Discovery
(Πρόκειται περί λάθους μωρά μου. Θέλουν να δηλώσουν VERY DISCO οι Daft Punk στο δεύτερο αυτό δίσκο τους και απ' ότι φαίνεται τα μπέρδεψε ο τυπογράφος. 'Discovery' και αηδίες... τι ανακαλύψανε δηλαδή; Τον τροχό της χορευτικής μουσικής; Μα ο κόσμος «κουνιέται» εδώ και χιλιετίες!).
Οι δύο ντροπαλοί Γάλλοι λοιπόν (μιας και εσχάτως κρύβουν τα προσωπάκια τους κάτω από μάσκες με ρομποτάκια, τρανσφόρμερς... κάτι τέτοιο τέλος πάντων) δούλεψαν, δούλεψαν, δούλεψαν και έστησαν στην εντέλεια ένα disco house πανηγύρι που διαρκεί εξήντα ένα λεπτά και καθώς φαίνεται θα καθορίσει τους ήχους με τους οποίους θα χορεύετε... και αυτό το καλοκαίρι (και το επόμενο;). Αφήνουν τους συναδέλφους τους της σοβαρής electronica να ψάχνονται για το ποιος θα πρωτό-πρωτοπορήσει και οι ίδιοι πορεύονται με επιτυχία πάνω στα βήματα των άλλων.
Φιλτράρουν και την θεϊκά ζεστή φωνή του Romanthony οι αθεόφοβοι στο ήδη πασίγνωστο 'One more time' και τα φράγκα τα αρπάζουν με τη μία, έστω και χωρίς video, promotion και τα ρέστα. Μουσική για να περνάνε καλά οι μάζες, όπως τότε! Το ότι όλο αυτό το disco revival δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα αποδεικνύεται σε κομμάτια όπως το 'Aerodynamic', 'Crescendos' και 'Superheroes'... παίρνουν τη μουσική εκείνη και με επιμέλεια την τοποθετούν στο σήμερα. Τόσο απλό που μοιάζει να το έχουν κάνει κι άλλοι. Τόσο απλοϊκό που μάλλον τώρα θα το κάνουν όλοι. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως είναι που εντείνεται περισσότερο η σχετικότητα του χρόνου... και αδυνατείς να θυμηθείς τι έγινε πρώτο, τι δεύτερο κ.λ.π. Στο δεκάλεπτο κλείσιμο του δίσκου ('Too Long' το ονομάζουν ειρωνικά) τιμάται ακόμη και η πιο mellow funk εκδοχή της Μεγάλης Κυρίας, που δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο. Πλήρως αποκαταστάθηκε και μάλιστα από δύο punks!
Τα samples αυτή τη φορά είναι χαρακτηριστικά : Barry Manillow, Edwing Birdsong και George Duke μας αναφέρουν. Τρέχα γύρευε τώρα εσύ... Γιατί δε γράφετε ρε μάγκες ότι έχετε ξεπατικώσει κάπου και το 'Going back to my roots' (Odyssey), την πρώιμη ΕΒΜ δομή που ανακάλυψαν οι παραγωγοί-τσακάλια της Donna Summer; Γιατί δε μας λέτε ότι αν οι Masters At Work δεν «μάτωναν» τόσο χρόνια πάνω στην υπόθεση house + μαύρη μουσική εσείς θα χρειαζόσασταν ακόμη πέντε χρόνια δουλειάς για να βγάλετε αυτό το δίσκο; Τα πήρε τα «χαρτιά» ο Giorgio Moroder για τα σύνθια του που δε σταματάνε να περνάνε κάθε τρεις και λίγο από τα ηχεία μας; (Τι με νοιάζει τώρα εμένα...).
Εδώ μέσα έχει δύο αριστουργήματα. Στο 'Harder, better, faster, stronger' λένε την αλήθεια για την κατάσταση στη χορευτική μουσική σήμερα που μόνο με τη φράση «ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΛΑΒΕΙ» περιγράφεται άψογα. Ένα σύντομο electro διαμάντι που αυτοκαταστρέφεται με επιμέλεια και δείχνει να είναι το μοναδικό αυθεντικά ρομποτικό κομμάτι του δίσκου. Στο 'Veridis Quo' μέσα από μία αρμονική μελωδία σου χαϊδεύει τα αυτιά ένα perfectly soft beat σε ένα ambient pop έπος που στήνεται και δομείται τόσο... -μα τόσο- τέλεια!
Οι Daft Punk φυσικά και δεν έκαναν κανένα λάθος. Σου δίνουν αυτό που περιμένεις. Μπορεί ο δίσκος τους να φαντάζει ανόητος, εύπεπτος, ανέμπνευστος, άψυχος, συναισθηματικά ανάπηρος και δείκτης μπερδεμένων καιρών σε σοβαρούς μουσικόφιλους που αναζητάνε μπάντες που «ιδρώνουν» και μουσικούς που φτύνουν αίμα πάνω στη σκηνή. Ίσως και να νομίζουν ότι τους χλευάζει αυτό το φτιασιδωμένο τοξικό peek a boo που σαν να απευθύνεται σε δεκάχρονα ακούγεται ώρες ώρες, ενώ αλλού πάλι μοιάζει να αποτελεί ηχητικό sample για μελωδίες κινητών τηλεφώνων.
Από τη μουσική που σας σέβεται και a priori ικανοποιεί τις επιθυμίες σας (σας κολακεύει δηλαδή) να προτιμάτε αυτή που σας χλευάζει. Και να μη φοβάστε την ανοησία... η μουσική ιστορία έχει αποδείξει πάρα πολλές φορές το πόσο χρήσιμη αυτή μπορεί να αποβεί. Αν πάλι ρίξετε τα σκεπάσματα ίσως ανακαλύψετε και την πατενταρισμένη από τους Kraftwerk μηχανολογική μελαγχολία που κρύβεται και στο «κρεβάτι» των Daft Punk.
Καληνύχτα Μοντέρνα Μουσική! Όνειρα γλυκά!
