Yvettela musipontaine
Διάβαζα τα όσα έγραφε προχτές ο Άρης ο Καραμπεάζης περί zeitgeist και up-to-date του ελληνικού ροκ, με αφορμή το δίσκο των Flakes. Τα ίδια περίπου προβλήματα (και κόμπλεξ;) στο updating έχουν και άλλες χώρες στις ροκ 'επαρχίες' για να μιλήσουμε με Αθηναϊκούς όρους και να αφήσουμε τα πολιτικώς ορθά 'περιφέρεια' κλπ.
Στη Γαλλία, όπου ο όρος 'επαρχία' αρέσει όσο και στον Ψωμιάδη, ο Olivier Salaun απόφυγε το σκόπελο zeitgeist με 2 κινήσεις ματ.
Πρώτη: κυκλοφόρησε το "Yvettela Musipontaine" 5 χρόνια μετά την ηχογράφησή του. Και πήγε ο κερατάς και βρήκε εταιρία τη Drunk Dog λες και ήταν μιλημένος με το αφεντικό Αργυρίου, που χαίρεται γιατί η Lazy Dog του δεν ήταν ποτέ τόσο lazy τελικά. Πέντε χρόνια είναι πολλά για όσους πηγαίνουν με μόδες και φρεσκαδούρες. Άσε που για όποιον τη βγει στους Cvantez γιατί ο ήχος είναι '90s, η απάντηση είναι έτοιμη: πριν 5 χρόνια ηχογραφήθηκε, βάλε και πριν πόσα χρόνια ξεκίνησαν να γράφουν τα κομμάτια, να που είναι τα '90s ρε παιδιά.
Δεύτερη: Στα μισά σχεδόν τραγούδια η Sandra Escamez τραγουδάει σε στίχο γαλλικό. Όσοι έχετε ακούσει ποτέ τη Francoiz Breut έχετε μια καλή προσέγγιση του ήχου. Και αμέσως-αμέσως καταλαβαίνετε ότι η σύγκριση με το 'τώρα' σε Αμερικές και Αγγλίες είναι σχεδόν άκυρη, και σίγουρα σταματάει να είναι το κύριο θέμα συζήτησης. Βάλτε στο μυαλό σας ένα ελληνικό γκρουπ που τραγουδάει στα αγγλικά κι ένα άλλο που τραγουδάει στα ελληνικά. Με το πρώτο θα ασχοληθούμε για το αν μοιάζει με τους Bloc Party και αν στα προφορικά του προφίσιενσι ο τραγουδιστής πήρε καλό βαθμό ενώ με το άλλο για το αν μοιάζει με ...Τρύπες, αν ο ελληνικός στίχος ταιριάζει στο ροκ... τα up-to-date έχουν πάει περίπατο με τη μία.
Οι Cvantez ηλεκτρικοί αλλά όχι θορυβώδεις, στηρίζονται στην κιθάρα του Olivier Salaun, ο οποίος ξεφεύγει που και που σε κάπως παλιοροκάδικα σόλο, αλλά με χαριτωμένο τρόπο. Και αλλάζει την ατμόσφαιρα εκεί που η Sandra Escamez πάει να δώσει μια υποψία μελαγχολίας. Υπάρχει γενικώς μια 90s αίσθηση, ήχος δηλαδή ούτε πρωτοπόρος αλλά ούτε και πολύ μπαγιάτικος. Μπορεί να λείπουν από το "Yvettela Musipontaine" τραγούδια που θα σε παρασύρουν, όπως το 'Clown' των Abbie Gale ή το 'Bored' των Girls in Hawaii, για να επανέλθουμε στα περί 90s διαθέσεων και επαρχιακού ροκ. Σίγουρα όμως είναι ένας δίσκος που δεν τον βαριέσαι, ακούγεται ολόκληρος, έχει ύφος και... ήθος που λέγανε και στις πολιτικές νεολαίες παλιότερα (μπορεί και το λένε ακόμη).
Όλα τα λεφτά είναι η αργοπορία στην κυκλοφορία των κυκλοφοριών τους και η φυσικότητα με την οποία μιλάνε για αυτό. Αντιγράφω από το myspace τους για το δεύτερό τους δίσκο, που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει: "το "Tigers", το δεύτερο άλμπουμ, ηχογραφήθηκε το 2006. Οι Cvantez ήταν τότε ένα rock trio με τους Cyrielle Martin σε φωνητικά και κιθάρα, Olivier Salaun σε κιθάρα και μπάσο, και Xavier Maloumian στα drums".
Κάτι σαν "Back to the Future"...
