Άγγιξέ.Το
Από τον Φεβρουάριο του 1999, οπότε και άτυπα ξεκίνησαν, έπρεπε να φτάσουμε στον περσινό Μάιο για να έχουν οι Cyanna τον πρώτο τους δίσκο στις προθήκες. Διαβάζοντας το βιογραφικό τους στο site τους, παρεμπιπτόντως ένα από τα πιο καλοστημένα από ντόπιο συγκρότημα, ξεδιπλώνονται τα χίλια μύρια εμπόδια της πορείας τους. Και επιβεβαιώνεται η ισχυρή τους θέληση, παράμετρος που ήδη είχε ακουστεί από τα ηχεία με το εναρκτήριο 'magica' του παρόντος ντεμπούτο τους.
Από ό,τι θυμάμαι από τα δύο demos τους που προηγήθηκαν χρονικά οι Cyanna ενίοτε κατέφευγαν στον αγγλικό στίχο ως μέσο έκφρασης, με την ίδια επιτυχία. Στο 'άγγιξέ.το', όμως, μόνον ένα track τον υιοθετεί ('το μήλο', ασχέτως του ελληνόγλωσσου τίτλου του). Δεν είναι αυτός, ωστόσο, λόγος για γκρίνια μια που το περιεχόμενο συνολικά αποζημιώνει.
Το πρώτο που γίνεται ευπρόσδεκτο είναι πραγματικά η ίδια η προσέγγισή τους σε κάτι που εμπίπτει στις γενικές γραμμές ενός χορευτικού, electro πλαισίου. Βάζοντας τους Μίκρο και τους New Order στα εμπορικά τους (και σε γρηγορότερο τέμπο) ως σημαδούρες ίσως καταφέρει κάποιος και τον οριοθετήσει. Δυνατά beats, εξίσου δυνατή και χρωματισμένη ερμηνεία, μελωδίες με σαφές, έντονο ύφος, αλλά και πολύ ουσιαστικές ηχητικές λεπτομέρειες που φαίνονται στις αλλαγές ή στα γεμίσματα ανάμεσα στους στίχους. Αυτό που γενικώς λέμε περιεχόμενο και το καταλαβαίνουν όλοι.
Βεβαίως, η έλξη προς τον παλμό του ρυθμού ανάγεται στα ένστικτα και είναι από την σκοπιά της προέλευσής της λίγο πρωτόγονη. Ακόμα και όταν σταματάει, όπως στη μουσική των Cyanna, να είναι κάτι αόριστα υποτιθέμενο και γίνεται κυρίαρχη, αλλά ακόμα και εκεί όπου δεν είναι σε πρώτο πλάνο: το 'για μ1 (cyunderpain πουθενά)', μια ακουστική εκτέλεση του 'πουθενά δεν θα βρεις' πιστοποιεί την έντονη υποψία ότι σε αυτά τα τραγούδια υπάρχει ως κορμός μια ακράδαντη μελωδική γραμμή, η οποία είναι τόσο εύπλαστη ώστε να δέχεται τις εναλλακτικές εκδοχές εύκολα και τότε είναι που στέκεται μόνη της - όμορφη και απέριττα σαγηνευτική.
Από την άλλη, από μόνος του ο χορός και η κίνηση είναι δύο, πάντοτε ανοιχτά, εμπειρικά ερωτήματα. Ας μην δυσκολεύουμε, όμως, τα πράγματα. Θα χάσουν μέρος της γοητείας των απλών, αυθόρμητων συναισθημάτων που κρύβουν τόση έπαρση ώστε να μην καταλαβαίνουν από παρεμποδίσεις. Και είναι αυτά που τραβούν εντέλει τη ζωή μπροστά.
Το 'άγγιξέ.το' ξεκίνησε να γράφεται στο δικό τους Mercury Personal Studio και ολοκληρώθηκε στο SCA. Η παραγωγή είναι άψογη, όπως πολύ καλές είναι και οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών που δείχνουν αν μη τι άλλο πως οι Cyanna ήσαν διαβασμένοι για το τι ακριβώς έπρεπε να ζητήσουν από ένα στούντιο. Και το πήραν το αποτέλεσμα.
Θα σταθώ, επίσης, χωρίς πρόθεση να αδικήσω κανένα από τα υπόλοιπα δύο μέλη, στον Σπύρο Σιδηρόπουλο, ο οποίος έχει αυτό το ξεχωριστό στη φωνή του που χρειάζεται για να σπρώξει τα τραγούδια ένα επίπεδο ψηλότερα. Ευέλικτος, όσο απαιτείται υποκριτής προς τις λέξεις των στίχων, βιωματικός και πάνω από όλα διαμορφωμένος. Στην κίνησή του μέσα στα τραγούδια την καταλαβαίνεις τη σιγουριά και είναι από μόνη της η μισή επιτυχία των Cyanna.
Έστω και αν υπάρχουν κάποιες (αρκετές) αδυναμίες, ενίοτε αυτές επισκιάζονται από την άπλετη θετική ενέργεια. Ακούστε, λοιπόν, αυτό το cd με καθαρό μυαλό και προπαντός χωρίς τις γνωστές προκαταλήψεις. Αν καταλάβετε ότι δεν κυνηγάμε πάντοτε μάγισσες έχετε και ελπίδες να καταλάβετε τι μπορεί να σημαίνει mainstream, να είναι όντως συμβατικό, αλλά να μην προσβάλλει και να χαίρεσαι όποτε το ακούς.
