά.
Τα οκτώ απ'τα ένδεκα τραγούδια του Demons προέρχονται από τους δίσκους Is the Actor Happy?, About to Choke και At the Cut. Ο Timmins αποκάλυψε τα κριτήρια επιλογής: Kομμάτια του που αγαπούν, σημαντικά κομμάτια του καταλόγου του που δεν μπορούσαν να λείπουν, κομμάτια στα οποία θα μπορούσαν να προσθέσουν κάτι δικό τους και κομμάτια που θα απολαμβάνουν να παίζουν live. Δεν ξέρω ποια αγαπούν αλλά στα απαραίτητα ανήκει και το Free of Hope που θα έκλεινε ιδανικά το δίσκο.
Free of hope, free of the past
Thank you god of nothing
I'm free at last.
