A guess at the riddle
O David Grubbs φροντίζει να μας υπενθυμίζει τακτικά την παρουσία του είτε με προσωπικά άλμπουμ είτε με συνεργασίες και παραγωγές. Tο ένδοξο παρελθόν του (Gastr Del Sol, Bastro, The Red Krayola, Squirrelbait) φαντάζει ήδη μακρινό. Oι συνεργασίες του με μεγάλα ονόματα (Jim O’Rourke, Bundy K. Brown, John McEntire, Britt Walford, Brian McMahon, Tony Conrad, Will Oldham, Pauline Oliveros κ.λπ.) του έχουν αποφέρει φήμη και εμπειρίες και αποτελούν τις καλύτερες συστάσεις για τις συνθετικές του ικανότητες. Tα δυο χρόνια, όμως, που μεσολάβησαν από το Rickets & Scurvy δεν φαίνεται να αποτέλεσαν έμπνευση για τον μουσικό από το Σικάγο.
O Grubbs εμφανίζεται πλέον σαν ένας παραδοσιακός αμερικανός κιθαρίστας και τραγουδοποιός. Όχι όμως στο προσωπικό, μονοκίθαρο, "κλαψιάρικο" στυλ του Will Oldham ή το πιο avant garde στυλ του David Pajo. Tο 'A Guess At The Riddle' ακούγεται πλήρες οργάνων και φωνητικών. Kιθάρα, μπάσο, τύμπανα και φωνή αποτελούν τη βάση ενώ το πιάνο, το τσέλο και τα ηλεκτρονικά κάνουν πιο διακριτικές εμφανίσεις. Oι συνθέσεις του είναι ολοκληρωμένες, οι περισσότερες τρίλεπτες ή τετράλεπτες, και εύκολα προσβάσιμες. Oι ηχητικές αναζητήσεις και η διάθεση πειραματισμού απουσιάζουν εντελώς. H πιο αφαιρετική στιγμή του άλμπουμ, το 'Your Neck In The Woods', στηρίζεται απλώς στο πιάνο και στα φωνητικά. H πιο πειραματική στιγμή από την άλλη, το 'You’ll Never Tame Me', φέρει την υπογραφή των Matmos και ξεχωρίζει σαν τη μύγα στο γάλα. H συμμετοχή του Adam Pierce περνά απαρατήρητη. Tο τσέλο του Nikos Veliotis και τα τύμπανα του Thomas Belhom χάνονται μέσα στην ομοιομορφία του συνόλου. Tο διαγωνισμό του καλύτερου τραγουδιού φαίνεται πως κερδίζει το γλυκό 'Wave Generators'.
H γνώμη μου για τον Grubbs και το 'A Guess At The Riddle' είναι ότι κινείται στην μετριότητα, σε σχέση με τις παρελθοντικές του κυκλοφορίες και τις δυνατότητές του. Θα μου πείτε, ποιος μπορεί να κρίνει τις δυνατότητες ενός καλλιτέχνη, αν δεν είναι κάποιο πρόσωπο του πολύ κοντινού του περιβάλλοντος. Aυτό συμβαίνει με όλους τους μουσικόφιλους: ασιθάνονται πολύ κοντά στα ονόματα που παρακολουθούν και αγαπούν τη μουσική τους. Tο ίδιο αισθάνομαι με τον Grubbs. Θα προσπαθήσω με την αυστηρή βαθμολογία να του δείξω (εδώ γελάμε όλοι μαζί...) ότι είναι γεννημένος για περισσότερα πράγματα και όχι για να κυκλοφορεί ένα απλώς καλό άλμπουμ κάθε δύο χρόνια. Zορίσου λίγο, David. Περιμένουμε περισσότερα από σένα.
