List of Demands

Σε τούτον εδώ τον δίσκο μας έφερε η ανακάλυψη μιας από τις καλύτερες soul/jazz μπάντες του σήμερα, των Mourning [A] BLKstar, σε έναν δίσκο ο οποίος βάζει αξιώσεις για δίσκο της χρονιάς – ‘Flowers for the living’. Περισσότερα όμως στο Κάτι Καλό του Ιουλίου φέτος από τον Μιχάλη Βαρνά. Κολλήσαμε κι εμείς μ΄αυτό και τι να κάνει και το Spotify - ανάγκα και οι μηχανές πείθονται - μας έφερε στο ‘List of demands’. Ακόμη ψάχνω τον συνειρμό ανάμεσα στα δύο, πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για μαύρους καλλιτέχνες, με πολλά χρόνια στην πλάτη τους και με μακρές συμμετοχές στη jazz και την πειραματική μουσική, για να επικεντρωθούν με τους φετινούς τους δίσκους στην μαύρη παράδοση. Πιθανόν η λέξη κλειδί, αφροφουτουρισμός, ακόμη μια έννοια, για να καταλογογραφούμε μουσικές, ήχους, καλλιτεχνικές φόρμες κάθε είδους.

Τέλος πάντων, το ‘List of Demands’ είναι ένας εξίσου σπουδαίος δίσκος, από έναν καλλιτέχνη ο οποίος δείχνει για πρώτη φορά μετά από 30 και βάλε χρόνια, να πιστεύει στον εαυτό του, να αφήνει παράμερα τους πειραματισμούς του με σχήματα σπουδαία, στα οποία συμμετείχε όλα τα προηγούμενα χρόνια για να μας παραδώσει κάτι πλέον ολότελα σχεδόν δικό του και πανέμορφο.

Ο Damon Locks, ξεκίνησε επηρεασμένος και αυτός από τον σκληρό ήχο των 80s στην Αμερική και τραγούδησε αρχικά πανκ με τους Trenchmouth. Συνέχισε στο ίδιο σκληρό μοτίβο στα 90s, αλλά βάζοντας μέσα τη soul και τη jazz με τους Eternals, για να βρει τον δρόμο του μετά τη συνεργασία του με όλους τους σπουδαίους σύγχρονους jazz καλλιτέχνες του Σικάγου. Αρχικά με τον Rob Mazurek στη συνεργασία του με τον κορυφαίο Bill Dixon, συμμετέχοντας στην Star Exploding Orchestra του πρώτου και στη συνέχεια με τη μπάντα που έφτιαξε, τους Black Monument Ensemble, με μερικούς από τους κορυφαίους μουσικούς της International Anthem, της εταιρίας που συνεχίζει στα χνάρια της Thrill Jockey να μας παρουσιάζει ό,τι πιο σπουδαίο στη jazz και μαύρη μουσική του Σικάγο και όχι μόνο. Συνεργασίες με τον ντράμερ Makaya McCraven, την κλαρινετίστα Angel Bat Dawid, τον τρομπετίστα Ben Lamar Gay, που μαζί με τον Rob Mazurek και τον σπουδαίο κιθαρίστα Jeff Parker, των άλλων περίφημων Tortoise, αποτελούν ένα δυναμικό μιας εξελισσόμενης jazz / afro σκηνής στο Σικάγο του σήμερα. Ικανά δε έχουν όλοι τους εκθειασθεί από τις στήλες του MiC, οπότε μια αναφορά στον Damon Locks με τον φετινό του δίσκο, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία.

Ο δίσκος είναι δήλωση, δήλωση ενός μαύρου για τη φυλή του και τη θέση του στη σύγχρονη Αμερική. Ξεκίνησε στην αρχή ως ένα μουσικό κολλάζ που συνόδευε έκθεση στο μουσείο φωτογραφίας του Σικάγο. Οπότε πολλαπλά τα samples που περιέχονται εδώ. Ποίηση, spoken word, hip hop και κυρίως η φωνή του ιδίου, είναι τα χαρακτηριστικά του δίσκου πάνω στις επαναλαμβανόμενες φράσεις των πνευστών και στα τύμπανα που τονίζονται για να τονίζουν τις λέξεις που εκστομίζονται, δυνατές, καθαρές και διεκδικητικές. Εξάλλου οι φωνές που ακούγονται είναι μαύρες και είναι εντυπωσιακό πως ξεχωρίζονται από το χρώμα τους. Η νεγροσύνη αναδύεται από παντού και κατακλύζει κάθε sample, κάθε φωνή, κάθε ήχο αυτού του δείγματος. Εξάλλου ο ίδιος ο Damon Locks έχει συνείδηση της ταυτότητάς του, όσο και της θέσης του μαύρου στην Αμερική του σήμερα, που διεκδικεί πλέον όχι την ισότιμη συμμετοχή του στην κοινωνία, αλλά τη μεταμόρφωσή της σε μια κοινότητα όπου η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους θα είναι μόνο φυσική, αλλά όχι πραγματική. Στο πιθανά κορυφαίο δείγμα του δίσκου, το “Distance” μας διδάσκει ότι αντί για την απόσταση, θα πρέπει να προσεγγίσουμε την εγγύτητα (proximity), που θα φέρει την ενσυναίσθηση, και την εγγύτητα στις καρδιές και το μυαλό.

Έτσι και το “List of demands” πήρε το όνομά του από τις λίστες που συνέταξαν έγκλειστοι καλλιτέχνες στις φυλακές του Ιλλινόις, σε ένα από τα πολλαπλά καλλιτεχνικά projects του με τις ανάγκες και τα αιτήματά τους. Ομορφιά, Φόρμα, Πεπρωμένο, Αγάπη, Χρόνος, Μέλλον και Φως (Beauty, Form, Destiny, Love, Time, Future, and Light). Αυτά κατέγραψαν ως αυτά που ζητούσαν.

Ο Damon Locks είναι ενεργός σε όλα τα καλλιτεχνικά δρώμενα του Σικάγο, μιας πόλης ζωντανής που αντιστέκεται σήμερα στην επέλαση του πολέμου του Τραμπ. Θα στείλει την εθνοφρουρά, λέει, για να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα και τους μετανάστες, στους οποίους δίνει άσυλο η πόλη, ενάντια στις ορδές του ICE. Η μουσική του Damon Locks και των άλλων μαύρων, αφρικανών όσο και ταυτόχρονα αμερικανών, ας είναι το αντίδοτο.