David Holmes presents the Free Association
Τι μυστήριος τύπος που είναι αυτός ο Holmes; Υπερκινητικός, πολυάσχολος. Από τα 15 παίζει σε παμπ και μπαρ ως DJ, ξέρει πάρα πολύ καλά τη μουσική -τα ακούσματα του αφορούν ένα πολύ ευρύ φάσμα: pop, rock, jazz, r'n'b, soul, hip hop-, είναι μεγάλος θαυμαστής του Miles Davis, ηχογράφησε σχεδόν ολόκληρο άλμπουμ με ήχους που εγραψε σε μια βόλτα του στη Νέα Υόρκη, γράφει σάουντρακ για φανταστικά δικά του σενάρια, γράφει σάουντρακ για blockbuster του Hollywood και τώρα το τελευταίο project του, οι Free Association, τους οποίους ο ίδιος χαρακτηρίζει ως freak show. Κουλή ιστορία, ε;
Οι Free Association, o Holmes, η Petra Jean Phillipson -φωνάρα-, ο ράπερ -πρώην MC των Beta Band- Sean Reveron και ο προγραμματιστής Steve Hilton από μόνοι τους φτάνουν για να φτιάξουν μια πολύ ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παρέα. Οι παραπάνω λοιπόν, με την αρχηγία του Holmes βέβαια έβαλαν τα καλά τους -όποιοι τους είδαν live πριν λίγο καιρό καταλαβαίνουν τι εννοώ-, μάζεψαν ιδέες, samples, ήχους, φωνές, synthια, σαξόφωνα, τρελές -καλύτερα παρανοϊκές- ενορχηστρώσεις και με όλα αυτά τα υλικά έφτιαξαν ένα υπέροχο άλμπουμ-κολλάζ, πολλοί υποστηρίζουν ότι κάπως έτσι θα φτιάχνονται οι δίσκοι του μέλλοντος. Pas mal, pas mal...
Electro funk, λίγο big beat, τα υπέροχα jazzy φωνητικά της Petra Jean Phillipson που παραπέμπουν στις θεές της τζαζ -Ella, Billie, Nina (αντίο...)-, θεατρικά ραπ παραληρήματα -η φωνή του πρώην νηπιαγωγού(!) Sean Reveron είναι ό,τι πρέπει- και έχει φτιαχτεί ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, παρ'όλο που εδώ στην Ελλάδα μας ήρθε καθυστερημένο (πάνω γράφει copyright 2002). Είναι το ιδανικό σάουντρακ της ημέρας και αν θες να το πάω λίγο πιο μακρυά της ζωής μας. Πότε χαζοχαρούμενο, ξεσηκωτικό, ευχάριστο, λυπημένο, μελαγχολικό, πικρό, τρελό... Μήπως είναι τελικά το χάπι της ευτυχίας; (ε, καλά τα παραλέω...)
Αρχίζει με το φωνακλάδικο, θεατρικό "Don't Rhyme No Mo". Υπέροχα jazzy φωνητικά συνδυασμένα με electro πινελιές στο "Wooden Heart", "Le Baggage", "Free Ass-o-c-8" με πολλή τριπ-χοπίστικη διάθεση, "Somedays" σαν να είναι βγαλμένο από το "Verve/Remixed" -ξέρω τι άκουγες πέρσι το καλοκαίρι-, παρανοϊκό mod anthem "Everybody Knows", τσουπ τσουπ... και φτάνουμε στο αριστούργημα του δίσκου. Πόσο καιρό είχες να βάλεις πρόγραμμα στη cdιέρα σου να παίζει ένα κομματι σ-υ-ν-έ-χ-ε-ι-α; "Whistlin Down The Wind". Οι μεγάλες jazz ντίβες που λέγαμε πιο πάνω θα σκότωναν για να το τραγουδήσουν. Ο Burt Bacharach θα σκότωνε για να το έχει γράψει. Και είναι μεγάλο χορταστικό... υπέροχο!
Κάπως έτσι είναι αυτό το άλμπουμ μια τραγανιστή συλλογή εικόνων, ήχων, χρωμάτων, σαν το εξώφυλλο. Κάπως έτσι θα είναι η ποπ του μέλλοντος -έτσι λεει το αισιόδοξο σενάριο τουλάχιστον. Αν σε μερικά σημεία δε με έπιανε πονοκέφαλος, θα του έβαζα παραπάνω -δεν ξέρω όμως μήπως εγώ δεν το αντέχω; Δε βαριέσαι...
