The far now

Περίεργα παιχνίδια δε μας παίζει ο καιρός τώρα τελευταία; Μία έτσι, μία αλλιώς, άκρη δε βγάζουμε...

Στον υπέροχο μουσικό κόσμο όμως, όλα έχουν προβλεφθεί. Έτσι, ο καλός κύριος Kilgour μας παρέδωσε, στις αρχές του έτους που διανύουμε, ένα άλμπουμ ταιριαστότατο με την κατάσταση που μόλις προανέφερα. Όταν δεν ξέρεις αν έχει μπει η άνοιξη και προβληματίζεσαι για το αν πρέπει να αρχίσεις να σουλατσάρεις, όταν τη μέρα αφήνεσαι στο όχι ακόμα και τόσο στοργικό χάδι του ήλιου, αλλά το βράδυ αναθεματίζεις που πήρες μόνο την λεπτή ζακέτα, όταν εν τέλει ξυπνάς απ' το φως που έχει μπει στο δωμάτιο, αλλά μέχρι να ετοιμαστείς για να την κάνεις, έχουν σκάσει μύτη τα σύννεφα, ε, τότε το The Far Now είναι ό,τι πρέπει!

Όσοι γνωρίζουν τον Νεοζηλανδό μουσικό (που υπήρξε ιδρυτικό μέλος και των σπουδαίων Clean), ακούγοντάς το σίγουρα δε θα ξαφνιαστούν, θα απολαύσουν όμως στο έπακρο άλλη μια αξιόλογη δουλειά του. Οι υπόλοιποι, ας ακούσουν προσεκτικά.

Στο μενού περιλαμβάνονται από αργόσυρτα νεοψυχεδελικά κομμάτια, τόσο με τ' όνομα (Sun Of God), όσο και με τη χάρη (Out Of The Moment), μέχρι και λουλουδιαστές pop ευ-ωδίες (ΒBC World)-, από ταξιδιάρικα και ονειρικά σκαρώματα (Under Cloud), μέχρι αλά Nick Drake singer-songwriter καταθέσεις (I Cut My Heart Out Once). Οι επιρροές από Dylan, Byrds, Velvets είναι παρούσες, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να στερούν τον προσωπικό χαρακτήρα στα τραγούδια (We Really Can't Get Along, Too Long from Me) και χωρίς να τα κάνουν να ακούγονται παλιομοδίτικα. Σαφώς, τα συστατικά είναι κάπως παλαιάς κοπής, το αποτέλεσμα όμως δε στερείται φρεσκάδας. Την παρουσία τους κάνουν αισθητή και πιο ρεαλιστικές στιγμές, επηρεασμένες από αγαπητούς του γείτονες (βλ. David McComb) (On Your Own) ή και light μπλιμπλικόβιες αναζητήσεις με φωνητικά απ' το πηγάδι, που ζήλεψαν την ελευθεριάζουσας αντίληψης έμπνευση του Stephin Merritt (βλ.The Magnetic Fields) (I'm Gonna Get Better Lately).

Νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά. Αν ήταν να έχει μπει σε κάποιον το μικρόβιο της περιέργειας για το εν λόγω πόνημα, αυτό θα έχει ήδη γίνει. Ο συγκεκριμένος ήχος, εν έτει 2007, δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να συγκινήσει κάποιον ανυποψίαστο, ίσως και μερικοί να του αποδώσουν το χαρακτηρισμό παρωχημένος. Βλέπετε, δεν είναι cool, δεν "τα σπάει", ούτε είναι "ουάου, χάσιμο", δεν ρίχνεις καυτό πιπίνι εκμεταλλευόμενος το feedback, ούτε και για να πούμε τα πράματα με τ' όνομά τους ασχολείται κανείς με το αν έβγαλε καινούριο δίσκο ο David Kilgour.

Aν ψάχνετε όμως, για κάτι ζεστό, μεστό και άκρως συντροφικό, τολμήστε άφοβα.