Spiderman of the rings
Αυτός ο δίσκος με ενθουσίασε! Κάτι είχαμε ακούσει από ένα 27χρονο θαυματοποιό τέκνο από τη Βαλτιμόρη που κυκλοφορούσε τις μουσικές του με κάθε αφορμή (δείτε τις παρουσιάσεις των προηγούμενων δίσκων του στο www.dandeacon.com: "αυτόν το δίσκο τον έφτιαξα επί τόπου για τα γενέθλια ενός φίλου, αυτό το τραγούδι ήθελα να το κάνω δώρο σε κάποιον άγνωστο" κ.λπ.), αλλά το να μας πετάξει κατάμουτρα την πιο καταιγιστική επιτομή όσων έχει κάνει μέχρι τώρα ήταν ελαφρώς αναπάντεχο.
Στο αρχικό τρακ το γνωστό γέλιο του Γούντι του Τρυποκάρυδου παίρνει το λουπάρισμα που του αξίζει και με το Crystal Cat τελειώνουν οι τιμές στο παρελθόν. Ευχαριστούμε Devo που μας συντροφεύσατε -λέει-, μπορείτε να πηγαίνετε τώρα, να μείνουν οι Suicide μόνο, αλλά βάλτε τους να χαμογελάσουν, τέρμα οι κατήφειες Alan και Martin, απογειωνόμαστε. Το Wham City εκτός από όνομα της καλλιτεχνικής κολεκτίβας στην οποία ανήκει, είναι και ένα ασύλληπτο δωδεκάλεπτο κομμάτι. Ξεκινάει ως βαριά motorik-άδα τύπου Neu!, συνεχίζεται ως καρτουνίστικη χορωδία, ανεβαίνει προς έναν οργανικό ηλεκτρονικό ύμνο, κάπου στο έβδομο λεπτό αλλάζουν όλα καθώς φτερωτά κρουστά συναγωνίζονται ψηφιακές φωνές και ...ουφ έχει και συνέχεια! Εθιστείτε!
Έχω την εντύπωση πως όταν αρχίζει να παίζει ο D.D. βάζει και τον ίδιο του τον εαυτό στην πρίζα. Κάπου διάβασα πως τον κουράζει να σκύβει πάνω από τα laptop και τις καφετιέρες και φτιάχνει ψηλά τραπέζια, στο ύψος του κεφαλιού του, ώστε να παίζει ευκολότερα. Μάλλον για να νοιώθει πως μπαίνει και μέσα στα μηχανήματα, όμως αυτός ο τύπος δε γεννήθηκε μέσα σε μια ηλεκτρογεννήτρια. Έπαιζε κιθάρα στους "grindcore" Rated X και σπούδασε τα ακαδημαϊκά του δίπλα στο συνθέτη Joel Thome. Η μελέτη των εξτρεμιστών πειραματιστών Steve Reich και (κυρίως) Terry Riley είναι ολοφάνερη στα φρενιασμένα ωστικά κύματα του Spiderman. Ευτυχώς που δεν τα αφήνει να εκτροχιάσουν την έτσι κι αλλιώς παιδιάστικη διάθεσή του. Τα μπολιάζει με κάθε είδους ποπ ζαχαρωτό (noise pop, happy hardcore, bubblegum electro, digital surf, δώστε ό,τι όνομα θέλετε) και όλα ακούγονται σαν Mouse on Mars και M83 σε επιτάχυνση, με εξαίρεση το υπέροχο Pink Batman που είναι τα νεαρά κλωνάκια του Philip Glass στο τρενάκι του τρόμου.
Κάποιος είπε αυτό το είδος future shock... Προσθέτω και το παιδική χαρά. Διάβολε, αυτός θα έπρεπε να λέγεται Atari Teenage Riot, όχι εκείνο το φασαριόζικο σχήμα! Παίρνω αυτόν τον ενίοτε αστείο δίσκο πολύ στα σοβαρά και τον θεωρώ έναν από τους εξυπνότερους ηλεκτρονικούς δίσκους της χρονιάς. Από την άλλη, θα τον έχω ως την ιδανική υπόκρουση όταν θα διαβάζω προχωρημένα παραμύθια στα παιδάκια μου, ότ/αν κάνω.
Προηγούμενη δισκογραφία: Green Cobra Is Awesome vs. The Sun (single ep) (2003), Goose On The Loose (2003), Silly Hat vs. Egale Hat (2003), Meetle Mice (2003), Live Recordings 2003 (2004), Twacky Cats (2004), Porky Pig (2004), Acorn Master (2006).
