A Profound Non-Event

Υπό ΚΣ θα έπρεπε σε αυτή εδώ τη γωνία να γράφαμε για τους Wet Leg, οι οποίες μας εντυπωσίασαν με το δεύτερο lp τους ‘Moisturizer’. Όμως ήδη έχουν πιάσει το ένα εκατομμύριο προβολές, οπότε θα ακολουθήσουμε την παράδοση που διαμορφώνεται τελευταία στις δισκοκριτικές του MiC, να δίνουμε ευκαιρία σε νέα άγνωστα, παραγνωρισμένα, πλην πανέμορφα σχήματα κάθε λογής απόχρωσης μουσικής και γωνιάς της γης.

Έτσι συστήνουμε τις Daily Toll. Γυναικεία η αντωνυμία, καθώς η βασική κινητήρια δύναμη είναι η Μαγυάρα Kata szász-Komlós, κοινώςΚata, αυτοδίδακτη μουσικός και ποιήτρια. Ντουέτο με τον Jasper Craig-Adams στις κιθάρες, δραστηριοποιούνται στην τοπική σκηνή του Sydney από το 2021, με live εμφανίσεις και πρωτόλειες κυκλοφορίες στο Bandcamp.

Πρόσφατα πρόσθεσαν και τον Tom Stephens στα τύμπανα, και μας παρέδωσαν το’ A Profound Non-Event’. Είναι ένας δίσκος που μας θυμίζει τις μεγάλες στιγμές του εναλλακτικού ροκ των 80s και των 90s. Ηχογραφημένο μέσα σε τρεις μέρες, σε ένα studio – αγροτόσπιτο, μέσα στο κρύο του αυστραλιανού χειμώνα, καταγράφει τους πειραματισμούς του βασικού ντουέτου πάνω στις κιθάρες, με την Kata να απαγγέλει την ποίησή της.

Η ίδια φτιάχνει μια ατμόσφαιρα ειδυλλιακή, πλην αρκετά ζοφερή για τον κόσμο του σήμερα. Another world is possible τραγουδά στο εναρκτήριο τραγούδι του δίσκου, δεν ξέρω αν το πιστεύει. Πάντως ο άλλος κόσμος είναι η ίδια.

Ο δίσκος κινείται ανάμεσα στα κλασικά εναλλακτικά ροκ κομμάτια (πλέον το alternative είναι κλασικό και πιθανόν μπανάλ, όχι όμως με σχήματα όπως οι Daily Toll που είναι αυθεντικά), όπως το ρυθμικό ‘Fleeting’. Στο δεύτερο μέρος του δίσκου, με πιο χαρακτηριστικά τα ‘Beljar Convenience’ ή το ‘Fated to Pretend’, η Kata μας θυμίζει τις ιερές μορφές του αμερικανικού εναλλακτικού ροκ στα τέλη των 80s και στις αρχές των 90s (την Kendra Smith, τη Hope Sandoval, τη Kristin Hersh και άλλοτε την ιέρεια του φολκ Barbara Manning).

H Kata γράφει ποιήματα για τη μοναξιά και τον πόθο. Στο κορυφαίο τραγούδι του δίσκου, ‘Killincs’ (στα Ουγγρικά ο σύρτης), μετά από μια εισαγωγή με μελόντικα, η Kata μας ξεδιπλώνει τον παράξενα όμορφο μοναχικό της κόσμο, από τον οποίο ένας σύρτης την εμποδίζει να βγει. Και μετά, αφού μας δηλώσει ότι «I have the keys still, but I’ve buried the path”, ξεδιπλώνονται οι κιθάρες σε ένα από τα πιο όμορφα κρεσέντο της μουσικής μας.

Η Kata είναι ατσούμπαλη, με φαρδιά πουκάμισα και παντελόνια και άχαρα γυαλιά. Μπορεί να μην εξελιχθεί όπως η Rhian Teasdale, η frontwoman των Wet Leg, που (δίκαια) σαρώνει τις πίστες και τα νυχτερινά σόου της TV, πλην όμως παραμένει ζωντανή, ακέραιη κι ατόφια. Μπορεί το ‘Killincs’ να μην φθάσει τις προβολές της Σεζλόνγκ των Wet Leg, αλλά θα παραμένει πιθανότατα το δικό τους magnus opus.

Δεν γνωρίζω αν οι Daily Toll θα έχουν συνέχεια. Πάντως το ‘Profound Non – Event’ ξεπουλάει σιγά – σιγά τα περιορισμένα αντίτυπα που εκδόθηκε, ενώ οι στίχοι της Κata καταγράφονται τραγούδι το τραγούδι. Οι Daily Toll δεν είναι για μαζική κατανάλωση. Έρχονται κατευθείαν από μια εποχή που το αυθεντικό ήταν περιθωριακό, εναλλακτικό και απεχθανόταν τη δημοσιότητα. Όταν αυτή ήρθε στις αρχές των 90s, με το MTV που καταβρόχθιζε τα πάντα, τότε έπαυσε πλέον να είναι εναλλακτικό και κατέληξε καρικατούρα. Indie, και όχι από τους Ινδιάνους. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν κάποιες που μας ξαναθυμίζουν τις βασικές αρχές του alternative, όπως οι Daily Toll.