So, who's paranoid?
Ladies And Gentlemen... How Do?
Και όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς έπεσαν έξω όταν πίστεψαν πως οι Damned έχουν τελειώσει. Και όλοι αυτοί οι ζηλόφθονοι κατάπιαν τη γλώσσα τους όταν διέδιδαν πως οι Damned έχουν ξοφλήσει. Να αυτοί ξεπετάγονται μετά από εφτά χρόνια με ολοκαίνουργιο άλμπουμ. Τελικά μάλλον θα πρέπει να το εκλαμβάνουμε ως ιστορικό γεγονός κάθε φορά που οι καταραμένοι αποφασίζουν να το κάνουν αυτό.
Μετρήστε λοιπόν: Το Anything είχε κυκλοφορήσει το 1986. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα ήλθε το Grave Disorder, και... μόλις εφτά χρόνια μετά από αυτό το So Who's Paranoid. Τρεις δίσκοι για κοντά ένα τέταρτο του αιώνα. Πως σας φαίνεται η αναλογία συνεκτιμώντας το γεγονός πως δεν έχει προκύψει κάποια επίσημη διάλυση στο μεσοδιάστημα;
Οπότε δεν γίνεται να κυκλοφορούν νέο δίσκο οι Damned και αυτός ν' αγνοείται! Ποιος ξέρει πότε (αν ποτέ) ξανά θα μας τύχει τέτοιο γεγονός. Ο μαρκήσιος Vanian δεν βιάζεται ποτέ και ξέρει να χτυπάει όταν οι περιστάσεις το απαιτούν πάντα τις κατάλληλες στιγμές.
Στο κάτω-κάτω οι Damned (και μερικοί ακόμη) ήταν αυτοί που μας μεγάλωσαν. Ήταν οι δάσκαλοί μας που μας διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα. Δεν θα τους προσπεράσουμε τώρα λοιπόν που τακτοποιηθήκαμε. Θα ήταν άδικο και για αυτούς και για μας.
Η σύνθεση σε αυτό τον δίσκο είναι οι γνωστή, με τον βαρόνο Vanian επικεφαλής, τον Captain Sensible στην κιθάρα στο ρόλο του Captain Sensible, τον σοφό του Ford Boyard στα πλήκτρα και τα χοροπηδητά, ένα "Αγγλικό Σκυλί" τον βετεράνο Pinch στα ντραμς και τον Stu West στο μπάσο. Δύο τα κρατούμενα. Το πρώτο η αποχώρηση της Patricia - Gun Club, Sisterhood, Sisters Of Mercy - Morrison που μεγαλώνει το παιδί του φον Dave Vanian, και το δεύτερο η απουσία για μία ακόμη φορά του Rat Scabies. Μάλλον έτσι θα πάει η κατάσταση, οπότε ας τον βγάλουμε από το μυαλό μας. Rat Scabies τέλος.
Το So, Who's Paranoid είναι ένα ποικιλόμορφο άλμπουμ που μουσικά πλησιάζει περισσότερο στο Strawberries. Όπως και σε εκείνο, έτσι και εδώ τα κομμάτια είναι σφιχτοδεμένα και σφριγηλά, είναι λίγο δραματικά, και συνάμα βγάζουν κάτι το θεατρινίστικο που όταν αρχίζει να σοβαρεύει και να παίρνει μια πιο goth μορφή, γίνεται σκυθρωπό, συναισθηματικό, αρχίζοντας να βγάζει και κάτι από το Phantasmagoria. Είναι τότε που η κιθάρα του Captain μπαίνει στο περιθώριο για να μιλήσουν τα keyboards του Monty.
Ακούγοντας ένα-ένα τα κομμάτια σταδιακά μπαίνουμε στο κλίμα που θέλουν να μας προσδώσουν οι Damned. Πιασάρικα κομμάτια, με αξιομνημόνευτα ριφάκια, ρεφραίν που σιγοδραγουδάς όλη μέρα, άπιαστες μελωδίες, ακόμη και ερωτικές μπαλάντες βασισμένες στην τέχνη του Monty, πότε δραματοποιημένες, πότε γκρίζες άλλα πάντα γεμάτες πάθος.
Χαρακτηριστικές στιγμές του δίσκου το γκαραζοειδές ποπ - punk διαμαντάκι A Nation Feet For Heroes, το αργό, χορωδιακό, γοτθικό μελόδραμα με τον Woofenstein, το μελωδικό Shallow Diamonds, όπως και το Little Miss Disaster που μας είχε προϊδεάσει γιαυτό που θ' ακολουθήσει όταν κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια σαν single. Σπουδαιότερο όλων το Under The Wheels στο οποίο ο κόμης Vanian παραδίδει μαθήματα όχι μόνο φωνητικής αλλά και υποκριτικής.
Υπάρχουν φυσικά και ορισμένα σημεία όπου το άλμπουμ χωλαίνει. Είναι τότε που το γκρουπ προσπαθεί να αναβιώσει μέρες Machine Gun Etiquette τότε που χωμένοι μέσα στη βρωμιά του punk rock μεγαλουργούσαν. Αυτές οι μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και κάθε επανάληψη οδηγεί σε συγκρίσεις, και κάθε σύγκριση σε ήττα. Ευτυχώς για το SWP αυτό συμβαίνει ελάχιστες φορές οι οποίες χάνονται μέσα στο θετικό σύνολο.
Χωλαίνει επίσης και τη στιγμή που προσπαθούν να επαναλάβουν το Curtain Call του Black Album στο Dark Asteroid. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να μπερδέψουν την ψυχεδέλια με το προοδευτικό rock των παλιών Pink Floyd, το μέταλ με την Jazz, σ' έναν τελικά κακόηχο και παρανοϊκό αχταρμά μακράς διάρκειας που κουράζει.
Με όλα του τα μειονεκτήματα το So Who's Paranoid παραμένει συνολικά ένας αξιολογότατος δίσκος που καταφέρνει και στέκεται επάξια υπερήφανο ανάμεσα στην υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος. Και το γεγονός πως είναι ένας DIY στην δική τους English Channel, τον κάνει ακόμη πιο θελκτικό.
Υπάρχουν φήμες που θέλουν σε λίγους μήνες ο δίσκος να κυκλοφορεί σε διπλό LP. Οπότε...
